Categories
Uncategorized

വെറുതേ ഒരു മോഹം

നിലാവിന്റെ ചിറകിലേറി ദൂരെ ദുരേക്ക് ഒരു യാത്ര പോവണം ശാന്തമായി ഒഴുകിയൊഴുകി ആരും അറിയാതെയങ്ങനെ…
പ്രഭാതത്തിന്റെ പൊന്കിരണങ്ങൾ ഭൂമിയെ തഴുകുമ്പോൾ ഞാൻ അവിടെയായിരിക്കും.. പൂക്കളും.. കിളികളും.. പൂമ്പാറ്റയും.. മരങ്ങളും… തേനരുവിയും.. മലകളും…. ഉള്ള ആ താഴ്‌വരയിൽ … അവിടെ എനിക്കൊരു കൊച്ചു കൂട് കൂട്ടണം… അവിടെ ആരും കടന്നു വരില്ല…. അവിടെ നിന്നുകൊണ്ട് എനിക്കെന്റെ ഏകാന്തതയെ പ്രണയിക്കണം…. തനിച്ചിരുന്നു ഓർമ്മകളെ പുല്കണം…. ഒറ്റപ്പെടലിന്റെ ആ സുഖമൊന്നു അനുഭവിച്ചറിയാൻ………. ആസ്വദിക്കാൻ….ഒരു മോഹം…….

**************ജാസിം അലി ****************

Categories
Uncategorized

മീനാക്ഷി

ആ മുറിയിലെങ്ങും ചുവന്ന വെളിച്ചം പരന്നിരുന്നു ..ഇടുങ്ങിയ ചുവരുകൾക്കുനടുവിലെ പഴയ കട്ടിലിൽ അവൾ തളർന്നിരുന്നു.. സമയം അർധരാത്രിയോടടുക്കുന്നു…ഒരു നിശാശലഭം പതിയെ പാറിവന്ന് അവളുടെ നെറ്റിയിൽ ചുംബിച്ച് ഞൊടിയിടയിൽ പറന്നുയർന്ന് ജാലകക്കമ്പിയിൽ ഇരിപ്പുറപ്പിച്ചു…

പുലരിയുടെ കിരണങ്ങൾ ഭൂമിയെ ലക്ഷ്യമാക്കി യാത്ര തിരിച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന സന്ദേശവും പേറിക്കൊണ്ടൊരു പൂങ്കോഴി ഉറക്കെ കൂവി…പൂങ്കോഴിപ്പാട്ടിനെ അവഗണിച്ച് തലയണയെ ഗാഡമായൊന്നു ചുംബിച്ച്, നിദ്രേ നിന്നെ വിട്ടുപിരിയാനാവാത്തവിധം ഞാൻ പ്രണയിക്കുന്നു എന്ന അവളുടെ പ്രഖ്യാപനം അന്നുമുണ്ടായി..വെയിൽനാളങ്ങൾ ജാലകങ്ങളെ കീറിമുറിച്ച് അവളുടെ കപോലങ്ങളെ തഴുകവേ മീനൂട്ടീ എന്ന അമ്മയുടെ വിളി അവളുടെ കർണ്ണങ്ങളിൽ മാറ്റൊലി കൊള്ളുമ്പോൾ മനസ്സില്ലാമനസ്സോടെ തലയിണയെ വിട്ടുപിരിഞ്ഞെഴുന്നേറ്റവൾ കണ്ണുതുറന്നു…ഇടത്തേ ചുവരിൽ തന്നെനോക്കി കള്ളച്ചിരി ചിരിക്കുന്ന ഉണ്ണിക്കണ്ണനോട് കൊഞ്ഞനം കുത്തിക്കൊണ്ട് കുളിമുറിയിലേക്ക് നടന്നു..കുളി കഴിഞ്ഞെത്തി കണ്ണനോട് ഇച്ചിരി നേരം കിന്നാരം…
മീനൂട്ടീ…വീണ്ടും അമ്മയുടെ വിളി.. അടുക്കളയിൽ ആരോടൊക്കെയോ പരിഭവം പറയുന്ന അമ്മയെ പിന്നിലൂടെ ചെന്ന് കെട്ടിപ്പിടിച്ചൊരു മുത്തം കൊടുത്തു….’അമ്മ വിളമ്പിക്കൊടുത്ത ദോശയും ചമ്മന്തിയും സ്വാദോടെ കഴിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴാണ് അച്ഛന്റെ വരവ്..
ആഹാ…മീനൂട്ടി ഇത്രനേരത്തെ എണീറ്റോ..?
അച്ഛന്റെ ചോദ്യത്തിന് ഉത്തരം പറഞ്ഞത് അമ്മയാണ്,,, ഉവ്വ് ആസനത്തിൽ വെയില് തട്ടുന്നത് വരെ കിടന്നുറങ്ങിയിട്ട് നേരത്തേയെന്നോ….കാലത്തെണീറ്റ് അടുക്കളയിൽ കേറി വല്ലതും വെച്ചുണ്ടാക്കാൻ പഠിച്ചൂടെ പെണ്ണിന്..? കെട്ടിക്കാനായി..അന്യവീട്ടിലേക്ക് കേറിചെല്ലാൻ ഉള്ളതാണെന്ന് ഒരു വിചാരവും ഇല്ല പെണ്ണിന്.. അതിനെങ്ങനാ,,പുന്നാരിച്ച് വഷളാക്കി വെച്ചിരിക്കുവല്ലേ…
എടീ എന്റെ മോള് രാജകുമാരിയാ..അവളെ അങ്ങനെ അടുക്കളപ്പണിക്കൊന്നും അവളെ കിട്ടില്ല..എന്റെ മോള് പഠിച്ച് പഠിച്ച് വല്യ ആളാവും..അവൾക്കുവേണ്ടി വല്യ വല്യ ആൾക്കാര് ഇവിടെ ക്യൂ നിൽക്കും നീ കണ്ടോ..

അച്ഛനും കൊള്ളാം, മോളും കൊള്ളാം..

മോളേ, നിന്റെ അമ്മക്ക് വട്ടാ..എന്റെ ചക്കര പെട്ടെന്ന് റെഡിയായി കോളേജിൽ പോവാൻ നോക്ക്…

കോളേജ് വിട്ടു മടങ്ങിയെത്തുമ്പോൾ മുറ്റത്തൊരാൾക്കൂട്ടം….കഥയറിയാതെ കടന്നുചെല്ലുമ്പോൾ ഉമ്മറത്ത് വെള്ളപുതപ്പിച്ച് കിടത്തിയിരിക്കുന്ന അച്ഛൻ..അരികത്ത് പൊട്ടിക്കരയുന്ന അമ്മ.. കത്തിയെരിയുന്ന സാമ്പ്രാണിത്തിരി

അരേ മീനാക്ഷീ..തുമാരാ കസ്റ്റമർ ആഗയാ..ജൽദി തയ്യാർ ഹോജാവോ…

ഞെട്ടിപ്പിടഞ്ഞെണീറ്റ് ചുണ്ടിൽ ചായം തേക്കുമ്പോൾ ജാലകക്കമ്പിയിൽ നിന്ന് ആ ശലഭം ഉയർന്ന് ദൂരെയെങ്ങോട്ടോ പറന്നു പോയി….

മാമന്റെ കൂടെ ടൗണിലേക്ക് യാത്രപുറപ്പെടുമ്പോൾ പുതിയ പ്രതീക്ഷകളായിരുന്നു..മാമന്റെ ഏതോ പരിചയക്കാരൻ വഴി ഒരു ജോലി തരപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ടത്രേ..ചെന്ന് നിന്നത് വലിയൊരു ബംഗ്ളാവിന്റെ മുറ്റത്ത്..ഒരു തടിച്ച സ്ത്രീയാണ് അവരെ എതിരേറ്റത്..ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ആഗത ഞങ്ങളെ അകത്തേക്ക് ക്ഷണിച്ചു..അകത്തെ സോഫയിൽ അവളെയിരുത്തി മാമ്മനുമായി അവർ അകത്തേക്ക് പോയി..ഒരു വയസ്സൻ കാരണവർ ജ്യൂസുമായി വന്നു,,അതുകുടിക്കുമ്പോൾ പാതിതുറന്ന വാതിലിനപ്പുറത്ത് മാമൻ നോട്ടുകളെണ്ണുന്നത് കാണാമായിരുന്നു..കാഴ്ച മുഴുവനാവും മുൻപേ അവളുടെ കണ്ണുകളടഞ്ഞിരുന്നു…കണ്ണുതുറക്കുമ്പോൾ തീർത്തും അപരിചിതമായ ഈ ലോകത്ത് ഈ കട്ടിലിൽ കിടക്കുന്നു..അടിവയറ്റിനുതാഴെ വല്ലാതെ നോവുന്നുണ്ടായിരുന്നു….

“എടീ..എന്റെ മോള് രാജകുമാരിയാ..അവളെ അടുക്കളപണിക്കൊന്നും വിടില്ല..അവൾക്കുവേണ്ടി വല്യ വല്യ ആൾക്കാര് ഇവിടെ ക്യൂ നിൽക്കും, നീ കണ്ടോ…”

എം ജാസിം അലി*

Categories
Uncategorized

പ്രിയേ നിനക്കായ് മാത്രം

ഒരുണർത്തുപാട്ടിന്റെ രാഗം പോലെ മഴത്തുള്ളിക്കിലുക്കം കാതിൽ സംഗീതം പൊഴിക്കുന്നു..
ഇളം കാറ്റിൽ നീലപ്പൂക്കളുടെ മാദക ഗന്ധം….
“വരൂ എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവളേ”…..
ഈ തേൻതുള്ളികളിൽ നമുക്ക് നനഞ്ഞുകുതിരാം…
ഉയിരിന്റെ ചാറ് പിഴിഞ്ഞെടുത്ത വീഞ്ഞിൽ പ്രണയത്തിന്റെ ലഹരി നുണയാം….
മെയ്യോടുമെയ്യായ് പരസ്പരം വാരിപുണർന്ന് നമുക്കീ ജലകണങ്ങളിൽ അലിഞ്ഞുചേരാം……… ഈ വരികളൊക്കെയും പിറന്നത് നിനക്ക് വേണ്ടിയായിരുന്നു … എനിയ്ക്ക് സ്നേഹിക്കാനും കെട്ടിപ്പിടിയ്ക്കാനും ഉമ്മവെയ്ക്കാനും വഴക്കിട്ടു പിണങ്ങാനും അങ്ങനെയങ്ങനെ എന്തിനും ഏതിനും ഉടയ തമ്പുരാൻ എന്നോ ഒരുക്കിവെച്ച സമ്മാനമാണ് നീ…. ഹൃദയത്തിന്റെ തുടിപ്പുകൾ നിന്നോടുള്ള പ്രണയത്താൽ ആവരണം ചെയ്യപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു …

നീയുമായിട്ടുള്ള ഓരോ വഴക്കുകളും ഞാനേറെ ആസ്വദിയ്ക്കാറുണ്ട് … വിരളമായി വലിയ ഗൗരവമില്ലാത്ത കുഞ്ഞു വഴക്കുകളായിരിയ്ക്കും ഓരോന്നും … അറിഞ്ഞുകൊണ്ട് തന്നെ നാം ഉണ്ടാക്കിയെടുക്കുന്ന കൊച്ചു കൊച്ചു വാദ പ്രതിവാദങ്ങൾ … നമ്മുടെ ജീവിതത്തെ ഏറെ മനോഹരമാക്കിത്തീർക്കുന്നതിൽ ആ നിമിഷങ്ങളും പ്രധാന പങ്കുവഹിയ്ക്കുന്നുണ്ട് … വഴക്കിട്ടൊടുവിൽ പിണക്കത്തിന്റെ വക്കോളമെത്തി പിന്നീടതും പറഞ്ഞു പരസ്പരം കളിയാക്കി പൊട്ടിച്ചിരിയുടെ മുഹൂർത്തങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കാൻ നമുക്ക് സാധിയ്ക്കാറുണ്ട് … അവിടെ വീണ്ടും വീണ്ടും ധൃഢമായിത്തീരുന്നത് നമ്മുടെ പ്രണയമാണ് … ഈശ്വരൻ എന്റെ ഉയിരിനോട് ചേർത്തുവെച്ച പ്രകാശ കിരണമാണ് നീയെന്ന സത്യം … ഉയിരിന്റെ പാതിയായവളേ എന്നിലെ വസന്തവും വർഷവുമെല്ലാം നീ മാത്രമാണ് …. സുന്ദരമായ ഓരോ സൃഷ്ടിയിലും നിന്റെ രൂപവും സാന്നിധ്യവുമാണ് ഞാൻ കാണുന്നത് ….എന്നിലെ എനിയ്ക്ക് പൂർണ്ണത നൽകുന്നത് നീയെന്ന സത്യമാണ് .. നീ ചേരുമ്പോൾ മാത്രമേ ഞാൻ ഞാനാവുന്നുള്ളൂ … അനുരാഗമെന്ന അനുഭൂതി ഇത്രയേറെ സുന്ദരമെന്ന് ഞാൻ അനുഭവിച്ചറിയുന്നത് നിന്നിലൂടെ മാത്രമാണ് … ഞാൻ ഉയിരായ് ആരാധിയ്ക്കുന്ന അക്ഷരങ്ങൾ പോലും അപര്യാപ്തമാണ് നീയെന്ന എന്റെ പ്രാണനെ വർണ്ണിക്കാൻ .. നിന്നിലൂടെ പെയ്തിറങ്ങുന്ന പ്രണയത്തിന്റെ നീർതുള്ളികളോരോന്നും എന്റെ ആത്മാവിനെ നനയ്ക്കുന്നു …

വരൂ പ്രിയേ ..നെൽക്കതിരുകൾ വിളഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന ഈ പാടവരമ്പത്തു കൂടി നമുക്ക് കൈകോർത്തു നടക്കാം…തോട്ടിൻ കരയിലെ നടപ്പാലത്തിലിരുന്ന്

തെളിനീരിലേക്ക് കാലുനീട്ടിയിരിക്കാം…മാനത്തുകണ്ണികൾ ഒരു നാണത്തോടെ നമ്മെ നോക്കിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ കല്ലാംകാരികൾ കാലിൽ മുത്തമിടും…ഇക്കിളികൊണ്ട് പെട്ടെന്ന് നീ

കാലുവലിച്ചെടുക്കുമ്പോൾ നിന്റെ മുഖത്തെ രക്തച്ചുവപ്പെനിക്ക് കാണണം…കതിരുകൊത്തിപ്പറക്കും കിളിപ്പാട്ടിനീണം കാതിൽ പടരുമ്പോൾ കൊക്കുരുമ്മും തത്തകളെപ്പോൽ ചുണ്ടോടു ചുണ്ടിൽ തേൻ നുകരണം….

എന്നുമെന്നും എന്റെ മാറോട് പറ്റിച്ചേർന്നു എന്നുയിരിനെ പ്രഭാപൂരിതമാക്കാൻ എന്റെ ഹൃദയത്തുടിപ്പായ് നീയുണ്ടാവണം …. നിന്റെ സ്വന്തം ……..❤️❤️❤️

**************ജാസിം**********************

Categories
Uncategorized

ഇത്രതന്നെ

ഓർത്തുവെക്കാൻ ഒരായിരം നല്ല നിമിഷങ്ങൾ ജീവിതം എനിയ്ക്ക് സമ്മാനിച്ചിട്ടുണ്ട് … നഷ്ടങ്ങളിൽ വേദനിയ്ക്കാറുണ്ട് …വിയോഗങ്ങളിൽ കരയാറുണ്ട് … ഒരു മനുഷ്യജീവി എന്ന നിലയിൽ എല്ലാതരം വികാര വിക്ഷോഭങ്ങളും അനുഭവിയ്ക്കാറുണ്ട്….അതെല്ലാം സർവ്വ സാധാരണം മാത്രം … ഒരു പരിധിയ്ക്കപ്പുറം ഒന്നിനോടും ഒരുവിധത്തിലുള്ള സെന്റിമെൻറ്സും സൂക്ഷിയ്ക്കാറില്ല … ചുറ്റുപാടിനോട് പൊരുത്തപ്പെടുകയല്ലാതെ അതോർത്തു കരയാൻ നിന്നാൽ അത് കാണാൻ ആരുമുണ്ടാവില്ലെന്നും അതുകൊണ്ട് ഒരു പ്രയോജനവും ഉണ്ടാവില്ലെന്നും നന്നേ ചെറുപ്പത്തിൽ അനുഭവങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കി തന്നിട്ടുള്ളതുകൊണ്ട് എന്റെ കണ്ണിൽ നിന്നും കണ്ണീർ പൊടിയാൻ ഇത്തിരി പാടാണ് …പ്രായോഗികമായിട്ടുള്ളത് എന്താണെന്നും ഇപ്പോൾ ഇനി എങ്ങനെ മുന്നോട്ടു പോവാനാവുമെന്നും മാത്രമേ ഞാൻ ചിന്തിക്കാറുള്ളൂ …. ഈ ലോകം മുഴുവനും എന്നെ കുറ്റവാളിയായി കരുതിയാലും എന്റെ കാഴ്ചപ്പാടുകൾ അനുസരിച്ചേ ഞാൻ ജീവിക്കൂ ….. കുത്തുവാക്കുകളും കുറ്റപ്പെടുത്തലുകളും എനിയ്ക്ക് പുത്തരിയല്ല … അസഹനീയമായി തോന്നിയാൽ അതിനി പ്രാണനു സമമാണെങ്കിലും വെട്ടിമാറ്റാൻ ഞാൻ മടിക്കില്ല ….ഞാൻ ഇങ്ങനെയൊക്കെ ആയതിന് എനിയ്ക്ക് എന്റേതായിട്ടുള്ള കാരണങ്ങൾ ഉണ്ട് … അതൊന്നും ആരെയും ബോധ്യപ്പെടുത്താൻ എനിയ്ക്ക് സൗകര്യമില്ല …. ഒരു പരിധിവരെ ക്ഷമ ഞാൻ കൈവിടില്ല …. പക്ഷേ പരിധി വിട്ടാൽ എന്നെ എനിയ്ക്ക് തന്നെ നിയന്ത്രിക്കാനാവില്ല …. സ്നേഹത്തിനു… മുന്നിലല്ലാതെ കീഴടങ്ങാൻ തയ്യാറല്ല വ്യർത്ഥമാണെന്ന് എനിക്ക് തോന്നിയാൽ പിന്നെ ജീവിതത്തിനു പോലും വില കൊടുക്കില്ല ഞാൻ …. ഇത് വായിച്ചിട്ട് ആർക്ക് എന്ത് തോന്നിയാലും എനിയ്ക്കൊരു കോപ്പുമില്ല …..

********ജാസിം**********

Categories
Uncategorized

വല്ലാത്തൊരു സമയം

ഏറെ ആശങ്കകൾ നിറഞ്ഞ ജീവിതത്തിലെ ഘട്ടത്തിലൂടെയാണ് കടന്നുപോയിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നത് …. വളരെയേറെ ചുമതലകൾ ഏറ്റെടുത്ത് നിർവ്വഹിക്കേണ്ട സമയത്ത് മുന്നോട്ട് എന്ത് എന്ന് ഒരെത്തും പിടിയും കിട്ടാതെ ഉഴലുന്നു … കടന്നുപോകാൻ കടമ്പകൾ ഏറെയുണ്ട് … ഓരോ ദിവസം കഴിയുംതോറും അതിന് ചൂടേറി വരുന്നു … ഒരു കൈത്താങ്ങു പോലും നല്കാനാവാതെയുള്ള ഈ പോക്ക് എന്നെ സംബന്ധിച്ച് വളരെയധികം കാഠിന്യം നിറഞ്ഞതാണ് … ഉള്ളുതുറന്നൊന്ന് ചിരിക്കണമെങ്കിൽ എനിക്കിതിനൊരു പോംവഴി കണ്ടെത്തിയേ മതിയാകൂ … വളരെയേറെ അപകര്ഷതയും കുറ്റബോധവും ഭരിക്കുന്നൊരു മനസ്സുമായി ഞാനീ ഉമ്മറത്തിണ്ണയിൽ

**** ജാസിം ****

Categories
Uncategorized

ചിന്നൂട്ടിയും പുഞ്ചിരിയും

ഇന്ന് കൊറേ നേരം ഇറാനി സൂക്കിനു അടുത്തുള്ള പുതിയ പാർക്കിൽ ഒറ്റക്കിരുന്നു ഓരോന്ന് ഓർത്തു …അപ്പോളാണ് പണ്ട്… പണ്ടെന്നു പറഞ്ഞാൽ ഞാൻ ഡിഗ്രി ഫസ്റ്റ് ഇയറിനു പഠിക്കുന്ന കാലം..

മലയാളം ക്ലാസ്സിൽ വെച്ച് ഞമ്മളാകുന്ന ദുശന്തന്റെ ഖൽബിൽ ഒരു ശകുന്തള കയറിപ്പറ്റി… അങ്ങനെ ഞമ്മളിലും ഒരു കവി ഹൃദയം ഉണർന്നു… അത് നോട്ടു ബുക്കിന്റെ നടുവിൽ അങ്ങോട്ട്‌ വിരിഞ്ഞു…….. അത് ചിന്നൂനെ കാണിച്ച്…. ചിന്നു ആരാ മോള്… അവിടെ രണ്ടാം ബെഞ്ചിന്റെ മൂലക്കിരുന്നു പരമ രഹസ്യായിട്ട് ഞമ്മള് നടത്തിക്കൊണ്ടിരുന്ന കച്ചോടം മണത്തു കണ്ടു പിടിച്ച്.. ഞമ്മളെ മുഖത്ത് നോക്കി ഓള് ചോയിച്ച് അനക്ക് ഈ ബെഞ്ചിൽ ആരെയോ നോട്ടമുണ്ടല്ലോ…? ആരാന്നു ഇന്നോട് പറ എന്ന്… അത് കേട്ട് പകച്ചു പോയെങ്കിലും ഓളോട് ആളെപ്പറഞ്ഞു…. അല്ല ഒരു കൂട്ടുകാരിയുടെ സഹായം ഈ കാര്യത്തിൽ അനിവാര്യം ആണല്ലോ…. അങ്ങനെ കാര്യങ്ങൾ ഒക്കെ ഓൾക്ക് അറിയാവുന്നത് കൊണ്ട് ഞാൻ എന്റെ പ്രണയ കാവ്യം ഓളെ കാണിച്ചു… ഓള് വായിച്ചിട്ട് ഒടുക്കത്തെ ചിരി…

ഞാൻ ഓളോട് ചോയിച്ചു ഇത് കോളേജ് മാസികയിൽ കൊടുക്കട്ടെ എന്ന്… അപ്പൊ ഓള് പറഞ്ഞു മണ്ടത്തരം കാണിക്കരുത് എന്ന്….

ഒന്നാമത് ഇങ്ങനെ ഒന്നും അല്ല കവിത എഴുതുക… പിന്നെ ഇത് വായിച്ചാൽ ഇവിടുള്ള സകലർക്കും കാര്യം പിടികിട്ടും… പ്രത്യേകിച്ച് അവസാനത്തെ വരികൾ…. അപ്പോഴാണ്‌ ആ അപകടം ഞാൻ ആലോചിച്ചത്……..

ആ കവിത താഴെ ചേർക്കുന്നു

********************************

ഉദയ സൂര്യന്റെ

തരള കിരണങ്ങളിലുണരും

പൊൻ പ്രഭാതം പോലെ

വാർ തിങ്കൾ വാനിൽ തൂകും

പൊൻപുഞ്ചിരി പോലെ

മാരി വില്ലിൽ അലിഞ്ഞു ചേർന്ന

സപ്ത വർണ്ണങ്ങൾ പോലെ

ഹൃദയത്തിനുള്ളിൽ നിറഞ്ഞു നിൽക്കും

അനുഭൂതിയാണല്ലോ പ്രേമം.

കണ്ണാടിയിട്ട മുഖത്ത് നിന്നും

പൊഴിയുന്ന വർണ്ണ പ്രകാശം

അതിൽ അലിഞ്ഞു ചേരുവാൻ

ഞാൻ കൊതിക്കുന്നു എന്റെ

ഈ ഉള്ളിലെന്നും…….

******************************

പലപ്പോഴും ഞാൻ എഴുതിയതൊക്കെ ആദ്യം വായിച്ചതും പക്വമായി വിലയിരുത്തിയതും അവൾ ആയിരുന്നു…. നോട്ടു ബുക്കിൽ ഒളിപ്പിച്ച കഥ കണ്ടു പിടിച്ചു നന്നായി എന്നും മാഗസിനിൽ കൊടുക്കണം എന്നും പറഞ്ഞത് അവൾ ആയിരുന്നു…. (തല കാണാനില്ലേ എന്ന കഥ)….. മറ്റൊരിക്കൽ ഒരു പ്രണയ കഥ വായിച്ച്…..ഇതിൽ പൂർണ്ണത ഇല്ലെന്നും….. നിന്നിൽ ആശയം ഉണ്ട് പക്ഷെ അത് അവതരിപ്പിക്കുന്നതിൽ നീ പരാജയപ്പെടുന്നു…. കൂടുതൽ വായിക്കുക… എന്തെങ്കിലും എഴുതിയാൽ വീണ്ടും അതിനെ വായിച്ച് നോക്കി തെറ്റുകൾ തിരുത്തി സ്വയം സംതൃപ്തമായ ശേഷമേ മറ്റുള്ളവരെ കാണിക്കാവൂ.. എന്നൊക്കെ ഒരു കത്തിലൂടെ എന്നെ എഴുതി അറിയിക്കാൻ മനസ്സ് കാണിച്ചു അവൾ……. എഴുത്തിന്റെ ലോകത്ത് എന്റെ ആദ്യത്തെ വഴികാട്ടി… അവളാണ് എനിയ്ക്ക് പുഞ്ചിരി എന്ന് പേരിട്ടത്…ഇപ്പോഴും അവൾ എന്നെ പുഞ്ചിരീ എന്ന് തന്നെയാണ് വിളിക്കാറ് …

ക്ലാസ്സിൽ പലരും അറിഞ്ഞിട്ടും തുറന്നു പറയാൻ മടിച്ച എന്റെ പ്രണയം.. നാണക്കാരനായ എന്റെ പേടി മനസ്സിലാക്കി സനിലിനേയും കൂടെ കൂട്ടി എന്റെ പ്രണയം അവതരിപ്പിച്ചതും അവൾ ആയിരുന്നു…. ഉത്തരം നെഗറ്റീവ് ആയിരുന്നു എങ്കിലും അവൾ എന്നെ സമാധാനിപ്പിച്ചു.. പ്രവീണും വിപിനും സനിലും രതീഷും ഒക്കെ കൂടെ നിന്നു….. പിന്നേം കുറെ നാൾ പുറകെ നടന്നു….ആ കാമുകി ഇപ്പൊ വിവാഹം ഒക്കെ കഴിഞ്ഞു ഭർത്താവും കുട്ടിയുമായി സുഖായിരിക്കുന്നു…… അതിനെക്കുറിച്ച് നിങ്ങൾ ചോദിക്കും എന്ന് അറിയാവുന്നത് കൊണ്ടാണ് മുൻകൂട്ടി പറയുന്നത്……..

മറ്റൊരു സത്യം എന്താന്നു വെച്ചാൽ ഞാൻ മുൻപ് പറഞ്ഞ എന്റെ കന്നി പ്രണയത്തിലെ നായികയും ചിന്നൂട്ടിയുടെ പഴയ സഹപാഠി ആയിരുന്നു…. അതായത് എന്റെ ജീവിതത്തിലെ രണ്ടു കാമുകിമാരും അവളുടെ കൂട്ടുകാർ ആയിരുന്നു… അങ്ങനെ അങ്ങനെ ഒരുപാട് നല്ല കാര്യങ്ങളാൽ കലാലയം സമ്മാനിച്ച പ്രിയപ്പെട്ട സുഹൃത്ത്….

ഇപ്പൊ ഈ സോഷ്യൽ മീഡിയ ലോകത്തും അവൾ എന്നെ കാണുന്നു.. വായിക്കുന്നു…….. ലിസ എന്ന എന്റെ ചിന്നൂട്ടി….

സുഖകരമായ ഓർമ്മകൾക്കെന്നും വല്ലാത്ത ചന്തം….. ഓർമ്മകളിലൂടെ സഞ്ചരിക്കാൻ എനിക്കേറെ ഇഷ്ടം……..ഓർമ്മകൾ തുടരട്ടെ മറ്റു സൌഹൃദ ഓർമ്മകൾ ഇനിയൊരിക്കൽ പറയാം…

സ്നേഹത്തോടെ……..

എം ജാസിം അലി

Categories
Uncategorized

ചുമ്മാ

എന്താണ് എഴുതേണ്ടത് എന്നതിനെക്കുറിച്ചു എനിക്ക് വല്യ രൂപമൊന്നുമില്ല … പ്രത്യേകിച്ച് ആശയങ്ങളൊന്നുമില്ലാതെയാണ് ഞാൻ പലപ്പോഴും എഴുതാനായി ശ്രമിക്കാറ് … അപ്പോൾ മനസ്സിൽ വരുന്ന എന്തെങ്കിലും കുത്തിക്കുറിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്നു … ഒരു പക്ഷെ എഴുതാനുള്ളൊരു പരിശീലനമാവും ഇതൊക്കെ …. ഇപ്പോൾ സമയം രാത്രി രണ്ടുമണി കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു … ഞാനിവിടെ എന്തെങ്കിലും രണ്ടുവരി എഴുതുന്നതിനെപ്പറ്റി ചിന്തിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്നു … ആശയങ്ങളെ അക്ഷരങ്ങളാക്കി വാക്കുകളിലൂടെ അവയെ തന്മയത്വത്തോടെ അവതരിപ്പിച്ചെടുക്കുക എന്നത് വളരെ പ്രയാസമേറിയ ഒരു കാര്യമാണ് … അക്ഷരങ്ങൾ കൊണ്ട് ഇതിഹാസങ്ങൾ പണിത എത്രയെത്ര മഹാരഥന്മാർ നമുക്ക് മുൻപേ കടന്നുപോയി …. അവരൊക്കെ തീർത്തുവെച്ച വിസ്മയങ്ങളാണ് ഈ വഴിയിൽ സഞ്ചരിക്കുന്ന ഓരോരുത്തനും പ്രചോദനമാവുന്നത് … ഈ ബ്ലോഗ് പേജിൽ ഞാനെന്തൊക്കെയൊ കുറിക്കുന്നു … ആരെങ്കിലും വായിക്കണമെന്ന നിര്ബന്ധത്തോടെയല്ല എന്റെ ഒരു ആശ്വാസത്തിന് വേണ്ടിയിട്ടാണ് … സമന്വയിപ്പിക്കാൻ എന്റെ കയ്യിലിപ്പോ ആശയങ്ങളില്ല … എനിയ്ക്ക് ചുറ്റുമിപ്പോ ഞാൻ മാത്രമേയുള്ളൂ … എന്ന് കരുതി ചുമ്മാതിരിക്കാൻ പറ്റുവോ … വിശ്രമിച്ചു ക്ഷീണിച്ച വിരലുകളെയും മടിപിടിച്ചു മുരടിച്ചു പോയ മനസ്സിനെയും ഒന്ന് തട്ടിയെഴുന്നേല്പ്പിക്കണ്ടേ … ഞാൻ പറഞ്ഞു പറഞ്ഞു കാടുകയറിപ്പോവുന്നു …കൂടുതലായാൽ എല്ലാവർക്കും ബോറടിക്കും …. അതുകൊണ്ട് ബാക്കി നാളെയാവട്ടെ …

——— ജാസിം അലി

Categories
Uncategorized

വ്യാകുലതകൾ

വ്യാകുലതകളാണ് മനസ്സ് നിറയെ … ഇന്നോളം ഈ ലോകം കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത തീർത്തും അപരിചിതമായൊരു വ്യാധി … അതേൽപ്പിച്ച ആഘാതം സമസ്ത മണ്ഡലങ്ങളിലും അലയടിക്കുന്നുണ്ട് … എല്ലാ രംഗങ്ങളേയും പിടിച്ചു കുലുക്കിക്കൊണ്ട് ഈ മഹാമാരി അതിന്റെ പ്രയാണം തുടരുമ്പോൾ നിശ്ചലമായിപ്പോയ ജീവിതങ്ങൾ അനവധിയാണ് … തകർന്നുപോയ സ്വപ്‌നങ്ങൾ അനവധിയാണ്… ജീവിതം ഒരു കരയ്ക്കടുപ്പിക്കാനായി നെട്ടോട്ടമോടിക്കൊണ്ടിരുന്ന ഒട്ടനേകം സാധാരണക്കാരുടെ നെഞ്ചത്താണ് ഇതിന്റെ പ്രഹരമേറ്റത് … സമസ്ത ജനതയും ഒന്നിച്ചു ചേർന്ന് ഈ പ്രതിസന്ധിയെ നേരിടാനുള്ള യജ്ഞത്തിലാണ് ഇപ്പൊ ഉള്ളത് … ഓരോ തരത്തിലും ഓരോ പുതിയ മാർഗ്ഗങ്ങൾ ഓരോരുത്തരും കണ്ടെത്തുന്നു … ആ കൂട്ടത്തിൽ ഒരുവനാണ് ഞാനും … നീണ്ട പ്രവാസത്തിനൊടുവിൽ ഈ മഹാമാരി കാരണം അതിനോട് വിടപറയേണ്ടി വന്നു … മുന്നോട്ടുള്ള കാര്യങ്ങൾ എങ്ങനെ..? എന്ത് ..? എന്നീ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് ഉത്തരവും തേടി വ്യാകുലമാവുന്നു മനസ്സ് പലപ്പോഴും … പലതിനും പലകാര്യങ്ങളും ആലോചിക്കേണ്ടി വരുന്നു … പല തടസ്സങ്ങൾ നേരിടുന്നു … മാനസികമായി ഏറ്റവുമധികം സംഘർഷം അനുഭവിക്കുന്ന നിമിഷങ്ങളാണ് … ഒരു തരം അപകർഷതാ ബോധം നേരിടുന്നു … ഇതും ജീവിതത്തിന്റെ ഒരു ഭാഗമാണ് … എല്ലാം ഒരിക്കൽ കലങ്ങിത്തെളിയുമെന്ന പ്രതീക്ഷയോടെ പലരെയും പോലെ ഞാനും …….

Categories
Uncategorized

ആരാധകൻ ഞാൻ

എഴുതുന്നു എന്നതുകൊണ്ട് മാത്രം ഞാനൊരു എഴുത്തു കാരൻ ആണെന്ന് ഞാനൊരിക്കലും പറയില്ല … എഴുത്തിന്റെ ആരാധകൻ മാത്രമാണ് ഞാൻ … ചില നേരത്ത് മനസ്സിന്റെ തോന്നലുകളെ കുടഞ്ഞിടാനൊരിടം കണ്ടെത്താനുള്ള ശ്രമത്തിനിടയിൽ സംഭവിച്ചു പോവുന്ന യാന്ത്രികമായൊരു പ്രവർത്തി മാത്രമാണ് എന്റെ എഴുത്തുകൾ … ചിലപ്പോ മോചനം തേടലാവാം അല്ലെങ്കിൽ ഒരു ഭാരമിറക്കി വെക്കൽ … അല്ലെങ്കിൽ സമയത്തെ കൊല്ലാനുള്ള ഒരു വിനോദം … അതിനപ്പുറത്ത് മനസ്സിനെ ശാന്തവും സംതൃപ്തവുമാക്കുന്ന ഒരു മന്ത്രവിദ്യ … അങ്ങനെയെന്തെങ്കിലുമായിരിക്കാം ഈ എഴുത്തുകൾ … എന്തെന്ന് എനിയ്ക്കറിയില്ല … പക്ഷെ അക്ഷരങ്ങളെ ഞാൻ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നു … അക്ഷരങ്ങൾ തീർക്കുന്ന മായാലോകത്തെ ഞാൻ ആരാധിയ്ക്കുന്നു … മനസ്സിന്റെ തോന്നലുകളെ തരി തരിയായ് കോറിയിട്ട് ഉള്ളിലെ ഭാരമിറക്കിവെക്കാനുള്ള എന്റെ ശ്രമങ്ങളാണ് അക്ഷരങ്ങളിലൂടെ ബഹിർഗമിക്കുന്നത്… എഴുതുന്നവരെ എനിക്കിഷ്ടമാണ് … എഴുത്തുകാരോട് എനിയ്ക്ക് ബഹുമാനമാണ് … എഴുത്തിനോട് എനിയ്ക്ക് ആരാധനയാണ് … അക്ഷരങ്ങളുടെ ആരാധകൻ മാത്രമാണ് ഞാൻ … എഴുത്തുകാരൻ അല്ല … എഴുത്തിന്റെ ആരാധകൻ

എം .ജാസിം അലി

Categories
Uncategorized

എന്തിന്‌ നീ …?

മഞ്ഞു പൊഴിയുന്നൊരു രാവ്….കുറേ നാളുകളായി മനസ്സിൽ മൂടിക്കെട്ടിയ വിരസതയെ മറികടക്കാനായുള്ള എന്റെ രാത്രി സഞ്ചാരത്തിന്റെ വഴികളിലെവിടെയോ പേരറിയാത്തൊരു മരച്ചുവട്ടിൽ എന്തോ ആലോചിച്ചിരുന്ന ഞാൻ
അമ്മൂ എന്നൊരു വിളികേട്ടാണ് ചിന്തകളിൽ നിന്നുണരുന്നത് …
ഞെട്ടിപ്പിടഞ്ഞു ഞാൻ നോക്കുമ്പോൾ ഒരു നിലാപക്ഷിയായ് നീ എന്റെ മുൻപിലൂടെ പതിയെ പറന്നുപോയി ………..
എന്റെ ഉയിരിൽ പ്രകാശവർഷം ചൊരിഞ്ഞ ആ നിമിഷത്തെ വർണ്ണിക്കാൻ വാക്കുകളോ ഉപമകളോ പോരാതെ വരുന്നു…
നിലാവിനേക്കാൾ പ്രഭയായിരുന്നു നിന്റെ മുഖത്തിനന്ന് … ഇടനെഞ്ചിലൊരു പെരുമ്പറ മുഴങ്ങി..
കൂട്ടുകാരോടൊപ്പം അകലെ ഇരുട്ടിലെവിടേക്കോ നീ നടന്നകലുന്നത്‌ ഞാൻ നോക്കിനിന്നു…അവരോടൊത്ത് കിന്നാരം പറയുമ്പോൾ വാരിയെറിഞ്ഞ മഞ്ചാടിമണികൾ നിലത്ത് വീണു ചിതറുംപോലെ നിന്റെ ചിരി…. വേനലിൻ വറുതിയിലേക്കൊരു പുതുമഴയെന്നപോലെ പ്രണയമെന്നിൽ പെയ്തിറങ്ങി…
നാളത്തെ പ്രഭാതം എന്റേത് മാത്രമെന്ന് ഞാൻ മനസ്സിൽക്കുറിച്ചു…..

ഈ രാത്രി എനിക്കുറങ്ങാൻ കഴിയില്ല … ഒരു സ്വർണ്ണമത്സ്യമായ് കരളിന്നഗാധമാം നീലത്തടാകത്തിൽ നീയിങ്ങനെ നീന്തിത്തുടിക്കുമ്പോൾ
ഞാൻ ഉറങ്ങുന്നതെങ്ങനെ…?

ഈ നക്ഷത്രങ്ങൾ എന്താണ് എന്നോട് പറയുന്നത് ..?
അവർ എന്നോട് ചോദിക്കുന്നത് കേട്ടില്ലേ …?
എന്തിനാ ഈ ജാലക വാതിൽക്കൽ തനിച്ചിങ്ങനെ നിൽക്കുന്നതെന്ന്…
അതും രാവിന്റെയീ ഏഴാം യാമത്തിൽ……
ഹേ താരകങ്ങളേ, ഈ യാമത്തിനപ്പുറം വരാൻ പോകുന്ന പുലരി എനിക്ക് വേണ്ടിയാണെന്ന് നിങ്ങൾക്കറിയാമോ ?
അതിനെ വരവേൽക്കുവാൻ ഞാൻ ഒരുങ്ങുകയാണ്… എനിക്കിന്ന് ഉറങ്ങാൻ കഴിയില്ല….
പ്രിയപ്പെട്ടവളേ, നീ അറിയുന്നുണ്ടോ …?… ഞാൻ അനുരാഗിയാണെന്ന്.. ഇടനെഞ്ചിലെ പൂമരത്തിൽ നീയൊരു തേൻകുരുവിയായ് കൂടൊരുക്കിയിരിക്കുകയാണെന്ന്…

ഈ രാവ് പുലരാനിത്ര വൈകുന്നതെന്തേ ..? പതിവില്ലാത്ത വിധം ഇതിന്റെ ദൈർഘ്യമേറുന്നുവോ…?ഇനിയും ഉണരാൻ മടിക്കുന്ന സൂര്യൻ കള്ളയുറക്കം നടിച്ചെന്നെ പറ്റിക്കുകയാണോ…?…
ഇല്ല; അതാ ഞാൻ കാണുന്നു, അങ്ങു ദൂരെ പുലരിയുടെ പൊൻകിരണങ്ങൾ… ഒരുറക്കച്ചടവോടെ പതിയെ ഉയർന്നു വരുന്ന ആദിത്യൻ അസൂയയോടെ എന്നെ നോക്കുന്നു…..
അമ്മൂ, എന്റെ പ്രണയമേ, ഞാൻ ഇതാ വരുകയാണ്….


മൂന്നുവർഷങ്ങൾക്കിപ്പുറം ഈ ജാലക വാതിൽക്കൽ തനിച്ചിങ്ങനെ നില്ക്കുമ്പോൾ കടലിരമ്പം പോലെ എന്റെ മനസ്സ് ഇരമ്പുന്നത് എനിക്ക്‌ കേൾക്കാം…. മകരമഞ്ഞു പെയ്യുന്ന ഈ രാവ് ഇന്നെന്നെ ചുട്ടുപൊള്ളിക്കുന്നു……

ഹോസ്റ്റൽമുറിയിലെ കുളിമുറിക്കകത്ത് ചുമരിൽ ചാരിയിരിക്കുകയായിരുന്നു നീയെന്ന് ആരോ പറഞ്ഞറിഞ്ഞു….
ആംബുലെൻസിനകത്തേക്ക് നിന്നെ കൊണ്ടുപോവുമ്പോൾ മുഖത്ത് ആ ചിരിയുണ്ടായിരുന്നില്ല…. മൃദുലമായ കൈത്തണ്ടയിൽ രക്തം കട്ടപിടിച്ചു കിടന്നിരുന്നു …………..

ഇങ്ങനൊരു യാത്രയിൽ നിന്നെ തനിച്ചു വിടുന്നതെങ്ങനെ…?
കൂടെ പോരാൻ ഞാനൊരുങ്ങിയതായിരുന്നു, പക്ഷേ ദൈവം അവിടെയും എന്നെ തോൽപ്പിച്ചു കളഞ്ഞു….ഓർമ്മകളെ കൊന്നുകളയാനുള്ള ശ്രമമായിരുന്നു പിന്നെ…ചുറ്റുമുള്ള ലോകം അതിനൊരു പേരുമിട്ടു… “ഭ്രാന്ത്‌”….
ഇരുട്ടുമുറിയിലെ തടങ്കൽ ഭേദിച്ച് എവിടെയൊക്കെയോ അലഞ്ഞു….

നിന്റെ ഡയറിക്കുറിപ്പിലെ അവസാന വാചകങ്ങൾ ഞാനോർക്കുന്നു …..

“സ്നേഹമെന്നതൊരു മിഥ്യയെന്ന തിരിച്ചറിവിൽ…സ്നേഹമില്ലാത്ത ഈ ലോകത്ത് നിന്നും ഞാൻ യാത്രയാവുന്നു…. “

സ്നേഹത്തിന്റെ ആയിരം പൂക്കാലങ്ങൾ നിനക്ക് നൽകാൻ ഞാനുണ്ടായിരുന്നല്ലോ….നിന്നിൽ സ്നേഹ വർഷമായി പെയ്തൊഴിയാൻ… നെഞ്ചോട് ചേർത്ത് നിന്നിൽ സ്നേഹമായ് പ്രണയമായ് നിറയാൻ ഞാനുണ്ടായിരുന്നു………

“എന്നിട്ടും എന്തിനായിരുന്നു അമ്മൂ
നീ ………………….?”

(എം ജാസിം അലി നിലമ്പൂർ)

Categories
Uncategorized

മധുരിയ്ക്കും ഓർമ്മകളേ (ഭാഗം 2)

2. മലയാള നാട്ടിൽ

***************************************

മഡ്രാസ്സിലെ (അന്ന് ചെന്നൈ കണ്ടുപിടിച്ചിട്ടില്ല) ഫ്‌ളാറ്റിന്റെ ബാൽക്കണിയിൽ നിന്നും നേരെ ദൂരേക്ക് നോക്കിയാൽ കാണുന്ന മലനിരകൾ ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചുകൊണ്ട് ആപ്പാപ്പ പറയാറുള്ള നാട് എന്റെ ഓർമ്മയിൽ തെളിയുന്നില്ല..അവിടെ നിന്നാണത്രേ ഇടയ്ക്കു ഞങ്ങളെക്കാണാൻ വെല്ലിപ്പ തീവണ്ടിയിൽ വരുന്നത്. മുൻപ് ഞാനവിടെ പോയിട്ടുണ്ടാവാം പക്ഷേ അതൊന്നും എനിക്ക് ഓർമ്മയില്ല.

അങ്ങനെ ഒരു വൈകുന്നേരം ആപ്പാപ്പാന്റെ കൈപിടിച്ച് ദൂരെ മാമലകൾക്കപ്പുറത്തെ ആ നാട്ടിലേക്ക് പുറപ്പെടുന്നു. ദീർഘമായ തീവണ്ടിയാത്രയുടെ ചിത്രങ്ങൾ മനസ്സിൽ നിന്നും മാഞ്ഞിരിക്കുന്നു. എന്റെ ഓർമ്മത്തെളിയുമ്പോൾ (ചിലപ്പോ ഉറങ്ങിയെണീറ്റതുമാവാം) റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനാണ്. നിലമ്ബൂരോ കോഴിക്കോടോ ആവാം, അറിയില്ല. ട്രെയിനിൽ നിന്ന് പുറത്തിറങ്ങി നടക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് പെപ്സി കുടിക്കാനുള്ള മോഹം വരുന്നു. ആപ്പാപ്പാനോട് പറഞ്ഞപ്പോൾ, അത്‌ നിന്നെക്കൊണ്ട് കുടിക്കാൻ കഴിയൂലാന്ന്. അതെന്താ എന്നെക്കൊണ്ട് പറ്റൂലാന്ന്..?, എങ്കിലതൊന്നറിയണമല്ലോ. ഞമ്മക്ക്‌ അതുതന്നെ വേണമെന്ന് രണ്ടുകാലിൽ ഞമ്മള് കട്ടായം പറഞ്ഞു. അങ്ങനെ ഏതോ ഒരു കടയിൽ നിന്നും വലിയ ബോട്ടൽ തന്നെ വേണമെന്നുള്ള എന്റെ വാശിക്കുമുന്പിൽ കീഴടങ്ങി ആപ്പാപ്പ അത്‌ വാങ്ങിത്തന്നു. ഇനിയാണ് ചരിത്രപ്രധാനമായ എന്റെ പെപ്സിയെ കീഴടക്കൽ യജ്‌ഞം. ആപ്പാപ്പ അതിന്റെ മുടിയൊക്കെ തുറന്നുതന്നു. ഞാൻ വല്യ ഗമയിൽ അത് വായിലേക്ക് വെച്ച് ഒരു കവിൾ എടുത്തതേ ഓർമ്മയൊള്ളൂ. ഒരു തരിപ്പ്‌ കേറുന്നപോലെ… ഹോ .. ഹോ.. ഞാനത് കുടഞ്ഞുകളഞ്ഞു..പടച്ചോനേ , അതോടെ ആ സാഹസത്തിന് ഇനി നിക്കൂലാന്ന് ഞാൻ തീരുമാനിച്ചു. ഞമ്മളെ റോസ്മിൽക്ക് ഒക്കെ എന്തൊരു പാവാ. ആ കുപ്പിമുഴുവൻ ആപ്പാപ്പ തന്നെ കുടിച്ചുതീർക്കേണ്ടിവന്നു എന്ന് ഹൈലൈറ്റ്.

അങ്ങനെ ഞാൻ ആദ്യമായി കുനിപ്പാല എന്ന നാട്ടിൽ വന്നിറങ്ങി. (ആദ്യമായി എന്നല്ല എന്റെ ഓർമ്മയിൽ ആദ്യ കാഴ്ച്ച). കുനിപ്പാല അങ്ങാടിയിൽ നിന്നും ഫോറസ്റ്റ് സ്റ്റേഷനും കടന്ന് പഞ്ചായത്ത് റോഡിലൂടെ ഞങ്ങളങ്ങനെ നടന്നു. അൽപ്പം മുന്നോട്ടുപോയി ഒരു തോട് കടന്ന് തെങ്ങും കമുകുമൊക്കെ നിറഞ്ഞൊരു തോപ്പിലൂടെ നടന്നൊരു വരമ്പത്തെത്തി..ഇവിടെ നിന്നും മുകളിലേക്ക് കയറണം..ഒരു കുന്നിന്മുകളിലാണ് ഇപ്പോൾ മേലേക്കുടി എന്നറിയപ്പെടുന്ന ആ വീട് സ്‌ഥിതിചെയ്യുന്നത്.

താഴെ നിന്നുതന്നെ ആഷിക്കും ഇമ്മുനയും അവിടെ കളിക്കുന്നത് എനിക്ക് കാണാമായിരുന്നു. വലിയ അമ്മായി പെണ്ണുമ്മാന്റെ മക്കളാണ് ആഷിക്കും ഇമ്മുനയും. ഇമ്മുനയുടെ യഥാർത്ഥ പേര് തെസ്നി എന്നും ഞാൻ വിളിക്കുന്നത് മൈമൂന എന്നുമാകുന്നു. പെണ്ണുമ്മ ഓടിവന്നെന്നെ എടുത്തു. ഇമ്മുന ചിരിച്ചു, അവരെ പരിചയപ്പെടുത്തേണ്ട കാര്യമൊന്നും ഉണ്ടായില്ല . ഞങ്ങളപ്പോൾ തന്നെ കൂട്ടായി. ആഷിക്കിനെ ഞാൻ മഡ്രാസ്സിൽ വെച്ച് കണ്ടിട്ടുണ്ട് . അത് ഈ സംഭവത്തിന് മുൻപാണോ ശേഷമാണോ എന്നറിയില്ല. ഏതായാലും പെണ്ണുമ്മ, താത്ത, വെല്ലിപ്പ, കുഞ്ഞി, മാളുവി, ആഷിക്ക്, ഇമ്മുന, എല്ലാരും കൂടിയായപ്പോൾ നല്ല രസമായിരുന്നു. താത്ത എന്റെ വെല്ലിമ്മയാണ് (ഉപ്പയുടെ ഉമ്മ) എല്ലാവരും താത്ത എന്ന് വിളിക്കുന്നതുകൊണ്ട് ഞാനും അങ്ങനെ വിളിച്ചു ശീലിച്ചു. പെണ്ണുമ്മ , മാളുവി , കുഞ്ഞി , എന്നിവർ യഥാക്രമം എന്റെ മൂന്ന് അമ്മായിമാരാണ്. എന്റെ ഉപ്പയുടെ തറവാടാണ് ഈ വീട്. കുനിപ്പാലയിൽ എന്റെ വിളയാട്ടങ്ങൾക്ക് ഇവിടെ തുടക്കം.

ഇനി കുറച്ചു കാലങ്ങൾക്ക് ശേഷമുള്ള കഥപറയാം. വാപ്പാപ്പ എന്നുവിളിക്കുന്ന സ്നേഹനിധിയായ എന്റെ ഉമ്മയുടെ പിതാവിന്റെ മരണശേഷം ഞങ്ങള് കോഴിക്കോട് സെറ്റിലാവുകയും, എന്റെ ഉപ്പയും അളിയാക്കയും (ആഷിക്കിന്റെ ഉപ്പ) ഗൾഫിലേക്ക് പോവുകയും ചെയ്തു. അങ്ങനെ കുറേക്കാലം കോഴിക്കോടും നിലമ്പൂരുമായി അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും മാറിക്കളിച്ചു എന്റെ ജീവിതം. ഒരിക്കൽ ഞാൻ കോഴിക്കോടുനിന്ന് കുനിപ്പാലയിൽ എത്തിയ കാലം, അന്നൊക്കെ ഇമ്മുന അംഗൻവാടിയിൽ പോവുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എന്നേയും അംഗൻവാടിയിൽ വിടട്ടെ എന്ന് അമ്മായിമാർ ചോദിച്ചു. പിന്നെന്താ, നമ്മള് ഡബിൾ ഓക്കെ.

അങ്ങനെ എന്നെയും കൊണ്ട് മൂന്ന് അമ്മായിമാരും കൂടെ കുനിപ്പാല അംഗൻവാടിയിലെത്തി. അംഗൻവാടി എന്നുപറഞ്ഞാൽ ഇന്നത്തെപ്പോലെ കെട്ടിടമൊന്നുമുണ്ടായിരുന്നില്ല, ചേക്കുകാക്കയുടെ (അദ്ധേഹം ഇന്ന് ജീവിച്ചിരിപ്പില്ല) വീടിന്റെ മുൻവശത്തായി മുളകൊണ്ട് മറച്ചുണ്ടാക്കിയ ഒരു ചെറിയ ഷെഡ് ആയിരുന്നു അംഗൻവാടി. അവിടെ സെലീന ടീച്ചർ ഉണ്ടായിരുന്നു. എന്റെ പേരുവിവരങ്ങൾ രേഖപ്പെടുത്തിയ ശേഷം എന്നോട് അവിടെപ്പോയിരുന്നോളാൻ പറഞ്ഞു.

ഞാൻ മടിച്ചുനിൽക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ പെണ്ണുമ്മയും ഇവിയും (മാളുവിയെ ഇവി എന്നാണ് ഞങ്ങൾ കുട്ടികൾ വിളിക്കുന്നത്) ഇമ്മുനയെ ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചിട്ട് പറഞ്ഞു, അതാ അവിടെ ഇമ്മുനയും ഉണ്ട് , ഓള് ഇരിക്കുന്നത് കണ്ടില്ലേ , ഓളുടെ അടുത്ത് പോയി ഇരുന്നോ. ഞാൻ അങ്ങോട്ട് ഒരു സ്റ്റെപ്പ് നടന്നു. പിന്നെ ഒറ്റ ഓട്ടം വെച്ചുകൊടുത്തു വീട്ടിലേക്ക്. “അമ്മായിമാർ പ്ലിങ്”, വീട്ടിൽ വന്നപ്പോൾ എല്ലാരും എന്നെ കളിയാക്കി. അയ്യേ ഇത്രക്ക് പേടിത്തൊണ്ടനാണോ ഇജ്ജ് ..?

ഞാൻ വെറുതേ ചിരിച്ചു. ഇമ്മുനയും അമ്മായിമാറുമൊക്കെ ചേർന്ന് എന്റെ പേടിമാറ്റാൻ അംഗൻവാടിയെക്കുറിച്ച് കുറേ വർണ്ണിക്കുകയും , ഞാൻ പേടിക്കുന്നത് പോലെ അവിടെ ഒന്നുമില്ല എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, നാളെമുതൽ പൊയ്‌ക്കോളാമെന്ന് ഞാൻ സമ്മതിച്ചു. പക്ഷേ പിറ്റേന്നും ഞാൻ പോവാൻ കൂട്ടാക്കിയില്ല. അതോടെ അവരാ ശ്രമമുപേക്ഷിച്ചു. കുറച്ചു നാളുകൾക്ക് ശേഷം ഞാൻ കോഴിക്കോട്ടേക്ക് മടങ്ങിപ്പോവുകയും ചെയ്തു.

അരക്കിണർ വായനശാല ഭാഗത്ത് ; അതായത് ഞങ്ങളുടെ വീട്ടിൽ നിന്നും ഇത്തിരി നടക്കാനുള്ള ദൂരം, അവിടെ ഭാർഗ്ഗവിയമ്മ എന്ന അമ്മയുടെ വീടിന്റെ വീടിന്റെ പിന്നാമ്പുറത്തായി അവർ നടത്തുന്ന ഒരു നഴ്‌സറിയുണ്ടായിരുന്നു. ഒരുദിവസം ഇമ്മമ്മ സ്നേഹത്തോടെ ഓരോന്നൊക്കെ പറഞ്ഞ് സോപ്പിട്ട് എന്നെ അവിടെ കൊണ്ടാക്കി. അവിടുത്തെ ടീച്ചറുടെ പേരോർമ്മയില്ല. അവിടുന്ന് ഓടാനൊന്നും തോന്നിയില്ല. അങ്ങനെ അന്നുമുതൽ ഞാനൊരു നഴ്‌സറിക്കുട്ടിയായി. അടുത്തൊരു പശുത്തൊഴുത്തുണ്ടായിരുന്നു. കുറേ പൂച്ചെടികൾ, ഇരുമ്പൻപുളിമരം, ഇടക്ക് വീട്ടിനകത്തുനിന്നും പലഹാരങ്ങളൊക്കെ തരുമായിരുന്നു.പിന്നെ കുറച്ചു കൂട്ടുകാർ, നല്ല ടീച്ചർ, പാട്ടും കളികളുമൊക്കെയായി നഴ്‌സറി ജീവിതം മുന്നോട്ടുപോയി.

ഒരു വൈകുന്നേരം രണ്ടു കുട്ടികൾ ഓടി വീട്ടിലേക്ക് കയറുന്നു..കുറച്ചു കഴിയുമ്പോൾ ദേ ഒരു സ്ത്രീ വീടിനുമുന്നിൽ വന്ന് ബഹളംവെക്കുന്നു.ഇമ്മമ്മ പുറത്തുവന്നു നോക്കി, അവര് കള്ളിയങ്കാട്ടു നീലിയെപ്പോലെ ഉറഞ്ഞുതുള്ളിക്കൊണ്ട് ചോദിക്കുന്നു :

“രണ്ടു കുരുത്തംകെട്ട കുട്ടികൾ ഇതുവഴി ഓടിവന്നിട്ടുണ്ട്, അവരെവിടെ…?

ഇങ്ങോട്ടൊന്നും വന്നിട്ടില്ലല്ലോ ഇവിടുത്തെ കുട്ടികളൊന്നുമല്ല..ആ സ്ത്രീ പോവുന്നില്ല, പിന്നെയും എന്തൊക്കെയോ പറയുന്നു..”അവരെ എന്റെ കയ്യിലെങ്ങാനും കിട്ടിയാൽ” ഇങ്ങനെ പിറുപിറുത്തു… ഒരുവിധം എന്തൊക്കെയോ പറഞ്ഞ് ഇമ്മമ്മ അവരെ മടക്കിയയച്ചു.. എന്നിട്ട് വീടുമുഴുവൻ ഞങ്ങളെത്തിരഞ്ഞു, കിട്ടിയില്ല.. കുറച്ചു കഴിഞ്ഞ് എന്തോ അനക്കം കേട്ട് ബാത്റൂമിൽ വന്നുനോക്കുമ്പോൾ, ദാ അവിടെ ചേട്ടനും അനിയനും പേടിച്ച് ഒളിച്ചിരിക്കുന്നു. നേരത്തെ വന്ന സ്ത്രീയുടെ കൊച്ചുമോൻ നിയാസിനെ പഞ്ഞിക്കിട്ടിട്ട് ഓടിവന്ന് ഒളിച്ചിരിക്കുകയാണ് ബാത്റൂമിൽ..ഇമ്മമ്മക്ക് ദേഷ്യംവരുന്നുണ്ട്, പക്ഷേ ഞങ്ങളുടെ നിൽപ്പ് കണ്ടു ചിരിവന്നിട്ട് ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. അങ്ങനെ ഞങ്ങളുണ്ടാക്കുന്ന കുഴപ്പങ്ങൾക്ക് പരിഹാരം കാണലായി ഇമ്മമ്മാന്റെ ജോലി. ഞങ്ങളുടെ കയ്യിലിരുപ്പ് കാരണം പാവം അമ്മാവന്മാർക്കും വീട്ടിൽവരാൻ പേടിയായി. ഷാനാത്ത പറയുന്നത് പോലെ :- ഞങ്ങള് കാക്കയും കോഴിയും ഇതൊന്നും കാര്യമാക്കാതെ അടിച്ചുപൊളിച്ചങ്ങനെ മുന്നോട്ടുപോയി.

ആയിടക്കാണ് ഞാൻ വീണ്ടും നിലമ്പൂരിലേക്ക് പോയത്. അങ്ങനെ എന്നെ വീണ്ടും അംഗൻവാടിയിൽ കൊണ്ടുചെന്നാക്കി. ഇത്തവണ മുനവ്വറും ഹാരിസുമൊക്കെയുള്ളതുകൊണ്ട് ഞാൻ ഓടിയില്ല. പക്ഷേ ഇമ്മുന അപ്പോഴേക്കും മുണ്ടേരിയിലേക്ക് പോയിരുന്നു.(അവരുടെ വീട് ഞങ്ങളുടെ നാട്ടിൽ നിന്നും കുറച്ചകലെയുള്ള മുണ്ടേരി എന്ന സ്ഥലത്താണ്). ഞാനവിടെ ഒരു മിണ്ടാപ്പൂച്ചയായി, കളിക്കാൻ വിടുന്ന സമയത്തുപോലും പുറത്ത് പോവില്ല. ഉച്ചക്ക് താത്ത കഞ്ഞിയും കൊണ്ടുവരും, കദീസ് താത്താന്റെ കടയിൽനിന്ന് വാങ്ങിച്ച ബീറ്റ്‌റൂട്ട് അച്ചാറും ഉണ്ടാവും..താത്ത പോയിക്കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ ഞാൻ വീണ്ടും മൗനി. അങ്ങനെ ഒരു വൈകുന്നേരം അംഗൻവാടി വിടുന്ന സമയം. ഇവി അമ്മായി എന്നെ കൂട്ടാൻ വന്നിട്ടുണ്ട്. ഞങ്ങളെല്ലാവരും എണീറ്റ് നിൽക്കുന്നു, ദേശീയഗാനം നടക്കുകയാണ്….. ജയഹേ…ജയഹേ.. അവസാനത്തെ ജയഹേ വന്നപ്പോഴേക്കും അത്‌ സംഭവിച്ചുകഴിഞ്ഞിരുന്നു. ഒരു നനവ് പടരുന്നു , ഇവി അമ്മായി ചോദിക്കുന്നു അയ്യേ എന്താ ജാസിമോനേ ഇത് ..?

കാലത്ത്‌തൊട്ട് പുറത്തിറങ്ങാനുള്ള എന്റെ മടികാരണം സർവവിധ ശങ്കകളും പിടിച്ചുനിർത്തപ്പെട്ടു, ഒടുവിൽ താങ്ങാനാവാതെ അതങ്ങു വിസ്ഫോടനം നടത്തി. തെളിച്ചുപറഞ്ഞാൽ, ഞാൻ നിക്കറില് മുള്ളി…കുഞ്ഞിമുത്തും, ചക്കരേം, അജിത്തും, അഖിലും, മുഫീദയുമെല്ലാം എന്നെ കളിയാക്കി ചിരിക്കുന്നു…. പാവം ഞാൻ..

ആ സംഭവത്തിനുശേഷം താത്ത ഇടപെട്ട് കുഞ്ഞിമുത്തിനെ (റഫീക്ക്) എന്റെ കെയർ ടേക്കറാക്കി. അവൻ ആളൊരു കില്ലാഡിയാ, അവന്റെ വീടിനുമുൻപിലാണ് അംഗൻവാടി. അങ്ങനെ ഞാൻ പതുക്കെ അവിടെയങ്ങ് സെറ്റായി. കുണ്ടിൽ ഷെമീർ ഭയങ്കര കുഴിമടിയനായിരുന്നു. അംഗൻവാടിയിൽ വരാൻ മടി, എന്നും കരച്ചിൽ, മുനവ്വറും ഹാരിസും അവനെ എങ്ങനെയെങ്കിലും അനുനയിപ്പിച്ച് പിടിച്ചുനിർത്തും. കുഞ്ഞിമുത്ത് വില്ലനായി എന്നെ ശല്യം ചെയ്യുന്നവരെ അടിച്ചോടിച്ചു. മുഫീദ എല്ലായിടത്തും ഓടിനടന്നു, ഇടയ്ക്ക് എന്റെ തലയിൽ പേൻ നോക്കിത്തരും, അവൾക്ക് അതുതന്നെയായിരുന്നു ഹോബി, എല്ലാവരുടെയും തലനോക്കും. അജിത്തും അഖിലും ഫോട്ടോകോപ്പി പോലെയായിരുന്നു, അവരങ്ങനെ ഒട്ടിനടന്നു. ഹഫ്‌സത്തും നിഷാനയും വല്യ ലോഹ്യമൊന്നുമില്ല..മിഥുൻ നല്ലകുട്ടിയായി നടന്നു. അർഷാദും, റഫീക്കും ഖമറും , ഹാരിസും, മുനവ്വറും,കുഞ്ഞിമുത്തും,ദേവനും,ചക്കരയുമെല്ലാം എന്റെ നല്ല ചങ്ങാതിമാരായി.അങ്ങനെ അടിച്ചുപൊളിച്ചു മുന്നോട്ടുപോവുമ്പോൾ ഞാൻ വീണ്ടും കോഴിക്കോട്ടേക്ക്……

ഇത്തവണ പുതിയൊരു വഴിത്തിരിവുണ്ടായി, എന്നെ സ്‌കൂളിൽ ചേർത്തു. ഗോവിന്ദവിലാസ് സ്‌കൂൾ അരക്കിണർ. ഒരു വിദ്യാർത്ഥിയായി യൂണിഫോമൊക്കെയിട്ട് ഞാനാദ്യമായ് കാലെടുത്തുവെച്ച അക്ഷരമുറ്റം. അവിടെയെനിക്ക് കൂട്ടുകാരായി ഉണ്ടായിരുന്നത് അർഷാദും നിഖിലും മാത്രമായിരുന്നു. മറ്റുമുഖങ്ങളൊന്നും ഞാനോർക്കുന്നില്ല. അതിനൊരു കാരണമുണ്ട്, എന്താണെന്ന് ചോദിച്ചാൽ ബാക്കിയുള്ളവരാരും എന്നോട് കൂട്ടുണ്ടായിരുന്നില്ല. കൊടക്കമ്പി എന്നൊരു വട്ടപ്പേരും എനിക്കവർ ചാർത്തി തന്നു. പിന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നത് ഞങ്ങളുടെ കുടുംബസുഹൃത്തുക്കളായ അജിയും ഇത്താത്തമാരുമാണ്. ഉച്ചക്ക് ഇമ്മമ്മ ചോറുമായി വരും, ഇമ്മമ്മയാണ് കഴിപ്പിച്ചിരുന്നതും. നിഖിലിന്റെ അമ്മയുമുണ്ടാവും. ഉച്ചക്ക് ബെല്ലടിക്കുന്നത് വരെ നിഖിലിന്റെ കൂടെ കളിക്കും. ആ കാലത്ത് ഒരുത്തൻ അർഷാദിന്റെ തലക്ക് സ്ളേറ്റുകൊണ്ടടിച്ചു ചോരവന്നത് ഞാനോർക്കുന്നു.പിന്നെ കുറേക്കാലം കഴിഞ്ഞാണ് അവൻ സ്‌കൂളിൽവന്നത്. സ്‌കൂൾ വിട്ട് ഇടവഴിയിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ വഴിയിൽ കിടക്കുന്ന തീപ്പെട്ടിക്കൂടുകൾ പെറുക്കിയെടുക്കും, അതുകൊണ്ടൊരു കളിയുണ്ട്. സുധീഷേട്ടൻ പഠിപ്പിച്ചതാണ്, ഞങ്ങളുടെ തൊട്ടയല്പക്കമാണ് സുധീഷേട്ടന്റെ വീട്. മിക്കവാറും ഞാനും അനിയനും അവിടെത്തന്നെയായിരിക്കും. തങ്കേച്ചിയുടെ കൂടെ അടുക്കളയിലോ, സുമിയേച്ചിയുടെ കൂടെ ഓരോ കഥകൾ പറഞ്ഞോ അല്ലെങ്കിൽ സുധീഷേട്ടന്റെ കൂടെ കളിക്കുകയോ ആവും. എനിക്കൊരു കളിക്കൂട്ടുകാരിയുണ്ടായിരുന്നു, ബബി എന്നുവിളിക്കും, ഞങ്ങളുടെ തൊട്ടടുത്ത വീട്, അവളും ഞാനും കണ്ണിമാങ്ങപെറുക്കിയും, ബദാം കാ കുത്തിപ്പൊട്ടിച്ചും, കഞ്ഞീം കറീം കളിച്ചും,ഊഞ്ഞാലാടിയും, ഇടക്ക് അടികൂടിയും വഴക്കിട്ടും സുന്ദരമാക്കിത്തീർത്ത നല്ലനാളുകൾ.

സ്‌കൂളിൽ പോക്ക് ഞാനും അർഷാദും ഒരുമിച്ചായിരുന്നു. അബു കാക്കാന്റെ കടയിൽ നിന്നും ചോരക്കട്ടി പെൻസിൽ വാങ്ങിക്കും, ഇടവഴിയിൽ നിന്നും കുന്നിക്കുരുവും മഞ്ചാടിയും പെറുക്കും. വഴിയരികിൽ പടർന്നു നിൽക്കുന്ന വള്ളികളിൽ ഒരു ചുവന്ന കായ ഉണ്ട്, അത് കണ്ടുകഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ ഒരക്ഷരം പോലും ഉരിയാടാതെ പറിക്കണം. പറിക്കുന്ന ആളോ കൂടെയുള്ള ആളോ മിണ്ടാൻ പാടില്ല. അറിയാതെയെങ്ങാനും ശബ്ദം വന്നുപോയാൽ തീർന്നു. പിന്നെയത് കഴിക്കാൻകൊള്ളില്ല, അതിന്റെ മധുരം മാറി കൈപ്പാവും, അതാണത്രേ “മിണ്ടാക്കായ”. ഈ വിവരങ്ങളൊക്കെ അർഷാദ് പറഞ്ഞു തന്നതാണ്. എത്രയൊക്കെ ശ്രമിച്ചിട്ടും ഇന്നുവരെ എനിക്കത് മേല്പറഞ്ഞപ്രകാരം പറിക്കാൻ സാധിച്ചിട്ടില്ല എന്നതാണ് സത്യം. ഇടതുവശത്തായി അൽപ്പം ഉയർന്നുനിൽക്കുന്നൊരു തൊടിയുണ്ട്. അവിടുത്തെ മരങ്ങളിൽ എപ്പോഴും വവ്വാലുകളെ കാണാം. ഇപ്പോഴും അരക്കിണർ പോവുമ്പോൾ ആ ഭാഗത്തേക്ക് ഒന്ന് നോക്കാറുണ്ട്, തൂങ്ങിക്കിടക്കുന്ന വവ്വാലുകളുണ്ടോ എന്നറിയാൻ.

മഴപെയ്ത് ഇടവഴിയിൽ കെട്ടിക്കിടക്കുന്ന വെള്ളത്തിലെ വാല്മാക്രികളെ മീന്കുഞ്ഞുങ്ങളാണെന്നുകരുതി പിടിക്കാൻ നോക്കിയിട്ടുണ്ട്, അതൊക്കെ ഓരോ തമാശകൾ. ഒരുദിവസം സ്‌കൂൾ ഉച്ചക്ക് വിട്ടു. അന്ന് നടന്നു നടന്ന് അബു കാക്കയുടെ കടയുടെ അവിടെ എത്തിയപ്പോൾ, അതിനടുത്തായി പശു തൊഴുത്തുള്ള ഒരു വീടുണ്ട്, അതിന്റെ തൊട്ടടുത്തുള്ള പാടം പോലുള്ള സ്ഥലത്ത് വെള്ളം കെട്ടിക്കിടക്കുന്നു. അതിൽ നിറയെ മീനുകളുണ്ട്. അവിടെ കുറേ പയ്യന്മാർ മീൻപിടിക്കുന്നു. ഞാൻ അവരുടെ കൂടെക്കൂടി. അർഷാദ് പറഞ്ഞതാ; വേണ്ട നമുക്ക് പോകാമെന്ന്, ഞാൻ കേട്ടില്ല, അവനോട് പൊയ്‌ക്കോളാൻ പറഞ്ഞു. മീൻപിടുത്തം അരങ്ങുതകർത്തു. സമയം പോയതറിഞ്ഞില്ല, ഇമ്മമ്മ എന്നെക്കാണാതെ വിഷമിച്ചിരിപ്പാണ്. അവസാനം മീന്പിടിത്തമൊക്കെ കഴിഞ്ഞ് കിട്ടിയ ഒന്നുരണ്ടു മീനിനെ പ്ലാസ്റ്റിക് കുപ്പിയിലിട്ട് ഞാൻ വീട്ടിലേക്ക് നടന്നു. വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ ഇമ്മമ്മ നോക്കി നിൽപ്പുണ്ട്. ” ഇമ്മമ്മാ ഇനിക്ക് മീനിനെ കിട്ടി”, ഞാൻ സന്തോഷത്തോടെ പറഞ്ഞു.

“അല്ല മോനേ, അന്റെ ബാഗും കുടയും എവിടെ …?”…

അപ്പോഴാണ് ഞാനക്കാര്യമോർത്തത്. മീൻ പിടിക്കുന്നിടത്തെവിടെയോ ഞാനത് മറന്നുവെച്ചു. അന്ന് കുറേ വഴക്കുകേട്ടു.പാവം ഇമ്മമ്മ, എങ്ങനെയൊക്കെയോ പോയി അത്‌ കണ്ടുപിടിച്ചു കൊണ്ടുവന്നു.

ഇങ്ങനെയൊക്കെ നല്ലകുട്ടിയായി എന്റെ സ്‌കൂൾജീവിതം മുന്നോട്ടുപോവുമ്പോഴാണ് മെഡിക്കൽ കോളേജ് ആശുപത്രിയിൽ അഡ്മിറ്റായ ആഷിക്കിനെ കാണാൻ ഞങ്ങള് പോയത്. അവിടെ താത്തയും വെല്ലിപ്പയും ഉണ്ടായിരുന്നു. കുറേക്കാലമായി നിലമ്പൂരിൽ നിന്നും വിട്ടുനിന്നതുകൊണ്ടാണോ എന്നറിയില്ല, അവിടുത്തെ ഓരോ രസങ്ങൾ ആലോചിച്ചപ്പോൾ ഞാനവരുടെ കൂടെ നിലമ്പൂരിലേക്ക് പോവണമെന്ന് വാശിപിടിച്ചു.

മോനേ, അനക്ക് സ്‌കൂളിൽ പോവണ്ടേ..? സ്‌കൂള് പൂട്ടുമ്പോൾ നമ്മക്ക് പോവാം..ഇമ്മമ്മ പറഞ്ഞു.

അതൊന്നും ഞാൻ ചെവികൊണ്ടില്ല. ഞാനവരുടെ കൂടെ പുറപ്പെട്ടു.പക്ഷേ അന്ന് ഞാനറിഞ്ഞിരുന്നില്ല ദീർഘകാലത്തേക്കുള്ള ഒരു പറിച്ചുനടലിന് ഞാനായിട്ടുണ്ടാക്കിക്കൊടുത്ത അവസരമായിരുന്നു ആ യാത്രയെന്ന്…അറിഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ…ഹാ.. ഇനി പറഞ്ഞിട്ട് കാര്യമില്ല.

അതിനുശേഷം എനിക്കൊരിക്കലും എന്റെ സ്‌കൂളിലേക്ക് മടങ്ങിയെത്താനായില്ല. അതിനനുസൃതമായ തിരക്കഥകൾ നേരത്തെ രചിക്കപ്പെട്ടുകഴിഞ്ഞിരുന്നു. പിന്നീടങ്ങോട്ട് എന്റെ വിദ്യാർത്ഥി ജീവിതത്തിന് വേദിയായത് വെളുമ്പിയം പാടം എം.കെ.എം.എം. എൽപി സ്‌കൂളായിരുന്നു. കുനിപ്പാലയിൽ എനിക്ക് ഒന്നിനുമൊരു കുറവുണ്ടായിട്ടല്ല, ആ നാടും അവിടുത്തെ കൂട്ടുകാരും, അനുഭവങ്ങളുമെല്ലാം എനിക്കെപ്പോഴും പ്രിയപ്പെട്ടതുതന്നെ. പക്ഷേ, ആ കാലത്ത് ഞാൻ മാനസികമായി ഏറെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നതും, ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നതും, അരക്കിണറും അവിടുത്തെ ജീവിതവുമാണ്. അന്നത് മനസ്സിലാക്കാൻ ആരുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. അങ്ങനെ ഞാനും, എന്റെ അനിയനും, ഉമ്മയും രണ്ടിടത്തായി പിരിഞ്ഞു. സ്‌കൂൾ അവധിക്കാലത്ത് വളരെ ചുരുങ്ങിയനാളുകൾ ചെലവഴിക്കാൻ വന്നെത്തുന്ന വിരുന്നുകാരനെപോലെയായിരുന്നു പിന്നെ ഞാൻ അരക്കിണറിൽ വരുന്നത്.ഓരോ അവധിക്കാലം കഴിയുമ്പോഴും എന്നെ കൊണ്ടുപോകാൻ വെല്ലിപ്പ വരും. ചിലപ്പോൾ കാലത്തുതന്നെ എത്തും.അങ്ങനെയെങ്കിൽ അന്നുതന്നെ യാത്രപുറപ്പെടണം.ഉച്ചകഴിഞ്ഞാണ്‌ വരുന്നതെങ്കിൽ അടുത്ത ദിവസം പുറപ്പെട്ടാൽ മതി. ഇന്ന് റെസ്റ്റ് എടുത്തിട്ട് നാളെ പോയാൽ പോരേ എന്ന ഇമ്മമ്മയുടെ ചോദ്യത്തിന് വെല്ലിപ്പ സമ്മതം മൂളുന്നതിനായി ഞാൻ പ്രാർത്ഥിച്ചിരുന്നു. കാരണം അങ്ങനെ നീട്ടിക്കിട്ടുന്ന ആ ഒരുദിവസത്തിന് ആയിരം വര്ഷങ്ങളേക്കാൾ മൂല്യമുണ്ടായിരുന്നു അന്നെനിക്ക്. തിമിർത്തുപെയ്യുന്ന മഴയുടെ അകമ്പടിയോടെ യാത്രപുറപ്പെടുകയായി. ഇടവഴികളെല്ലാം നിറഞ്ഞുകവിഞ്ഞൊഴുകുന്നുണ്ടാവും. മുട്ടോളം മടക്കിവെച്ച പാന്റ്, ഒരുകയ്യിൽ ഊരിപ്പിടിച്ച ചെരിപ്പുകൾ, മറുകയ്യിൽ നിവർത്തിപ്പിടിച്ച പുള്ളിക്കുട,

“കാട്ടുമാക്കാൻ വന്നാലും കർക്കിടമാസം വന്നാലും, തകതരികിട താരാരോ…….”

സമീപത്തെ വീടുകളിൽ നിന്നും ടേപ്പ് റെക്കോർഡറുകൾ പാടുന്നുണ്ടാവും. മഴകാരണം ബസ്സിന്റെ വിൻഡോ ഷട്ടറുകൾ അടഞ്ഞുകിടക്കുകയാവും, ഇരുട്ടിൽ ജനാലയോട് മുഖം ചേർത്തുപിടിച്ച് ഞാൻ കരയാറുണ്ടായിരുന്നു.

പക്ഷേ, കുനിപ്പാല ചെന്ന് രണ്ടുദിവസം സ്‌കൂളിലൊക്കെ പോവുമ്പോൾ ആ വിഷമം ഒക്കെ മറക്കും. ഓരോ അദ്ധ്യയന വർഷവും ഇതിന്റെ ആവർത്തനങ്ങളായിരുന്നു. ദീർഘകാലത്തെ കുനിപ്പാലയിലെ ജീവിതം എന്നെ പൂർണ്ണമായും ഒരു കുനിപ്പാലക്കാരനാക്കി മാറ്റിയിരിക്കുന്നു. ഇപ്പോൾ ഞാനെന്ന വ്യക്തിക്ക് പൂർണ്ണതയുള്ളത് ആ നാട്ടിൽ മാത്രമാണ്. മറ്റെവിടെയും ഞാൻ തീർത്തുമൊരപരിചിതൻ. വീണിടം വിഷ്ണുലോകം എന്നതിലേക്ക് എന്റെ മനസ്സിപ്പോൾ പാകപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.അതിന് കാരണവും പലയിടത്തായുള്ള ഈ ജീവിതമാണ്.

ശുഭം…ശുഭകരം….

ജാസിം അലി

Categories
Uncategorized

മധുരിയ്ക്കും ഒർമ്മകളേ

1. മദിരാശിപ്പട്ടണം

************************************

“മദിരാശിപ്പട്ടണം” “മഡ്രാസ്സ്” , ഇന്ന് ചെന്നൈ എന്ന പേരിലറിയപ്പെടുന്ന ഈ നഗരത്തിലെ പെരമ്പൂർ എന്ന സ്ഥലത്തുള്ള ഒരു ഫ്‌ളാറ്റിന്റെ ബാൽക്കണിയിലാണ് എന്റെ ഓർമ്മകൾ തുടങ്ങുന്നത്…ഈ ബാൽക്കണിയിലാണ് ഞാൻ ഏറെ സമയം ചിലവഴിച്ചിരുന്നത്..ഇവിടെയാണ് എന്റെ കാഴ്ചകളുടെ തുടക്കം.. എന്റെ മനോരാജ്യങ്ങളും സങ്കൽപ്പങ്ങളും ചിറകുവിടർത്തിയത് ഇവിടെയാണ്…ഇവിടെ നിന്ന് നേരെ ദൂരേക്ക് നോക്കിയാൽ പച്ചവിരിച്ച മലനിരകൾ കാണാം..(സഹ്യനായിരിക്കാം അതെന്ന് ഇപ്പോൾ ഊഹിക്കുന്നു).. ആ മലനിരകൾക്കപ്പുറത്ത് പറഞ്ഞുകേട്ടിട്ടുള്ള നാടിനെക്കുറിച്ചു ഞാൻ വെറുതെ സങ്കൽപ്പിച്ചു നോക്കും.. പക്ഷേ ആ ചിത്രങ്ങളൊന്നും ഓർത്തെടുക്കാൻ എനിക്ക് പറ്റുന്നില്ല..ഫ്‌ളാറ്റിന് നേരെ എതിർവശത്തായി ഒരു ഐസ് കമ്പനിയാണ്.. അതിന്റെ മുകളിലത്തെ നിലയിൽ നിന്നും എപ്പോഴും കോഴികളുടെ കരച്ചിൽ കേൾക്കാം..ഇടയ്ക്കിടെ ആരോ ഒരാൾ കോഴികളുടെ പിറകെ ഓടുന്നതായി കാണാം..

പക്ഷേ ആളിന്റെ രൂപം വ്യക്തമാവുന്നില്ല..കോഴികളെ ഓടിച്ചിട്ടു പിടിച്ചുതിന്നുന്ന കുറുക്കൻ എന്ന ഭീകരജീവിയെക്കുറിച്ച് ഇമ്മമ്മ പറഞ്ഞുതന്നത് ഓർമ്മവന്നു.. ദുഷ്ടനായ കുറുക്കന്റെ കയ്യിലകപ്പെട്ടുപോവുന്ന പാവം കോഴികളുടെ ദുർവിധിയോർത്ത് ഞാൻ വെറുതെ നെടുവീർപ്പിട്ടു..താഴത്തെ നിരത്തിൽ ഒരു ടെമ്പോ വരാറുണ്ടായിരുന്നു..അതിനകത്ത് ഇരുമ്പു പെട്ടികൾക്കുള്ളിൽ നിറയെ കോഴികളുണ്ടാവും..ടെമ്പോ വരുന്നതും, വെളുവെളുത്ത കോഴികളെ അവിടെ ഇറക്കുന്നതും, അവയെ പിന്നീട് ആ കെട്ടിടത്തിന് മുകളിലേക്ക് കൊണ്ടുപോവുന്നതുമെല്ലാം ഞാൻ വളരെ കൗതുകത്തോടെ നോക്കിനിൽക്കും…ഒരിക്കൽ ആപ്പാപ്പാന്റെ കൂടെ (എന്റെ ഉപ്പയുടെ അനിയൻ ) ഞാൻ അവിടെപ്പോയി.. അപ്പോഴാണ് കോഴിയെ ഓടിക്കുന്ന ശരിക്കുള്ള കുറുക്കനെ മനസ്സിലായത്..അതൊരു കോഴിക്കടയായിരുന്നു..ഞങ്ങളുടെ വീട്ടിലേക്ക് കോഴിവാങ്ങാൻ പോയതായിരുന്നു അന്നവിടെ.. വെറുതേ പാവം കുറുക്കനെ സംശയിച്ചു, പാവത്താനായ കുറുക്കാ നീയെന്നോട് ക്ഷമിക്കൂ, ഞാനിതൊന്നും അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല…

താഴത്തെ നിരത്തിൽ എപ്പോഴും ആൾത്തിരക്കാണ് .. ആകെമൊത്തം ബഹളമയമായ അന്തരീക്ഷം. പലവർണ്ണങ്ങളിലുള്ള പ്ലാസ്റ്റിക് കുടങ്ങളിൽ കുടിവെള്ളവുമായി പോവുന്ന പെട്ടി സൈക്കിളുകൾ, ഐസ്ക്രീമും കുൽഫിയും വിൽക്കുന്നവർ, ഭായിയുടെ പലചരക്ക് കടയിലെ ബഹളങ്ങൾ.. ഒരു നീളമുള്ള കമ്പിന് ഇരുവശത്തുമായി തൂക്കിയിട്ടിരിക്കുന്ന കൂടുകളിൽ ഓരോതരം കിളികളുമായി കിളിവിൽപ്പനക്കാർ. ഇടക്ക് ആർപ്പും മേളവും പുഷ്പവര്ഷങ്ങളുമായി കടന്നുപോവുന്ന ശവമഞ്ചങ്ങൾ. അകലെയെവിടെയോ പാറിനടക്കുന്ന നൂലുപൊട്ടിയ പട്ടങ്ങൾ. അങ്ങനെ പലതരം കാഴ്ചകൾ. ചിലപ്പോൾ കൂടുതൽ വ്യക്തതക്കായി ബാൽക്കണിയുടെ ചെറിയ തൂണുകൾക്കിടയിലൂടെ ഞാൻ തലപുറത്തേക്കിടുന്നതും , തലതിരിച്ചെടുക്കാനാവാതെ അവിടെ കുടുങ്ങുന്നതും ഒരു പതിവായിരുന്നു.. കുടുങ്ങി എന്നുറപ്പായാൽ ഞാൻ ഉറക്കെ നിലവിളിക്കും. അപ്പോൾ ഷാനാത്തയോ ഇമ്മമ്മയോ ഓടിവന്ന് വളരെ കഷ്ടപ്പെട്ട് എന്റെ തല ഊരിയെടുത്തു തരും.. പക്ഷേ അതുകൊണ്ടൊന്നും ഞാൻ ആ പരിപാടി നിർത്തിയില്ല….(ഷാനാത്ത എന്റെ എളാമ്മയാണ് ഉമ്മയുടെ അനിയത്തി)…..

വീട്ടിലൊരു അക്വേറിയമുണ്ട്. മീനുകളുടെ പരിപാലകൻ വാപ്പാപ്പയായിരുന്നു (ഉമ്മയുടെ ഉപ്പ)… അദ്ധേഹം മീനുകൾക്ക് തീറ്റകൊടുക്കുന്നതും, അക്വേറിയത്തിലെ വെള്ളം മാറ്റുമ്പോൾ ചെറിയ അരിപ്പ കൊണ്ട് മീനുകളെ പതുക്കെ മാറ്റിയിടുന്നതും നോക്കിക്കൊണ്ട് ഞാൻ അടുത്തുതന്നെ ഉണ്ടാവും. അവസരം കിട്ടിയാൽ ഞാൻ അതിൽ കയ്യിട്ട് മീൻപിടിക്കുമെന്ന് മൂപ്പർക്കറിയാവുന്നത് കൊണ്ട് എപ്പോഴും എന്റെ മേലൊരു കണ്ണുണ്ടാവും.. ഒരുതരം ചില്ലുവിളക്കുണ്ട് , അതിനുള്ളിൽ കോഴിമുട്ട പോലെ ഒരു സൂത്രം. അതിന് തീകൊടുക്കുമ്പോൾ ബൾബ് പോലെ പ്രകാശിക്കുന്നു..വെളിച്ചം അണഞ്ഞിരിക്കുന്ന സമയത്ത് അതിലൊന്ന് തൊട്ടാൽമതി അത്‌ ഒരുപിടി ഭസ്മമായിത്തീരും. അതിലൊന്ന് തൊട്ടുനോക്കാനുള്ള ജിജ്ഞാസ എനിക്കുണ്ടാവുക എന്നത് സ്വാഭാവികമാണല്ലോ..അങ്ങനെ ഒരുദിവസം ആരും കാണാതെ ഞാൻ എത്തിപ്പിടിച്ച് ഞെരിച്ചു.. അത് തവിടുപൊടിയായി.ഒന്നുമറിയാത്തവനെപ്പോലെ ഞാൻ നൈസായിട്ട് മുങ്ങി. പാവം വാപ്പാപ്പ, വളരെ പാടുപെട്ട് അത് മാറ്റിയിട്ടു, അദ്ധേഹം അത് മാറ്റിയിടുന്ന കാഴ്ച്ച അദ്‌ഭുതകരമായിരുന്നു. എന്റെ അഭിപ്രായത്തിൽ അത്‌ അദ്ധേഹത്തിന് മാത്രം നിർവ്വഹിക്കാൻ കഴിയുന്ന ഒന്നായിരുന്നു..ഈ സംഭവം ഇടയ്ക്കിടെ ആവർത്തിച്ചു. ഞാനല്ലാതെ മറ്റാരും ഇങ്ങനൊരു കുരുത്തക്കേട് ഒപ്പിക്കില്ല എന്ന് എല്ലാവർക്കും അറിയാമായിരുന്നു..ഇടക്ക് വഴക്ക് കേൾക്കും , പക്ഷേ അതുകൊണ്ടെന്തുകാര്യം.. ? ……

വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം ആ വിളക്കിന്റെ പേര് പെട്രോമാക്സ് എന്നായിരുന്നു എന്ന് ഞാൻ അറിയുകയുണ്ടായി.. എന്റെ ഓർമ്മകളിൽ അദ്‌ഭുതങ്ങൾ പ്രവർത്തിക്കുന്ന ജീനിയസ്സും, അളവറ്റ സ്നേഹവാത്സല്യങ്ങൾക്കുടമയുമായിരുന്നു അദ്ധേഹം. പക്ഷേ അധികകാലം ആ സ്നേഹമനുഭവിക്കാനുള്ള ഭാഗ്യം ഞങ്ങൾക്കുണ്ടായില്ല. എനിക്ക്‌ ബുദ്ധിയുറച്ചുതുടങ്ങും മുൻപേ ഞങ്ങളെ വിട്ടു പോയെങ്കിലും ഓർമ്മകളിലെപ്പോഴും ആ സ്നേഹദീപം നിറഞ്ഞുനില്ക്കുന്നു.. മഡ്രാസ്സിൽ റെയിൽവേ ഉദ്യോഗസ്ഥനായിരുന്നു അദ്ധേഹം.അങ്ങനെയാണ് ഞങ്ങളുടെ കുടുംബം മഡ്രാസ്സിലേക്ക് കുടിയേറിയത്..

ഉപ്പാന്റെ കൂടെയുള്ള സായാഹ്നസവാരികൾ, ഉപ്പ പോവുന്നിടത്തൊക്കെ എന്നെയും കൂടെക്കൊണ്ടുപോവും. ഉപ്പാനെ കിട്ടിയില്ലെങ്കിൽ ആപ്പാപ്പാന്റെ കൂടെക്കൂടും..ചിലപ്പോൾ ഞങ്ങളുടെ കഫെറ്റീരിയയിൽ, അതിനടുത്താണ് തീവണ്ടി നിർമ്മിക്കുന്ന സ്ഥലമുള്ളതെന്ന് ഉപ്പ പറഞ്ഞുതന്നിട്ടുണ്ട്..പെരമ്പൂര് റെയിൽവേസ്റ്റേഷനടുത്തുള്ള പാലത്തിനുമുകളിൽ നിന്നുകൊണ്ട് തീവണ്ടികൾ വരുന്നതും പോവുന്നതും കാണിച്ചുതരും. കൂട്ടത്തിൽ ചില തീവണ്ടികൾ മറ്റുള്ളവയിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തവും, ആളുകൾ കയറാത്തവയുമായിരുന്നു..അതിനെപ്പറ്റി ചോദിച്ചപ്പോൾ, ചരക്കു സാധനങ്ങൾ കൊണ്ടുപോവുന്നതിനുള്ള ഗുഡ്‌സ് ട്രെയിൻ എന്ന വിഭാഗമാണ് അതെന്ന് ഉപ്പ പറഞ്ഞുതന്നു..ഞങ്ങളെല്ലാവരും ഒരുമിച്ചുള്ള ചിലയാത്രകളുണ്ട്.. എക്സിബിഷൻ, പാർക്കുകൾ, ബീച്ചുകൾ, അങ്ങനെയങ്ങനെ രസകരമായ യാത്രകൾ. അങ്ങനൊരു യാത്രയിൽ ഏതോ ഒരു പാർക്കിലൂടെ നടക്കുകയായിരുന്നു ഞങ്ങൾ..എല്ലാവരുടെയും കൂടെ ഞാനും പാതിയെ എന്തോ ഓർത്തുകൊണ്ടങ്ങനെ നടന്നു..ഈ പകൽക്കിനാവ് കാണുന്ന പരിപാടി അന്നേ ഉണ്ടായിരുന്നു..ഇപ്പോഴും അതിന് മാറ്റമില്ല..എന്റെ അനിയൻ ചോദിക്കാറുണ്ട് നീയെന്താ നടക്കുമ്പോൾ ഇടയ്ക്ക് ഒറ്റക്ക് ചിരിക്കുന്നതെന്ന്.. അപ്പോൾ പറഞ്ഞുവന്ന കഥയിലേക്ക് കടക്കാം..ആ നടത്തം കുറേ ദൂരം പിന്നിട്ടപ്പോൾ ചിന്തകളിൽ നിന്നുണർന്ന ഞാൻ ഞെട്ടിപ്പോയി..കൂടെനടന്നവരോ മുന്പിലുള്ളരോ ഒന്നും എന്റെ ആരുമല്ലാത്തവർ.കൂട്ടം തെറ്റിയ കുഞ്ഞാടായി ഏതോ ഒരു പ്രതിമയുടെ മുന്നിൽ തളർന്നു ഞാൻ നിന്നു..ചുറ്റുമുള്ളതെല്ലാം എനിക്കപരിചിതമായ മുഖങ്ങൾ.. അവയോരോന്നും എന്നെ ഭയപ്പെടുത്താൻ തുടങ്ങി..ഇനിയെന്തുചെയ്യുമെന്നറിയാതെ ഞാൻ പകച്ചുനിന്ന നിമിഷങ്ങൾ. പറഞ്ഞുകേട്ട കഥകളിലെ ക്രൂരനായ ആ മനുഷ്യനെ ഞാനവിടെ പ്രതീക്ഷിച്ചു. അതെ ഇനി അധികം വൈകാതെ അയാൾ വരും, എന്നെ പിടിച്ചുകൊണ്ടുപോവും. ഒരുപക്ഷെ എൻറെ കണ്ണുകൾ ചൂഴ്ന്നെടുക്കപ്പെട്ടേക്കാം..തെരുവോരങ്ങളിൽ ഭാണ്ഡക്കെട്ടുമായി കുപ്പപെറുക്കുന്ന കീറിപ്പറിഞ്ഞ ജീവിതങ്ങളെ ഞാനോർത്തു..തീവണ്ടിയിലും മറ്റും പാട്ടുപാടി ചില്ലറപ്പാത്രം നീട്ടുന്ന ദയനീയ മുഖങ്ങളെ ഞാൻ മനസ്സിൽ കണ്ടു..ഇനിയവരിലൊരാളായി ഞാനുമൊരു തെരുവുതെണ്ടിയായി അവരോധിക്കപ്പെടും..പേടിച്ചരണ്ട കണ്ണുകളിലേക്ക് ആശ്വാസത്തിന്റെ മാലാഖയായ് തെളിഞ്ഞുവന്ന ചിത്രം ഷാനാത്തയുടേതായിരുന്നു..ഇടക്കെപ്പോഴോ എന്നെക്കാണാതായ വിഷമത്തിൽ തിരഞ്ഞുനടക്കുകയായിരുന്നു അവരെല്ലാം.. പെട്ടെന്ന് ഷാനാത്തയുടെ മുഖം മുന്നിൽ തെളിഞ്ഞപ്പോൾ, ആ നിമിഷം സ്വർഗ്ഗാരോഹിതനായ പോലെ തോന്നി എനിക്ക്..കൂട്ടംതെറ്റി നടന്നതിന് കുറേ വഴക്ക് കേട്ടെങ്കിലും പിന്നീടങ്ങോട്ടുള്ള യാത്രയിലുടനീളം ആരെങ്കിലുമൊരാൾ എന്റെ കൈ മുറുകെ പിടിച്ചിരുന്നു. അലയൊതുങ്ങിയ കടൽപോലെ ശാന്തമായിരുന്നു അപ്പോളെന്റെ മനസ്സ്…

ഇമ്മമ്മ സാരിയൊക്കെ ഉടുത്ത് റെഡിയാവുന്നത് കണ്ടാൽ എനിക്കറിയാം അത്‌ മാർക്കെറ്റിലേക്കുള്ള പുറപ്പാടാണെന്ന്. കൂടെ പോവണമെന്നുള്ളത് എനിക്ക് നിർബന്ധമുള്ള കാര്യമാണ്. അതിനായി ഇമ്മമ്മ ഒരുങ്ങുന്നതുംകാത്ത് കാലത്ത് തന്നെ ഞാൻ ജാഗരൂകനായി ഇമ്മമ്മാന്റെ നീക്കങ്ങൾ സസൂക്ഷ്മം വീക്ഷിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കും. മാർക്കറ്റിലെ കാഴ്ചകൾ എനിക്കിഷ്ടമായിരുന്നു . ഓരോ ഇനം കായ്കറികളുമായി നിരന്നിരിക്കുന്ന മുഖങ്ങളോരോന്നായി ഞങ്ങൾ സന്ദർശിക്കും. ഇമ്മമ്മ അവരുമായി വിലപേശുന്നതും, സാധനങ്ങൾ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നതുമെല്ലാം എനിക്കെപ്പോഴും കൗതുകം നിറഞ്ഞ കാഴ്ചകളായിരുന്നു. ഞണ്ട് വാങ്ങിക്കണമെന്ന് നിർബന്ധംപിടിച്ച് ഇമ്മമ്മാനെ മീൻ വിൽക്കുന്നിടത്തേക്ക് പിടിച്ചുവലിച്ചോണ്ട് പോവും..ഇനിയുള്ള എന്റെ പ്രധാന ആവശ്യം എനിക്ക് വളർത്താൻ ജീവനുള്ള ഞണ്ടിനെ വേണം എന്നുള്ളതാണ്. മിക്കവാറും ഒന്നിനും ജീവനുണ്ടാവില്ല. പക്ഷേ ഒരുദിവസം ഒരു മിടുക്കൻ ഞണ്ടിനെ ഞങ്ങൾ കണ്ടെത്തുകതന്നെ ചെയ്തു. ഞാൻ ഭയങ്കര ധൈര്യശാലിയായിരുന്നതുകൊണ്ട് അതിനെപ്പിടിച്ച് വീട്ടിലെത്തിക്കേണ്ട ചുമതല ഇമ്മമ്മയിൽ നിക്ഷിപ്തമായി..അതിപ്പോ ഞണ്ടിനെ കറിവെച്ചാലും അത് നുള്ളിപ്പൊളിച്ച് കാമ്പ് പുറത്തെടുത്ത് തരുന്നതും ഇമ്മമ്മയോ അല്ലെങ്കിൽ എന്റെ ഉമ്മയോ ആയിരുന്നു..അങ്ങനെ റിസ്ക്ക് ഒന്നുമില്ലാതെ ഞാൻ ഞണ്ട് കഴിക്കും. കുറച്ചുകാലം മുൻപുവരെ അത്‌ അങ്ങനെയൊക്കെത്തന്നെയായിരുന്നു. അങ്ങനെ ഞങ്ങൾ സാഹസികമായി തിരഞ്ഞുകണ്ടുപിടിച്ച ആ രസികൻ ഞണ്ടിനെ ഒരു മഞ്ഞ പ്ലാസ്റ്റിക് ബേസിനിൽ വെള്ളംനിറച്ച് അതിൽ നിക്ഷേപിച്ചു..കുളിമുറിയിലെ അലക്കുകല്ലിനുമുകളിലായിരുന്നു അതിന്റെ സ്ഥാനം. ഇടക്ക് ഞാനവിടെ പോയി അതിന്റെ കളികൾ നോക്കിനിൽക്കും. ചിലപ്പോ ഉമ്മയും ഉണ്ടാവും കൂട്ടിന്. അതിന് തിന്നാൻ ചോറ് ഇട്ടുകൊടുക്കും. പക്ഷേ ആ സാധനം അതൊന്നും തിരിഞ്ഞുനോക്കുകപോലുമില്ല. അഹങ്കാരി ഞണ്ട്, പട്ടിണികിടക്കട്ടെ, അല്ലപിന്നെ. ആ ഞണ്ടിന് പിന്നീടെന്തുസംഭവിച്ചു എന്നൊന്നും ചോദിക്കരുത്..

ഒരിക്കൽ എന്റെ പുന്നാര ഉപ്പ എന്നെ കണക്ക് പഠിപ്പിക്കാൻ ഒരു ശ്രമം നടത്തി. അകത്തെ മുറിയിൽ നിലത്ത് കുറച്ചു പൈസ കൂട്ടിയിട്ടിരിക്കുന്നു. എന്നെപ്പിടിച്ച് അവിടെയിരുത്തി ഉപ്പ എന്നെ എണ്ണം പഠിപ്പിച്ചു .എന്നിട്ട് കുറച്ചു ചില്ലറനാണയങ്ങളെടുത്തുതന്നിട്ട് എണ്ണിനോക്കാൻ പറഞ്ഞു. ഞാൻ എണ്ണും തെറ്റിക്കും, വീണ്ടും എണ്ണും വീണ്ടും തെറ്റിക്കും.ഇതിങ്ങനെ തുടർന്നപ്പോൾ ഉപ്പാക്ക് ദേഷ്യം വരാൻ തുടങ്ങി. ദുഷ്ടനായ എന്റെ ഉപ്പ ആ രാത്രിയിൽ എന്നെ ബാൽക്കണിയിലാക്കി വാതിലടച്ചുകളഞ്ഞു..രക്ഷപെടാൻവേണ്ടി ഞാൻ ജനലിൽക്കൂടെ എത്തിനോക്കി ഒച്ചവെച്ചു.യാതൊരു മനസ്സാക്ഷിയുമില്ലാതെ മുറിയിലിരുന്ന് പൈസയെണ്ണിക്കളിക്കുന്നു എന്റെ ഉപ്പ. നിലവിളിച്ച് അലമ്പാക്കുകയല്ലാതെ വേറെ വഴിയില്ല..പക്ഷേ അപ്പോഴേക്കും തെരേസ ചേച്ചി വന്ന് എന്നെ രക്ഷിച്ചു. തെരേസ ചേച്ചി ആരാന്ന് ചോദിച്ചാൽ മേരിയേച്ചിയുടെ മോളാണ്..മേരിയേച്ചി ആരാന്ന് ചോദിച്ചാൽ മഡ്രാസ്സിലെ ഞങ്ങളുടെ കുടുംബസുഹൃത്തുക്കളാണ് മേരിയേച്ചിയും കുടുംബവും. എന്നെ വല്യ കാര്യമായിരുന്നു അവർക്കൊക്കെ. അങ്ങനെ ആ പരീക്ഷണത്തിൽ നിന്നും ഒരുവിധം ഞാൻ രക്ഷപെട്ടു. അല്ലേലും വീട്ടിൽ അതിഥികൾ വരുമ്പോഴാണല്ലോ ഇത്തരം കലുഷിത സാഹചര്യങ്ങളിൽ നിന്നും നമ്മൾ തടിയൂരുന്നത്. “അവരാണ് രക്ഷകർ, അവരപ്പോൾ ദൈവദൂതരെപ്പോലെയത്രേ”….

ഈ ചരിത്രസംഭവത്തിന്റെ ആവർത്തനങ്ങൾ പിൽക്കാലത്തുമരങ്ങേറി. പത്താം ക്ലാസ്സിൽ പഠിക്കുമ്പോൾ ഖദീജ ടീച്ചർ എന്നെക്കുറിച്ച് അഭിപ്രായപ്പെട്ടത് ഇങ്ങനെ :-

“കണക്കിന്റെ എ ബി സി ഡി ഓനറിയൂല”

അതുപോലെ പന്ത്രണ്ടാം ക്ലാസ്സിലെ കൊല്ലപ്പരീക്ഷക്ക് മുൻപായി ജെമിനി ടീച്ചർ എനിക്ക് നൽകിയ ഉപദേശം ഇപ്രകാരം :-

“ജാസിമേ, നീ വെറുതെ ആ നാഷണൽ ഇൻകം കാൽക്കുലേറ്റ് ചെയ്ത് സമയം പാഴാക്കാൻ നിൽക്കരുത്, അത്‌ നിന്നെക്കൊണ്ട് കൂട്ടിയാൽ കൂടില്ല”….

കണക്കിലുള്ള എന്റെയീ പ്രാവീണ്യം കോളേജിൽ പഠിക്കുന്നകാലത്ത് “പ്രമീള ടീച്ചറും” ശരിക്കുമനുഭവിച്ചിട്ടുണ്ടാവും… വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപുള്ള ആ രാത്രിയിലെന്നെ കണക്ക് പഠിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ പാവമെന്റെ ഉപ്പ അറിഞ്ഞുകാണില്ല ഭാവിയിൽ ഇത്രയേറെ അംഗീകാരങ്ങൾ അദ്ധ്യാപകരിൽ നിന്നുമേറ്റുവാങ്ങാൻ പോവുന്ന ഒരു മഹാനെയാണ് പഠിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ച് സമയം പാഴാക്കുന്നതെന്ന്.

റാഗിമാൾട്ട് കലക്കിയ പാലുമായി എന്റെ ഉമ്മ വരുന്നതോടെ ഒരു ദിവസത്തിന് തിരശീല വീഴുകയായി. അത് കുടിച്ചുകഴിയുന്നതോടെ എനിക്കുറങ്ങാനുള്ള സമയമായി.എന്നാൽ ഇനി ഞാനുറങ്ങട്ടെ…….

***************************************

ജാസിം അലി

Categories
Uncategorized

അപ്രിയ സത്യങ്ങൾ

മനുഷ്യന്റെ അടിസ്ഥാന ആവശ്യങ്ങളിൽ ഒന്നായ കാമത്തിന്റെ പൂർത്തീകരണം.. അതിനു സമൂഹം ഒരുക്കിക്കൊടുത്ത മാർഗ്ഗം ആണ് വൈവാഹിക ജീവിതം….. എന്നാൽ അവനിൽ നില നില്ക്കുന്ന തീവ്രമായ ലൈംഗിക ചോദനകൾ ഈ ചട്ടക്കൂടിനുള്ളിൽ ഒതുങ്ങാതെയായി… അല്ലെങ്കിൽ ലൈംഗിക ദാഹം പൂർണ്ണമായി ശമിപ്പിക്കുന്നതിന് കുടുംബം എന്ന സ്ഥാപനം പോരാതെ വന്നു…… അത് മതിൽക്കെട്ടുകൾ പൊട്ടിച്ചു പുറത്തു ചാടി…..

സമൂഹത്തിന്റെ അടക്കാനാവാത്ത ലൈംഗിക ദാഹത്തിന്റെ ഫലമായി ഉരുത്തിരിഞ്ഞു വന്ന ഒരു വിഭാഗം ആണ് ലൈംഗിക തൊഴിലാളികൾ… കായികാധ്വാനം ഉള്ള മറ്റേതു ജോലിയും പോലെ അവർ അത് ഭംഗിയായി നിർവ്വഹിക്കുന്നു … ഏത് തരത്തിൽ ഉള്ള ഉപഭോക്താവിനെയും അവർ തൃപ്തിപ്പെടുത്തുന്നു…

നമ്മുടെ നാട്ടിൽ ലൈസെൻസോടെ പ്രവർത്തിക്കുന്ന വേശ്യാലയങ്ങൾ ഉണ്ട്…

ഈ പറയുന്നവർ ആരും ജന്മനാ ലൈംഗിക തൊഴിലാളിയോ വേശ്യയോ ആയി ജനിച്ചവരല്ല.. പുരുഷ വർഗ്ഗത്തിന്റെ കാമാന്ധതയുടെ ബലിയാടുകളാണ് … ഇവരെ ഈ തൊഴിലിലേക്ക് വലിച്ചിഴച്ചത് ഈ സമൂഹത്തിലെ ഇരുണ്ട യാഥാർത്യങ്ങളാണ്..

ഈ സംവിധാനങ്ങൾ എല്ലാം ഉണ്ടായിട്ടും നിരന്തരമായി നമ്മുടെ കണ്മുന്നിൽ കടിച്ചു കീറപ്പെടുന്ന പെണ്‍ ശരീരങ്ങൾ എത്രയോ ഉണ്ട്… ഇരകൾ എന്നെന്നും ചെളിക്കുണ്ടിൽ തന്നെ കിടക്കണം എന്നത് സമൂഹത്തിലെ ഒരു അലിഖിത നിയമമാണ്..

അവർക്ക് ഒരു അതിജീവനം അസാധ്യമാക്കുന്നത് ഇവിടുത്തെ നാറിയ വ്യവസ്ഥകളാണ്… കപട സദാചാരത്തിന്റെ കഴുകൻ കണ്ണുകൾ അവരെ എപ്പോഴും കൊത്തി വലിക്കുന്നു… അവരെ പരിഹാസത്തോടെ നോക്കുന്നു..

അവരുടെ ശരീരങ്ങൾ തേടി ഇരുട്ടിന്റെ മറ പറ്റി മാംസ ദാഹിളായ ചെന്നായ്ക്കൾ അവരെ പിന്തുടരുന്നു ….

ഗതികേടിന്റെ അങ്ങേയറ്റത്ത് അവർ സ്വന്തം ശരീരം വില്പ്പനക്ക് വെക്കുന്നു അഥവാ ഇതിനെ ഒരു ഉപജീവന മാർഗമായി സ്വീകരിക്കുന്നു… ഇത് ഇവർക്ക് ശാരീരിക സുഖത്തിനുള്ള മാർഗം അല്ല മറിച്ച് ഒരു ജീവിതോപാധിയാണ്.. വിശപ്പടക്കാനുള്ള അന്നം കണ്ടെത്താനുള്ള വഴിയാണ്… മറ്റേതു തൊഴിലും പോലെ ഇതും മാനിക്കപെടെണ്ടത് തന്നെ… ആവശ്യക്കാർ ഉള്ളത് കൊണ്ടാണ് ഈ തൊഴിൽ നിലനില്ക്കുന്നത്..

ഇവർ എന്നും കൊള്ളരുതാത്തവരും ഇവരുടെ തൊഴിൽ ഹീനവും.. ഇരുട്ടിനെ മറയാക്കി ഇവരെ ഭോഗിക്കുന്നവർ എന്നും മാന്യരും നല്ലവരും ആവുന്നത് എന്ത് കൊണ്ടാണ്….

തന്റെ ലൈംഗിക ചോദനകളെ വീട്ടിനുള്ളിൽ തന്റെ ഭാര്യയിൽ ഒതുക്കി നിർത്താൻ ഈ സമൂഹത്തിനു കഴിഞ്ഞാൽ ഇങ്ങനെ ഒരു തൊഴിലും ഈ ഒരു വിഭാഗവും ഒരിക്കലും ഉണ്ടാകുമായിരുന്നില്ല.. സമൂഹത്തിന്റെ ഒരു സുപ്രധാന ആവശ്യം നിറവേറ്റി കൊടുക്കുന്നവർ എന്ന നിലയിൽ ഇവർ മാനിക്കപെടെണ്ടതും, മറ്റേതു തൊഴിലും പോലെ ഇവരുടെ തൊഴിലും അംഗീകരിക്കപ്പെടേണ്ടതും അല്ലേ…… ?…..

ലൈംഗിക തൊഴിലാളിയായിരുന്ന നളിനി ജമീലയുടെ വാക്കുകൾ ചുവടെ ചേർക്കുന്നു

” ലൈംഗിക ചോദന തീർക്കേണ്ടവർക്ക് ഒരു ഉപാധിയാണ് ലൈംഗിക തൊഴിലാളികൾ… അവിടെ അവരുടെ പണിയായുധം അവരുടെ അവയവമായ യോനിയാണ്… അതെ അവരും മാനിക്കപെടട്ടെ… തല കൊണ്ടും കൈകാലുകൾ കൊണ്ടും ‌ ചെയ്യുന്ന ജോലിപോലെ മറ്റേത്‌ അവയവം കൊണ്ട് ചെയ്യുന്ന ജോലിയും മാനിക്കപ്പെടണം…..

********************************* (എം ജാസിം അലി) ******************************

Categories
Uncategorized

ഞാൻ ആര് … ?

കഥ, കൊച്ചു കുഞ്ഞുങ്ങൾ മുതൽ പടു കിഴവൻ വരെ കേൾക്കാൻ ഇഷ്ടപ്പെടുന്ന ഒന്നാണ് കഥ.. എന്താണ് കഥ..? എവിടെയാണ് കഥ…? ഇതാണ് ഇത് തന്നെയാണ്, ഈ ജീവിതമാണ് കഥ.ഇത് വെറും കഥയല്ല അനുഭവങ്ങളുടെ തീച്ചൂളയിൽ ചുട്ടെടുത്ത, യാഥാർത്യങ്ങളുടെ ഭാവഭേദങ്ങളാൽ വികൃതമാക്കപ്പെട്ട ഒരു മഹാ നാടകമാണല്ലോ പലപ്പോഴും ജീവിതം. നമ്മളെല്ലാം ഈ നാടകത്തിലെ വെറും നടന്മാർ. ഈ മഹത്തായ നാടകത്തിന്റെ കവിയും കഥാകാരനും സംവിധായകനും ആയ സകല കലാ വല്ലഭനാണ് കാലം, അല്ലെങ്കിൽ കാല പുരുഷൻ… ..

ഞാൻ ഈ പറയുന്നതൊക്കെ കേൾക്കുമ്പോൾ നിങ്ങൾ വിചാരിക്കും ഞാൻ എന്തോ വലിയൊരു ട്രാജെഡിയാണ് പറയാൻ പോവുന്നതെന്ന്. പക്ഷെ കാര്യം അതല്ല. ഇത് ഒരു അന്വേഷണമായിരുന്നു, ഈ നാടകത്തിൽ എന്തായിരുന്നു എൻറെ വേഷം അല്ലെങ്കിൽ ഞാൻ ആരായിരുന്നു എന്ന് കണ്ടെത്താനുള്ള ഒരു അന്വേഷണം……

എന്നിലും ഒരു കാമുകനും കലാകാരനുമുണ്ട്, എന്നിലെ കാമുകൻ അവൻറെ പനിനീർപൂ പോലെ സുന്ദരമായ മനസ്സിൽ പ്രണയത്തിൻറെ മധുരമൂറുന്ന നറുതേൻ നിറച്ചിരിക്കുന്നു. ഓരോ ചുവടു വെയ്പിലും അത് തുളുമ്പി പോകാതിരിക്കാൻ അവൻ വളരെയധികം സൂക്ഷിക്കുന്നു. പക്ഷെ അവൻ ഒരു മരുഭൂമിയിലാണ്, തനിക്കു ചുറ്റും കണ്ണെത്താ ദൂരത്തോളം പരന്നു കിടക്കുന്ന മണൽപരപ്പിൽ ഒരു മുല്ലവല്ലരി പോലെ അവൻ നില്ക്കുന്നു, തനിക്കു പടർന്നു കയറാനുള്ള തേന്മാവിനെയും അന്വേഷിച്ചു അവൻറെ മനസ്സ് അലയുകയാണ്. ഈ അവസരത്തിൽ എന്നിലെ കലാകാരൻ പ്രണയ മധുരിതമായ ഗാനങ്ങൾ ആലപിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്നു…..

എന്നാൽ എന്നിൽ ഒരു വിഷാദനായ ഒരു പാമരനുണ്ട്, അവൻ എല്ലാത്തിൽ നിന്നും വിട്ടു നില്ക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. അവൻ അഗാധമായ ഏതോ ചിന്തയിലാണ്. അവൻറെ ഉള്ളിൽ എപ്പോഴും കനലുകൾ എരിയുന്നു. ജീവിതവും പ്രണയവും ഒരുപോലെ അവനോടു ക്രൂരത കാണിച്ചു. അതിനാൽ അവൻ പ്രണയത്തെ ഭയക്കുന്നു. എന്നിൽ ഒരു കാലൻ ഉറങ്ങിക്കിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു. ആ പാമരന്റെ വിഷമം കണ്ടിട്ടാവണം അവൻ പ്രണയത്തിന്റെ വല്ലരി അറുത്തു മാറ്റി എന്നിലെ കാമുകന്റെ കഴുത്തിൽ കുരുക്കെറിയുന്നു ആ കുരുക്ക് മുറുകിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു ഒരു പക്ഷെ ആ കാമുകൻ മരിച്ചു വീണേക്കാം, അവൻ പ്രതിരോധിക്കുന്നുണ്ട്, ആ മത്സരം അങ്ങനെ തുടരുന്നു…

എന്നിൽ ഒരു വൃത്തി കെട്ടവൻ ഉണ്ട്, അവൻ മഹാ തെമ്മാടിയാണ്. പക്ഷെ ഉപദ്രവകാരിയല്ല, എനിക്ക് ചുറ്റും നല്ലത് നടക്കുമ്പോൾ അവൻ പല്ല് കൊഴിഞ്ഞ സിംഹത്തെ പോലെയാണ്. കാരണം എന്നിലെ നല്ലവൻ അവനെ പുറത്ത് ചാടാൻ അനുവദിക്കാറില്ല.

എന്നിൽ ഒരു സുഹൃത്തുണ്ട് അവൻ സൗഹൃദങ്ങളുടെ ഉദ്യാനത്തിൽ കുളിർ തെന്നലായി നീന്തി നടക്കുവാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. അവൻ അവിടെ പാറി നടക്കുമ്പോൾ ചില തേനീച്ചകൾ അവനെ സംശയത്തോടെ നോക്കുന്നു, അപഹസിക്കുന്നു, അപ്പോൾ അവയുടെ കുത്തേൽക്കുന്നതിനേക്കാൾ

ആയിരം മടങ്ങ്‌ അവനു വേദനിക്കുന്നു, ഈ നേരത്ത് എന്നിലെ വൃത്തി കെട്ടവൻ അവൻറെ സ്വരൂപം പുറത്തെടുക്കുന്നു, അവൻ അവർക്ക് നേരെ ആഞ്ഞടിക്കുന്നു. …

എന്നിൽ ഒരു കഠിന ഹൃദയൻ ഉണ്ട്, അവൻ എന്തൊക്കെ സംഭവിച്ചാലും കുലുങ്ങാറില്ല, എന്നാൽ എന്നിലെ ദുർബലൻ നിസ്സാര കാര്യങ്ങൾക്ക് പോലും കരയുന്നു. ഈ സമയത്ത് എന്നിലെ ചിന്തകൻ ചിന്തിച്ചു കാട് കയറുന്നു. അവൻ ഓരോന്ന് ചിക്കി ചികഞ്ഞെടുത്തു ആ ദുര്ബലനെ വീണ്ടും വീണ്ടും കരയിക്കുന്നു.

എന്നിൽ ഒരു സ്വപ്ന ജീവിയുണ്ട് അവൻ എപ്പോഴും ദിവാ സ്വപ്നത്തിലാണ് അത് കൊണ്ട് തന്നെ അവനെ എപ്പോഴും ചിരിച്ചു കൊണ്ട് കാണപ്പെടുന്നു, ഈ അവസരത്തിൽ എന്നിലെ വൃത്തി കെട്ടവൻ അവനെ കളിയാക്കുന്നു. നിനക്ക് നാണമില്ലേ ഇങ്ങനെ പകൽ കിനാവും കണ്ടു നടക്കാൻ, നീ യാഥാർത്യത്തിലേക്ക് മടങ്ങിവരൂ.. നീ കാണുന്ന സ്വപ്നങ്ങളെല്ലാം നൈമിഷികങ്ങൾ ആണ്. നീ ഇങ്ങനെ നടന്നാൽ നിനക്ക് പണി കിട്ടും ഉറപ്പാ.. അപ്പോൾ സ്വപ്ന ജീവി ചിന്തിക്കും ഹും ആ വൃത്തികെട്ടവന് പോലും വിവരമുണ്ട്, എന്നിട്ടും എനിക്കെന്താ ഉണ്ടാവാത്തത്, യഥാർത്ഥത്തിൽ എനിക്ക് ഭ്രാന്താണോ,….

സ്വപ്ന ജീവിയുടെ ചിന്തകൾ അങ്ങനെ പോകുമ്പോൾ ഞാൻ എന്നിലേക്ക്‌ മടങ്ങിവരും എന്നിട്ട് ആലോചിക്കും, അഭിനേതാവ്, കാമുകൻ, കലാകാരൻ, സ്വപ്ന ജീവി, വിഷാദൻ, കാലൻ, വൃത്തികെട്ടവൻ, നല്ലവൻ, സുഹൃത്ത്‌, ചിന്തകൻ, ദുർബലൻ, കഠിന ഹൃദയൻ, മുല്ലവള്ളി.

ഇവരെയെല്ലാം മനസ്സിലിട്ടു, കൂട്ടിയും കിഴിച്ചും, ഗുണിച്ചും, ഹരിച്ചും, എല്ലാം നോക്കി, കണക്കില് ഞാൻ പണ്ടേ മോശമായത് കൊണ്ടാവണം ഒരെത്തും പിടിയും കിട്ടിയില്ല, അങ്ങനെ ഉത്തരമില്ലാത്ത ആ ചോദ്യത്തിലാണ് അത് അവസാനിച്ചത്‌.

 ദൈവമേ യഥാർത്ഥത്തിൽ ഞാൻ ആരാണ്”…………..!!!!!!

God Bless You

എം. ജാസിം അലി

Categories
Uncategorized

മാപ്പ്

നക്ഷത്രങ്ങൾ ഉണരാൻ മറന്ന ആ രാവിൽ അയാൾ ഇറങ്ങിനടന്നു…പുറത്ത് നല്ല ചൂടുണ്ട്, കുറച്ചുദൂരം പിന്നിട്ടപ്പോഴേക്കും അയാൾ വിയർപ്പിൽ കുളിച്ചിരുന്നു, അന്തരീക്ഷത്തിലെ ചൂടിനെ വകവെക്കാതെ അയാൾ മുന്നോട്ടുനീങ്ങി, കാരണം അതിന്റെ നൂറിരട്ടി ചൂടുണ്ടായിരുന്നു അയാളുടെ ഉള്ളിലപ്പോൾ..ചുട്ടുപൊള്ളുന്ന ചിന്തകൾ അയാളുടെ കണ്ണുകളിൽ നനവിന്റെ ഉപ്പുരസം പടർത്തി…റോഡിനിരുവശത്തുള്ള ഈന്തപ്പനകൾക്കരികിലായുള്ള ചെറിയ ബെഞ്ചുകളൊന്നിൽ അയാളിരുന്നു..മനസ്സ് പുകയുകയാണ്..അവളെക്കുറിച്ചുള്ള ഓർമ്മകൾ, എന്തിനായിരുന്നു അവളെന്നെ ഇത്രയേറെ സ്നേഹിച്ചത് …?
വിരൽത്തുമ്പിനാൽ സൗഹൃദം തീർക്കുന്ന സാങ്കേതികവിദ്യയുടെ പുതിയലോകത്ത് അക്ഷരങ്ങളെ കൂട്ടുപിടിച്ചൊരു യാത്രയിലാണ് അവളെ അയാൾ ആദ്യമായി കാണുന്നത്..
പ്രവാസത്തിന്റെ വിരസതയിൽ നിന്നൊരു ആശ്വാസമെന്നോണം അക്ഷരങ്ങൾ സമ്മാനിച്ച ആ സൗഹൃദലോകത്തെ അയാൾ കണ്ടു..അവിടെ ഒരുപാട് ഹൃദയബന്ധങ്ങൾ അയാളിൽ സ്നേഹവർഷം ചൊരിഞ്ഞു….അക്ഷരങ്ങളുടെ ചിറകിലേറി അവരോടൊപ്പം ഒരുപാട് ദൂരം അയാൾ സഞ്ചരിച്ചു..ആ യാത്രാവഴികളിലെവിടെയോ യാദൃച്ഛികമായാണ് തൂലികയാൽ വിസ്മയങ്ങൾ തീർക്കുന്ന ആ മിടുക്കിക്കുട്ടിയെ അയാൾ കാണുന്നത്..അവളുടെ സ്ഥിരം വായനക്കാരനായി നിശബ്ദമായി അവളെ പിന്തുടരവേ അപ്രതീക്ഷിതമായി അവളുടെ സന്ദേശ ശകലങ്ങൾ അയാളെ തേടിയെത്തി..ആ സൗഹൃദം വളർന്നു, അവളെ കൂടുതൽ അടുത്തറിയാൻ തുടങ്ങിയ നാളുകളിൽ മനസ്സിൽ കനലുകൾ പേറുന്ന ആ സുന്ദരിപ്പൂവിനെ അയാൾ തന്റെ സൗഹൃദസംഗമത്തിലേക്ക് ക്ഷണിച്ചു..അവിടെ എല്ലാവരോടുമൊപ്പം സൗഹൃദത്തിന്റെ സുന്ദരമായ ലോകത്തെ വാനമ്പാടിയായി അവൾ ഒഴുകിനടന്നു…
പൊടുന്നനെയാണ് കാര്യങ്ങൾ മാറിമറിഞ്ഞത്..
സൗഹൃദത്തിനപ്പുറത്തായി അവൾക്ക് തന്നോടുള്ള ഇഷ്ടത്തിന് മറ്റൊരർത്ഥംകൂടിയുണ്ടായിരുന്നു എന്നയാൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു…അത്‌ അയാളിലുണ്ടാക്കിയ ആഘാതം വളരെ വലുതായിരുന്നു… വിധിയുടെ ക്രൂരവിനോദങ്ങളിൽ സ്വയം മറ്റെന്തിനൊവേണ്ടിസമർപ്പിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന അയാൾക്ക് അവളുടെ ആ മോഹം സ്വീകരിക്കാനാവുമായിരുന്നില്ല…നീണ്ട ശ്രമങ്ങൾക്കൊടുവിൽ എങ്ങനെയോ അയാൾ അവളെ കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞു മനസ്സിലാക്കി..
വേദനയോടെ അവൾ പിരിഞ്ഞുപോയി….
പക്ഷേ പിന്നീട് പലപ്പോഴും അയാൾ അവളെക്കുറിച്ച് ആലോചിക്കുമായിരുന്നു…നിരന്തരം അവളുടെ ഓർമ്മകൾ അയാളെ വേട്ടയാടി…

അല്ലയോ നിഷ്കളങ്കയായ പെൺകുട്ടീ….നീ വെച്ചുനീട്ടിയ സ്നേഹത്തിന് ഞാൻ അര്ഹനായിരുന്നില്ല..അത്രക്ക് പുണ്യമൊന്നും എനിക്കവകാശപ്പെടാനില്ല…എങ്കിലും നിന്റെ മോഹം ഒരു തെറ്റായി കാണുന്നില്ല..ചങ്ങലകളാൽ തളക്കപ്പെട്ട എന്റെ കരങ്ങൾക്ക് അതിനെ ഏറ്റെടുക്കാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യമില്ല എന്നറിയുക നീ..
ഈ തിരസ്കാരം നിന്നോടുള്ള ക്രൂരതയാണെന്ന് എനിക്കറിയാം ..പക്ഷേ എനിക്കിപ്പോൾ ഇങ്ങനെയാവാനേ കഴിയൂ..

നീ അറിയുന്നുണ്ടോ നിന്നെ പിരിഞ്ഞുള്ള ഓരോ ദിനങ്ങളും എനിക്ക് ഭാരിച്ചതായിരുന്നു.. ഉള്ളിലെ നീറ്റൽ ശമിക്കുന്നില്ല…ഇനിയൊരു ജന്മമുണ്ടെങ്കിൽ നിനക്കായ് മാത്രമീ ഉയിരിനെ ഉഴിഞ്ഞുവെക്കാം ഞാൻ …. നിന്റെ കണ്ണിൽ നിന്നൊഴുകിയ കണ്ണുനീര്തുള്ളികൾക്കൊക്കെ അന്ന് പ്രായശ്ചിത്തം ചെയ്തോളാം ഞാൻ…മറക്കുക നീ എല്ലാം…മാപ്പുതരിക ഈ ക്രൂരനാം ആത്മാവിന്….

രാവേറെ വൈകി അയാൾ പതിയെ എണീറ്റു ….നെഞ്ചുരുകി ഒരിക്കൽക്കൂടി അവളോട് മാപ്പിനായ് യാചിച്ചുകൊണ്ട് അയാൾ തിരിച്ച് നടന്നു…നക്ഷത്രങ്ങൾ അപ്പോഴും ഉണർന്നിരുന്നില്ല,, രാവ് ചുട്ടുപൊള്ളുകയായിരുന്നു ….

എം ജാസിം അലി

Categories
Uncategorized

ഭാന്തിനെ പ്രണയിക്കുന്നവൻ

ഉള്ളിലൊരായിരം സമസ്യകൾ പിടിതരാതെ എപ്പോഴും മിന്നിമറഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു …അതിന്റെ ഉറവിടം തേടി ഞാനടുക്കുന്തോറും അവ എന്നിൽ നിന്നുമോടിയകലുന്നു…..

പിറകെ ഓടിയോടി തളർന്നു ഞാൻ വീഴുന്നു…

മനസ്സിലെ ചോദ്യങ്ങളുടെ മൂർച്ചയേറുന്തോറും ഭ്രാന്തെന്ന എന്റെ പ്രണയിനി എന്നിൽ പിടിമുറുക്കുന്നു… അവളെന്നിൽ തീവ്രമാവുന്നു…

ചുറ്റുപാടുകൾ മങ്ങുന്നു…എന്റെ ഉള്ളിൽ ഒളിപ്പോര് നടത്തുന്ന കടുംചായചിത്രങ്ങളെ പിടിച്ചു കെട്ടാതെ ഇനിയവൾ അടങ്ങില്ല… അവളുടെ കാഠിന്യം ഏറിവരുന്നു… അതെ എന്നിൽ ഭ്രാന്ത് പടരുകയാണ്…അതി തീവ്രമായി…അതിഗാഢമായി അവളിപ്പോൾ എന്നെ ആലിംഗനം ചെയ്തിരിക്കുന്നു…അവൾ പ്രണയത്താലെന്നെ ശ്വാസം മുട്ടിക്കുകയാണ്….തേടിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന സമസ്യക്ക് ഉടനെയെങ്ങും ഉത്തരം കിട്ടല്ലേ എന്ന് ഞാൻ മോഹിച്ചു പോവുന്നു…അവളുടെ അധരങ്ങൾ എന്നെ അടിമുടി ഉഴിയുന്നു…ഭ്രാന്തിന്റെ ഈ മാസ്മരലോകത്ത് നിന്നും എനിക്കൊരു മോചനം വേണ്ട….

“ഭ്രാന്ത്”….. ഇവൾ സുന്ദരിയാണ്… അതിമനോഹരി… ഇവളുടെ ഹൃദയം മൃദുലവും സത്യമുള്ളതുമാണ്..എന്നിലെ പ്രാണൻ പറന്നകലും വരെ എന്നോട് കൂടെ ഇവളുണ്ടാവും..

അതെ, “ഭ്രാന്തിനെ പ്രണയിക്കുന്നവൻ ഞാൻ” , ഭ്രാന്തിന്റെ കാമുകൻ..

എം. ജാസിം അലി

Categories
Uncategorized

അവധൂത

ഭാഗം – 1

അമ്മയുടെ കത്തുണ്ട്… പരിഭവങ്ങളാണ് എല്ലായ്പ്പോഴും… പക്ഷെ ഇത്തവണ പരിഭവമല്ല, ആവശ്യമാണ് ഉന്നയിച്ചിരിക്കുന്നത്… ഞാൻ ഒരു പെണ്ണ് കെട്ടിക്കാണണം എന്ന്… അമ്മയുടെ കണ്ണടയും മുൻപ് ഇത് മാത്രേ എന്നോട് ആവശ്യപ്പെടാനൊള്ളൂ എന്ന്… ആ ഒരു മോഹം മാത്രേ ഇനി ബാക്കിയുള്ളൂ എന്ന്..
പലയാവർത്തി ഞാൻ ആ കത്ത് വായിച്ചു.. ഇല്ല ഇത് സാധാരണ പറയാറുള്ള പരിഭവങ്ങൾ പോലെ അല്ല.. അമ്മയുടെ വാക്കുകൾക്കു ഇപ്പൊ വല്ലാത്ത തീക്ഷ്ണതയുണ്ട്……..ഇതിനെന്തു മറുപടിയാണ് ഞാൻ കൊടുക്കേണ്ടത്…
കട്ടിലിൽ ചാരിക്കിടന്ന് ഞാൻ ചിന്തയിലാണ്ടു .. ഓർമ്മകൾ എന്നെ തളർത്തുന്നു…..അമ്മയോട് എന്ത് പറയണമെന്നറിയാതെ കുഴങ്ങിയ ചിന്തകൾ…. അമ്മയുടെ ആവശ്യം തള്ളിക്കളയാവുന്നതല്ല… ഈ കത്തിൽ ‘അമ്മ എന്നോട് ചോദിച്ചിരിക്കുന്ന ഓരോ ചോദ്യവും ഉള്ളിൽ കൊള്ളുന്നതാണ്..
എന്റെ അനുഭവങ്ങളൊന്നും അതിനൊരു വിശദീകരണമാവുന്നില്ല… പക്ഷെ എന്റെ മനസ്സ് ………………….
രാവേറെ വൈകിയിട്ടും എനിക്ക് ഉറങ്ങാൻ കഴിഞ്ഞില്ല…
ഒരു സിഗററ്റെടുത്ത് കത്തിച്ചു പുറത്തിറങ്ങി…
മുറ്റത്ത് മഞ്ഞു പെയ്യുന്നുണ്ട് .. മകര മഞ്ഞേറ്റുറങ്ങുന്ന പൂക്കളെ നോക്കിക്കൊണ്ട് ഞാൻ പതിയെ നടന്നു….
പെട്ടെന്ന് ചെടികൾക്കിടയിൽ ഒരനക്കം പോലെ ..
ഞാൻ ആ ഭാഗത്തേക്ക് നോക്കി…ഒരു ഞെട്ടലോടെ ഞാൻ കണ്ടു അവിടെ ചെമ്പക മരത്തിൽ മെയ് ചാരി നില്ക്കുന്നു ഒരു സ്ത്രീ രൂപം……അരണ്ട നിലാവെളിച്ചത്തിൽ അവളുടെ മുഖം തിളങ്ങി…. അഴിച്ചിട്ട നീളൻ മുടിയിൽ ഇളംകാറ്റ് തഴുകുന്നു….ചുണ്ടിൽ വശ്യമായ ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ അവൾ മാനത്തേക്ക് നോക്കി അങ്ങനെ നിൽപ്പാണ്…..
ഈശ്വരാ ആരാണിവൾ….? ഈ അസമയത്ത് ഇവിടെ…..?…
അല്പം പരിഭ്രമത്തോടെ ഞാൻ അങ്ങോട്ട് നടന്നു…..

ഭാഗം – 2

അടുത്തെത്തിയപ്പോൾ അവൾ മുഖം തിരിച്ചെന്നെ നോക്കി….. മൃദുവായി ഒന്നുകൂടെ പുഞ്ചിരിച്ചു… എന്റെ അന്ധാളിപ്പ് വീണ്ടും വർദ്ധിച്ചു…
ആരാണ് നീ….?

അവൾ ഉറക്കെ ചിരിച്ചു …. ഞാനോ..?
ഞാൻ ഒരു യക്ഷി…?

യക്ഷിയോ ….?

അതെ, യക്ഷി, അവൾ വീണ്ടും പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു …

ആട്ടെ യക്ഷി ഇപ്പൊ എവിടുന്നു വരുന്നു..? ഈ അസമയത്ത് യക്ഷി ഇവിടെ എന്തു ചെയ്യുന്നു… ?

എന്നെ കളിയാക്കുവാണോ…?

അത് ശരി..? ആദ്യം നീയല്ലേ തുടങ്ങിയത്..
ശരി സമ്മതിച്ചു യക്ഷിയെങ്കിൽ യക്ഷി..
ഈ അസമയത്ത് ഇവിടെ ഇങ്ങനെ നിൽക്കണ്ട… ഇത് ഞാൻ ഒറ്റയ്ക്ക് താമസിക്കുന്ന സ്ഥലമാണ്…. ഈ നേരത്ത് ഇവിടെ ഒരു യക്ഷി … അല്ല പെൺകുട്ടി നിൽക്കുന്നത് ……..

ഹ ഹ ഹ ….അവൾ വീണ്ടും പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു ഇവിടെ ഞാൻ നിൽക്കുന്നത് കൊണ്ട് എന്താ കുഴപ്പം…?
വിഷ്ണു ആരെയാണ് ഈ ഭയക്കുന്നത്..?

ഞാനൊന്ന് പകച്ചു… നിനക്ക്… നിനക്ക് എന്റെ പേരെങ്ങനെ അറിയാം..?….

എന്തു ചോദ്യമാണിത് വിഷ്ണു… എത്രയോ കാലങ്ങളായി ഞാൻ വിഷ്ണുവിനെ കാണുന്നു….

സത്യം പറ ആരാണ് നീ….? എന്തിനിവിടെ വന്നു … ?

“ഈ ചോദ്യങ്ങൾക്കൊന്നുമുള്ള ഉത്തരം എന്റെ കയ്യിൽ ഇല്ല വിഷ്ണൂ…… ഞാനും അതാണ് അന്വേഷിക്കുന്നത്…. ഇന്ന് അവസാനമായി ഈ രാവ്‌ പുലരുവോളം എനിക്കിവിടെ ഇങ്ങനെ നില്ക്കണം..
എന്നെ അതിനനുവദിക്കൂ… ഞാൻ വിഷ്ണുവിനു ഒരുപദ്രവവും ഉണ്ടാക്കില്ല..”

“ഇവൾ എന്നെ ഭ്രാന്തു പിടിപ്പിക്കുന്നു … എന്തൊക്കെയാണിവളീ പറയുന്നത്…? എന്താണ് ഇവളുടെ ഉദ്ദേശം…? ഇവൾ എന്നെ പേര് വിളിക്കുന്നു… കുറേക്കാലമായി എന്നെ കാണുന്നു എന്ന് …. എന്നും രാത്രി ഞാനിവിടെ വരുന്നതാണല്ലോ… ഇന്നുവരെ ഇങ്ങനെ ഒരാളെ കണ്ടിട്ടില്ല….അപ്പോൾ ഇവൾ പറയുന്നത്….? ഒരു പിടിയും കിട്ടുന്നില്ലല്ലോ ദൈവമേ…..”

വിഷ്ണു എന്താണ് ആലോചിക്കുന്നത്..?

ങേ ..? ഞാനൊന്നു ഞെട്ടി ….
ഒന്നുമില്ല ….

ഉം …. വിഷ്ണു പേടിക്കണ്ട… ഞാനൊന്നിനും വേണ്ടി വന്നതല്ല.. ഈ രാവ് വെളുക്കുവോളം എനിക്കിവിടെ ഇങ്ങനെ നിൽക്കണം…. എന്നെ അതിനനുവദിക്കണം… ഞാൻ സത്യം ചെയ്യുന്നു , നാളത്തെ സൂര്യകിരണങ്ങൾ ഈ മണ്ണിൽ പതിക്കുന്നതിനു മുൻപ് ഞാൻ പൊയ്ക്കോളാം……ദയവായി അരുതെന്നു പറയരുതേ…. അവൾ ദയനീയമായി എന്നെ നോക്കി…..

ശരി, സമ്മതിച്ചിരിക്കുന്നു.. നിന്റെ ഇഷ്ടം പോലെ.. പക്ഷെ നിന്റെ പേരെന്താണെന്നെങ്കിലും പറയൂ…

അതെനിക്ക് ഇപ്പോൾ പറയാൻ കഴിയില്ല .. എല്ലാ ചോദ്യങ്ങൾക്കുമുള്ള ഉത്തരം വിഷ്ണുവിന് വൈകാതെ കിട്ടും.. അതുവരെ കാത്തിരിക്കുക..
വിഷ്ണു പോയി കിടന്നോളൂ വെറുതെ മഞ്ഞു കൊള്ളേണ്ട… ഞാൻ ഇവിടെ ഇങ്ങനെ …..

എന്റെ ഉറക്കം ഒക്കെ കണക്കാ… ഞാൻ പോവുന്നില്ല… ഏതായാലും ഈ രാവ്‌ വെളുക്കും വരെ ഞാനും നിനക്ക് കൂട്ടിരിക്കാം…..

സത്യമാണോ വിഷ്ണു….?

ഉം .. സത്യം …

വിഷ്ണുവിനറിയാമോ …ഈ നിമിഷം ഞാനെത്ര സന്തോഷവതിയാണെന്ന്.. വിഷ്‌ണുവിന്റെ കൂടെയുള്ള കുറെ നിമിഷങ്ങൾ ഞാൻ എത്രയേറെ ആഗ്രഹിക്കുന്നു എന്ന്…. ?

ഞാൻ വെറുതെ ചിരിച്ചു ….
എനിക്കവളെ വിട്ടുപോവാൻ തോന്നിയില്ല… എന്തോ ഞാൻ അവളോട് അടുക്കുന്ന പോലെ ഒരു തോന്നൽ.. അവൾ എന്റെ ആരോ ആണെന്ന തോന്നൽ ….
ഈ രാവ്‌ പുലരാതിരുന്നെങ്കിൽ ഇവൾ എന്നെ വിട്ട് എങ്ങും പോവാതിരുന്നെങ്കിൽ….. ഇവളോടൊപ്പമുള്ള ഈ നിമിഷങ്ങൾ ഒരിക്കലും അവസാനിക്കാതിരുന്നെങ്കിൽ

അവളപ്പോൾ ഒരു ചെറുപുഞ്ചിരിയോടെ ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി നിൽക്കുകയായിരുന്നു ….

ഭാഗം – 3

എന്താ ഇത്ര കാര്യമായി നോക്കുന്നത് …?

“ഈ നക്ഷത്രങ്ങളെ കണ്ടോ… മകര മഞ്ഞിൻ കുളിരുള്ള ഈ തണുത്ത രാത്രിയിൽ കണ്ണെടുക്കാതെ ഇവയെ ഇങ്ങനെ നോക്കിയിരിക്കാൻ ഒരു സുഖാണ്‌ ” നമുക്ക് നഷ്ടമായ എന്തൊക്കെയോ തിരികെ കിട്ടുന്ന പോലെ ഒരു സന്തോഷം..”
മരിച്ചു പോയോരൊക്കെ ഇങ്ങനെ നക്ഷത്രങ്ങളായി വരുംന്ന് പറയണത് ശരിയാണോ വിഷ്ണൂ”
അവൾ അവനെ ആർദ്രമായി നോക്കി.

എനിക്ക് അതിലൊന്നും വിശ്വാസം ഇല്ല… എന്നാലും ഈ നക്ഷത്രങ്ങൾക്കൊക്കെ ഓരോ പേരുണ്ട് … അറിയാമോ..?

ആഹാ അത് കൊള്ളാലോ… എങ്കിൽ ആ കാണുന്ന കുഞ്ഞു നക്ഷത്രത്തെ കണ്ടോ ?

ഉം …. ഒരു പ്രത്യേക തിളക്കമുണ്ട് അതിന്‌

അതിന്റെ പേരെന്താണെന്നു അറിയാമോ വിഷ്ണുവിന്.. ?

“ഖുംഘി ” എന്നായിരിക്കും…

ഹ ഹ .. അതെന്ത് പേരാ….? അവൾ കുലുങ്ങി ചിരിച്ചു….

അല്ല സാധാരണ ഈ നക്ഷത്രങ്ങൾക്കൊക്കെ വിചിത്രമായ പേരുകളായിരിക്കും….. ഇവൾക്ക് ഈ പേരിരിക്കട്ടെ, കേൾക്കുന്നവർ വല്ല ഗ്രീക്കോ റോമനോ ആണെന്ന് കരുതിക്കോളും…..

ന്നാലും ഇതൊരു വല്ലാത്ത പേരായിപ്പോയി..

ആ പേര് മതി.. ഞാൻ ആദ്യമായിട്ട് ഒരു പേരിട്ടതല്ലേ …

ആയിക്കോട്ടെ വിഷ്ണുവിന്റെ ഇഷ്ടം..
അവൾ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് വീണ്ടും അകലെ എവിടേക്കോ നോക്കി നിന്നു…
അവളുടെ ചോദ്യം വീണ്ടും മനസ്സിലേക്കോടി വന്നു… മരിച്ചു പോയോരൊക്കെ ഇങ്ങനെ നക്ഷത്രങ്ങളായി വരുംന്ന്‌ പറയണത് ശരിയാണോ വിഷ്ണൂ..?


മാനാഞ്ചിറ സ്‌ക്വയറിലെ പുൽത്തകിടിയിൽ ഞാനിരിക്കുന്നു…
സുകന്യ എന്റെ ചുമലിൽ തല ചായ്ച്ച്‌ എന്നോട് ചേർന്നിരിക്കുന്നു

വിഷ്ണൂ … അവൾ വിളിച്ചു…

ഉം ..
ഈ നക്ഷത്രങ്ങളെ കണ്ടോ..? എന്ത് ഭംഗിയാണല്ലേ… കണ്ണെടുക്കാതെ ഇവയെ ഇങ്ങനെ നോക്കി നിൽക്കാൻ ഒരു സുഖാണല്ലേ… മരിച്ചു പോയൊരൊക്കെ ഇങ്ങനെ നക്ഷത്രങ്ങളായി വരുമെന്ന് അച്ഛമ്മ പറയാറുണ്ട്…. മരിച്ചു കഴിഞ്ഞു നമുക്കും രണ്ടു കുഞ്ഞു നക്ഷത്രങ്ങളാവണം… സൂക്ഷിച്ചു നോക്കിയാൽ കാണാം ഓരോ നക്ഷത്രങ്ങളും ചെറുതായി നീങ്ങി നീങ്ങി പോവുന്നത് .. അപ്പൊ നമുക്കും അതുപോലെ സഞ്ചരിക്കാൻ പറ്റുമായിരിക്കും….. നമുക്ക് സഞ്ചരിക്കണം.. ആദ്യമായി നമ്മൾ കണ്ടു മുട്ടിയ ക്ഷേത്ര കവാടം മുതൽ നമ്മുടെ സ്നേഹത്തിന്റെ പാദ സ്പർശം പതിഞ്ഞ ഓരോ വഴിയിലൂടെയും എന്നും സഞ്ചരിക്കണം….

ശരി, നമുക്ക് എല്ലായിടത്തും സഞ്ചരിക്കാം.. പക്ഷെ അതൊക്കെ നമ്മൾ മരിച്ചു കഴിഞ്ഞുള്ള കാര്യങ്ങളല്ലേ ഇപ്പൊ എന്തിനാ അതിനെക്കുറിച്ചൊക്കെ ആലോചിക്കുന്നത്…

വെറുതെ … ഈ നക്ഷത്രങ്ങളെ കാണുമ്പോൾ വെറുതെ അങ്ങനെ ഓരോന്നൊക്കെ ആലോചിച്ചു പോവുന്നു……മരണത്തിനു പോലും നമ്മുടെ പ്രണയത്തെ പിരിക്കാനാവരുത് മരണത്തിനപ്പുറവും രണ്ടു നക്ഷത്രങ്ങളായി നമുക്ക് പ്രണയിക്കണം നാം ഒരുമിച്ചു നടന്ന വഴികളിലൂടെയൊക്കെ വീണ്ടുമൊരുമിച്ചു നടക്കണം ..

മരണത്തിനപ്പുറമല്ല ജന്മ ജന്മാന്തരങ്ങൾക്കപ്പുറവും നമ്മൾ പിരിയില്ല .. പ്രണയിച്ചു കൊണ്ടേയിരിക്കും..

വിഷ്ണൂ.. അവൾ എന്റെ കയ്യിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു .. എത്ര നേരം അങ്ങനെ ഇരുന്നെന്ന് അറിയില്ല

സുകന്യേ .. സമയം ഒരുപാട് വൈകുന്നു ..വരൂ നമുക്ക് പോവാം.. ഞാൻ നിന്നെ ഹോസ്റ്റലിൽ കൊണ്ട് വിടാം…
സി എം സി വെല്ലൂർ ആശുപത്രി വരാന്തയിൽ അവളെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു ഞാൻ നിന്നു….

വിഷ്ണൂ… ഈ ഞണ്ട് എന്നെ കാർന്നു തിന്നു കൊണ്ടിരിക്കുന്നു… എനിക്കിനി അധികം സമയമില്ലെന്നാണ് തോന്നുന്നത്… ഒരു പക്ഷേ ഞാൻ മരിച്ചാലും എന്നെ ഓർത്തു വിഷ്ണു സങ്കടപ്പെടരുത്… എന്നെ പ്രതി വിഷ്ണുവിന്റെ ജീവിതം പാഴാക്കരുത്..
ഒരു നല്ല പെൺകുട്ടിയെ ജീവിതത്തിലേക്ക് ക്ഷണിക്കണം… നിങ്ങൾ ഒരുപാട് കാലം സന്തോഷമായി ജീവിക്കുന്നത് എവിടെയെങ്കിലും ഇരുന്ന് എനിക്ക് കാണണം….

സുകന്യേ … എന്തിനിപ്പോ ഇങ്ങനെ ഒക്കെ ചിന്തിക്കുന്നു… നീയില്ലാത്ത ലോകം എനിക്ക് സങ്കൽപ്പിക്കാൻ പോലും ആവുന്നില്ല… അരുതേ ഇങ്ങനെ ഓരോന്നു പറഞ്ഞു എന്നെ ഇനിയും വേദനിപ്പിക്കരുതേ… ഡോക്ടർ പറഞ്ഞില്ലേ നിനക്ക് ഒന്നുമില്ലെന്ന്‌… നാളത്തെ സർജറി കഴിഞ്ഞാൽ ഈ ഞണ്ട് പൂർണ്ണമായും നിന്നെ വിട്ടു പോവുമെന്ന്….. വരൂ.. നമുക്ക് വാർഡിലേക്ക് പോവാം നിനക്കുറങ്ങാൻ സമയമായി….
വാർഡിലെ കിടക്കയിൽ അവളെ കിടത്തി….. അവളുടെ അരികിൽ കട്ടിലിൽ മുഖം വെച്ച് നിലത്തിരുന്നു..
ഉറങ്ങിക്കോളൂ ഈ രാത്രി മുഴുവൻ എനിക്കിവിടെ നിന്നെ നോക്കി ഇങ്ങനെ ഇരിക്കണം… അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറയുന്നുണ്ട് …
എന്താ ഇത്…? കരയുന്നോ..? ഈ സമയത്ത് മനസിനു ഭാരം കൊടുക്കരുത് എന്നല്ലേ ഡോക്ടർ പറഞ്ഞത്…? ഉറങ്ങൂ.. മറ്റൊന്നും ആലോചിക്കാതെ ശാന്തമായ മനസ്സോടെ ഉറങ്ങിക്കൊള്ളൂ… പുലരുവോളം നിനക്ക് കാവലായി ഞാൻ ഇവിടെ തന്നെ ഉണ്ട്…..

വിഷ്ണൂ… ഇപ്പൊ ഈ ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും ഭാഗ്യവതിയായ പെൺകുട്ടി ഞാനാണെന്നു തോന്നുന്നു… അവൾ ചിരിച്ചു …
ഞാൻ പതിയെ അവളുടെ നെറുകയിൽ തലോടി… അവൾ കണ്ണുകൾ മെല്ലെ അടച്ചു ഉറക്കത്തിലേക്ക്……

ഭാഗം – 4

ഓപ്പറേഷൻ തീയേറ്ററിന് മുന്നിൽ അക്ഷമനായി ഞാൻ … അറിയാവുന്ന ദൈവങ്ങളെയെല്ലാം നെഞ്ചുരുകി വിളിച്ചു ഞാൻ പ്രാർത്ഥിച്ചു അവളെ എനിക്ക് വിട്ടു തരണേ എന്ന്…..

കുറെ നാളുകൾക്കു ശേഷമുള്ള മറ്റൊരു സന്ധ്യ .. ഇപ്പോൾ ഞങ്ങൾ ഒരുപാട് ഉയരത്തിലാണ് …..കബനീ നദി തൊട്ടു തലോടുന്ന ആ കൊടുമുടിയുടെ മുകളിൽ ഹൃദയസരസ്സ് എന്ന തടാകം… ഹൃദയത്തിന്റെ ആകൃതിയിലുള്ള ആ തടാകക്കരയിൽ കൊടുംതണുപ്പാണ്…മെയ്യോടു മെയ്യാൽ ചൂടുപകർന്നു ഒരു കമ്പളം പുതച്ചു ഞങ്ങൾ ഇരുന്നു… അവിടമാകെ നീലക്കുറിഞ്ഞികൾ പൂത്തു നിന്നിരുന്നു…

വിഷ്ണൂ ഈ പൂക്കൾ എത്ര മനോഹരമാണല്ലേ….? പന്ത്രണ്ടു സംവത്സരങ്ങൾക്കു ശേഷം ഈ പൂക്കൾ ഇപ്പോൾ വിരിഞ്ഞത് നമുക്ക് വേണ്ടിയാണെന്ന് എനിക്കിപ്പോ തോന്നുന്നു … നിനക്കറിയാമോ ഇവിടുത്തെ ആദിവാസികൾ ഇതിന്റെ തേൻ ശേഖരിക്കാറുണ്ട്…. ഇത്രയും നിർമ്മലമായ ഈ പൂക്കളെ മേഘപടലങ്ങൾ തഴുകിത്തലോടുന്നത് കണ്ടു കൊണ്ടിരിക്കാൻ മനസ്സിനെന്തു സുഖമാണല്ലേ…

ഉം ..

ഈ തടാകം കണ്ടോ, പച്ച വിരിച്ച ഈ താഴ്വാരത്തിനു നടുവിൽ ഒരു കൊച്ചു ഹൃദയം…. ഈ തടാകത്തിന്റെ ഇരുവശങ്ങൾ നമ്മളാണ്…. ഇരുപാതികൾ ചേർന്ന് ഒരേ ഹൃദയമായിത്തീർന്ന നമ്മൾ……

ഞാനവളെ എന്റെ മാറോടടുപ്പിച്ചു….

വെളുപ്പാൻകാലത്ത് ആശുപത്രിയിലെ ശബ്ദകോലാഹലങ്ങൾ കേട്ടാണ് ഞാനുണരുന്നത്…. അവളെ നോക്കിയങ്ങനെ ഇരുന്ന് രാത്രി എപ്പോഴോ ഉറങ്ങിപ്പോയതാണ്…. ഞെട്ടിയുണർന്നതൊരു സ്വപ്നത്തിൽ നിന്നാണെന്ന ബോധ്യം എന്നെ ഏറെ നിരാശപ്പെടുത്തി….ഞാനവളെ നോക്കി…അവൾ ഉറക്കമാണ്.. വേണ്ട ഉണർത്തണ്ട.. കുറച്ചു നേരം കൂടെ അവൾ ശാന്തമായങ്ങനെ ഉറങ്ങട്ടെ …

കുളിമുറിയിൽ ചെന്ന് മുഖം കഴുകി ഒരു ചായ കുടിച്ചുവരാം എന്നോർത്ത് ഞാൻ പുറത്തിറങ്ങി…..
മടങ്ങിയെത്തിയപ്പോൾ അവൾക്കരികെ ഡോക്ടറും പരിവാരങ്ങളും കൂടി നില്ക്കുന്നു .. അവൾ ഇപ്പോഴും ഉറങ്ങുകയാണ്… ആ ഉറക്കത്തിൽ നിന്നും അവൾ ഇനിയൊരിക്കലും ഉണരില്ല എന്ന യാഥാർത്ഥ്യം എനിക്ക് ഉൾക്കൊള്ളാവുന്നതിനുമപ്പുറമായിരുന്നു .. ഞാൻ തരിച്ചു നിന്നു… എന്റെ ശരീരം തളരുന്ന പോലെ… എനിക്ക് സമനില തെറ്റുന്നു…………..


വിഷ്ണൂ …. ആ നക്ഷത്രം വിഷ്ണുവിനെത്തന്നെയാണല്ലോ നോക്കുന്നത് …

മറുപടിയില്ല

വിഷ്ണൂ …

ങേ… ആ .. എന്താ പറഞ്ഞത്….?

വിഷ്ണു ഇതേതു ലോകത്താ….? അയ്യോ കണ്ണു നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നല്ലോ… എന്തുപറ്റി വിഷ്ണൂ… ?

ഒന്നുമില്ല ഞാനിങ്ങനെ വെറുതെ ഓരോന്നോർത്ത് …

കുറേ നേരമായി ഞാൻ ശ്രദ്ധിക്കുന്നു വിഷ്ണു ആകെ അസ്വസ്ഥനാണ്…. എന്തേലും പ്രശ്നമുണ്ടോ…..?

അമ്മയുടെ കത്തുണ്ട്….

ആഹാ എന്താ വിശേഷിച്ച്‌ ..?

ഞാൻ ഒരു വിവാഹം കഴിക്കണമെന്ന്.. അമ്മയുടെ ആഗ്രഹം…. ഞാൻ എന്ത് മറുപടി പറയണമെന്ന് ആലോചിക്കുകയായിരുന്നു …

അതിനെന്താ നല്ല കാര്യമല്ലേ…? ഇതിലെന്താ ഇത്ര ആലോചിക്കാൻ..?

ഞാൻ … എനിക്ക് ……..

വിഷ്ണു ആരെയെങ്കിലും പ്രണയിച്ചിട്ടുണ്ടോ….?

അതെന്താ അങ്ങനെ ചോദിച്ചത്…?

വിഷ്ണുവിന്റെ മുഖത്ത് നിന്നും എനിക്കത് വായിച്ചെടുക്കാൻ കഴിയുന്നുണ്ട്…

ശരിയാണ് … സുകന്യ …അവളെ എനിക്ക് നഷ്ടമായിരിക്കുന്നു എന്ന സത്യം എനിക്കിനിയും ഉൾക്കൊള്ളാൻ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല …….. അവളുടെ ഓർമ്മകൾ എന്നെ ഭ്രാന്തു പിടിപ്പിക്കുന്നു… കഴിഞ്ഞ എട്ടുവർഷമായി ഈ അലച്ചിലാണ്…..ഏതൊക്കെ നാടുകൾ .. എത്രയോ ആളുകൾ ഭാഷകൾ സംസ്കാരങ്ങൾ ….. ഒന്നിനും മനസ്സ് തണുപ്പിക്കാനാവുന്നില്ല…. ഇപ്പോഴും ഞാനലയുകയാണ്…. ഇടയ്ക്കു വീട്ടിലേക്കു ചെന്നുകയറും അമ്മയെ ഒന്ന് കാണാൻ…. അമ്മക്കെപ്പോഴും പരിഭവങ്ങളാണ്….അമ്മയുടെ പരാതിക്കെട്ടുകൾ അഴിയുമ്പോൾ ഞാൻ വീണ്ടും അസ്വസ്ഥനാവുന്നു…. അച്ഛനൊന്നും പറയാറില്ല… നിനക്ക് സുഖമല്ലേ എന്ന് മാത്രം ചോദിക്കും……പക്ഷെ ആ മുഖത്ത് എനിക്ക് കാണാം അച്ഛൻ എന്നോട് പറയാതെ പറയുന്നതൊക്കെ .. അല്ലെങ്കിൽ തന്നെ അച്ഛന് പറയാനുള്ളതൊക്കെയും ‘അമ്മ പറയുന്നുണ്ടല്ലോ….അതുകൊണ്ടായിരി ക്കാം അച്ഛൻ ഒന്നും പറയാത്തത്…. ഒന്നാലോചിച്ചാൽ ‘അമ്മ പറയുന്നതിലും കാര്യമുണ്ട്… പക്ഷെ എനിക്ക് … ഞാൻ ….. അവളുടെ ഓർമ്മകളിലാണ് ഇന്നെന്റെ ജീവിതം….. മറ്റൊരു ലോകത്തെക്കുറിച്ച്‌ എനിക്ക് സങ്കല്പിക്കാനാവില്ല…… എനിക്കറിയാം അവൾ ഇനി തിരിച്ചു വരില്ലെന്ന്… പക്ഷേ അവളുടെ ഓർമ്മകളിലിങ്ങനെ ജീവിക്കണം എനിക്ക്… എന്റെ മരണം വരെ….

വിഷ്ണു മദ്യപിച്ചിട്ടുണ്ടോ .. ?

ഇന്നൊരല്പം….?

ആദ്യം തന്നെ എനിക്ക് കിട്ടിയിരുന്നു മദ്യത്തിന്റെ ഗന്ധം… വിഷ്ണു ഈ ചെയ്യുന്നതൊക്കെ ശരിയാണെന്നു തോന്നുന്നുണ്ടോ …? പ്രണയത്തിന്റെ ഓർമ്മകളിൽ ജീവിക്കാം അത് തെറ്റല്ല.. പക്ഷെ നിങ്ങൾ ജീവിക്കുകയല്ല.. നശിക്കുകയാണ്…. എത്ര അധ:പതിച്ച ജീവിതമാണ് വിഷ്ണു നയിക്കുന്നതെന്ന് അറിയാമോ…… കഴിഞ്ഞ ദിവസം ബസ് സ്റ്റാൻഡിലെ പൊതു കക്കൂസിനടുത്ത് മദ്യപിച്ചു ബോധമില്ലാതെ കിടന്നിരുന്ന വിഷ്ണുവിനെ കുറേപേർ ചേർന്ന് പൊക്കിയെടുത്താണ് ഇവിടെ കൊണ്ടുവന്നിട്ടത്‌…. എന്താണ് നിങ്ങൾ കരുതുന്നത് ഇതൊക്കെ കണ്ട്‌ അവൾ സന്തോഷിക്കുകയാണെന്നോ…..? എങ്കിൽ നിങ്ങള്ക്ക് തെറ്റി….നിങ്ങളുടെ ഈ ജീവിത രീതിയിൽ ഏറ്റവുമധികം വേദനിക്കുന്നത് അവളുടെ ആത്മാവായിരിക്കും…..

ഓർക്കാപ്പുറത്ത് പിന്നിൽ നിന്നും കനത്തൊരു പ്രഹരമേറ്റതുപോലെ ഞാൻ നിന്നു …. അരുതേ …. എന്നോടീ ക്രൂരതയരുതേ….ഹൃദയം നുറുങ്ങുന്ന വാക്കുകൾക്കൊണ്ടെന്നെ വേദനിപ്പിക്കരുതേ …എനിക്കിതു കേൾക്കാനുള്ള ശക്തിയില്ല ….ഞാൻ.. അവൾ എനിക്ക്…..

ഇല്ല കേൾക്കണം… ഇനിയിത് പറയാൻ വേണ്ടി നമ്മൾ തമ്മിൽ ഒരു കൂടിക്കാഴ്ച ഉണ്ടാവുമെന്ന് തോന്നുന്നില്ല.. എനിക്കിപ്പോ വിഷ്ണുവിനോട് ഇത് പറഞ്ഞേ പറ്റൂ… അതിനുവേണ്ടിയാണ് ഞാൻ വന്നത്…. നിങ്ങളറിയുന്നുണ്ടോ..? നിങ്ങളുടെ ഈ ജീവിത രീതികൾ ഏറ്റവുമധികം വേദനിപ്പിക്കുന്നത് അവളെയാണ് … അവളുടെ ആത്മാവ് എല്ലാം കാണുന്നുണ്ട്… അവളെ പ്രതിയാണല്ലോ നിങ്ങളിങ്ങനെ നശിച്ചു ഇല്ലാതാവുന്നതെന്നോർത്ത് അവൾ വേദനിക്കുന്നു…..
വിഷ്ണു ഒന്നാലോചിച്ചു നോക്കൂ എന്താണ് നിങ്ങളീ ചെയ്യുന്നതിന്റെയൊക്കെ അർഥം….? നിങ്ങൾക്കൊരു മനുഷ്യനായിക്കൂടേ..?
നിസ്വാർത്ഥമായി നിങ്ങളെ സ്നേഹിക്കുന്ന നിങ്ങളുടെ അച്ഛനും അമ്മയും … അവരോടു നിങ്ങൾ കാണിക്കുന്നത് നീതിയാണോ….?നിങ്ങളെക്കുറിച്ചോർത്ത് ദിനംപ്രതി ഉരുകുകയല്ലേ അവരുടെ മനസ്സ്….?
നിങ്ങളുടെ ഈ ജീവിതം കൊണ്ട് ആർക്ക് എന്താണൊരു പ്രയോജനം..? എല്ലാവർക്കും വേദന മാത്രം സമ്മാനിക്കുന്ന ഈ നശിച്ച രീതികൾ മാറ്റിക്കൂടെ ….? വിഷ്ണൂ നമ്മളെ സ്നേഹിക്കുന്നവർക്ക് ആ സ്നേഹം തിരിച്ചു നൽകാൻ പറ്റിയില്ലെങ്കിലും കുറഞ്ഞ പക്ഷം അവരെ വേദനിപ്പിക്കാതിരിക്കുകയെങ്കിലും വേണം…. അതിനു കഴിഞ്ഞില്ലെങ്കിൽ അതൊരു വലിയ അപരാധമായിരിക്കും… വളരെ വലിയ അപരാധം…. വിഷ്ണു ശാന്തമായ മനസ്സോടെ നല്ലോണം ഒന്നാലോചിക്ക്…. എന്നിട്ട് ഒരു തീരുമാനം എടുക്കൂ.. എനിക്കുറപ്പുണ്ട് വിഷ്ണുവിന് അതിനു കഴിയും…..

ഒന്നും മിണ്ടാനാവാതെ ഞാൻ തലതാഴ്ത്തി നിന്നു…. അവൾ എന്നെ ഉറ്റു നോക്കുന്നുണ്ട്….. പരസ്പരം ഒന്നും മിണ്ടാതെ അങ്ങനെ കുറെ നേരം….. എന്റെ ഹൃദയം അപ്പോൾ നീറിപ്പുകയുകയായിരുന്നു…. ഒടുവിൽ അവൾ ചോദിച്ചു …

വിഷ്ണു അമ്മക്ക് മറുപടി എഴുതുകയല്ലേ അപ്പോൾ …?…

ഞാൻ എഴുതുന്നില്ല ……

ശരി അത് വിഷ്ണുവിന്റെ ഇഷ്ടം… സൂര്യനുദിക്കാറാവുന്നു.. എനിക്ക് പോവാൻ സമയമായി വിഷ്ണൂ… നമ്മൾ പിരിയുന്നു….
ഞാൻ മുഖമുയർത്തി ദയനീയമായി അവളെ നോക്കി…. നിനക്കറിയാമോ ? നിന്നോടടുത്ത നിമിഷം മുതൽ ഞാൻ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നു ഈ രാത്രി അവസാനിക്കാതിരുന്നെങ്കിൽ എന്ന്… എന്നും നീ എന്റെ കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിലെന്ന്….

അത് പറ്റില്ലല്ലോ വിഷ്ണൂ… എനിക്ക് പോണം .. പോയേ തീരൂ… ഈ രാത്രിക്കപ്പുറം എനിക്കിവിടെ നിൽക്കാൻ അനുവാദമില്ല… എന്റെ നിയോഗമാണത് .. അത് മാറ്റാനാവില്ല..

ശരി, എങ്കിൽ ഇപ്പോളെങ്കിലും പറയൂ…
നീ ആരാണ്..? കുറഞ്ഞപക്ഷം നിന്റെ പേരെന്താണെന്നെങ്കിലും പറയൂ….

അവൾ പുഞ്ചിരിച്ചു … ഞാൻ പറഞ്ഞില്ലേ വിഷ്ണൂ ? എല്ലാത്തിനുമുള്ള ഉത്തരം ഒരിക്കൽ വിഷ്ണുവിന് കിട്ടും..
ഇപ്പോൾ എനിക്ക് വിട തരൂ ഞാൻ പോകട്ടെ …
അവൾ പതിയെ പുറകോട്ടു നടന്നു അകന്നു പോവുന്തോറും അവളുടെ രൂപം അവ്യക്തമായിക്കൊണ്ടിരുന്നു.. ഒടുവിൽ ഞാൻ നോക്കി നിൽക്കെ അവൾ ഒരുപിടി പ്രകാശകിരണങ്ങളായി രൂപാന്തരപ്പെട്ടു …. ആ കിരണങ്ങൾ പറന്നു വന്ന് എനിക്ക് ചുറ്റും വലംവെച്ചു .. പിന്നെ ആകാശത്തേക്കുയർന്നു….. അനന്തരം ഞാൻ വിചിത്രമായ നാമകരണം ചെയ്ത കുഞ്ഞു നക്ഷത്രത്തിലേക്ക് ആ പ്രകാശ രശ്മികൾ ലയിച്ചു ചേർന്നു……
എന്താണ് സംഭവിക്കുന്നതെന്ന് മനസ്സിലാകാതെ ഞാനാ ചെമ്പകമരച്ചുവട്ടിൽ നിന്നു……..

ഭാഗം – 5

മുറിക്കകത്ത് അക്ഷമനായി ഞാൻ നടന്നു …. എത്ര സിഗരറ്റുകൾ പുകഞ്ഞു തീർന്നെന്ന് ഓർമ്മയില്ല …… എന്തായിരുന്നു ഇന്നലെ സംഭവിച്ചത്… ?
ആരായിരുന്നു അവൾ …? ഇതൊരു സ്വപ്നമാണോ …? അല്ല സ്വപ്നമല്ല…
പിന്നെ … പിന്നെ എന്താണിതൊക്കെ…
ഹേ.. അജ്ഞാത സുന്ദരീ… എന്തിനായിരുന്നു നീ എന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് ഒരു നറു നിലാവ് പോലെ കടന്നു വന്നത്….? ഒറ്റ രാത്രി കൊണ്ടെന്റെ ഇന്നലെകളെ വീണ്ടുമെന്റെ കണ്മുന്നിലേക്കെത്തിച്ച്‌ എന്റെ മനസ്സിനെ കീറിമുറിക്കാനോ….? അറിയാതെ വന്നു ചേരുന്ന ചില നിമിഷങ്ങൾ വിലമതിക്കാനാവാത്തതാണ് എന്ന് എനിക്ക് കാണിച്ചു തരാനോ…? അല്ലെങ്കിൽ അമ്മയോടെന്ത് പറയണമെന്നറിയാതെ കുഴങ്ങി നിന്ന എന്റെ ചിന്തകളെ വഴിതിരിച്ചു വിടാനോ..?.. ഇനിയും മുറിവുകളുണങ്ങാത്ത ഈ ഹൃദയത്തിലേക്ക്‌ പ്രതീക്ഷകളുടെ വിത്തെറിഞ്ഞു ഒരു നിമിഷം കൊണ്ടതൊക്കെ തിരിച്ചെടുക്കാനോ..?
ഒരു രാത്രി ഒരുപാടെന്നെ മോഹിപ്പിച്ചിട്ട് ഞൊടിയിടയിലെങ്ങോട്ടോ കടന്നു കളയാനായിരുന്നെങ്കിൽ നീ വരേണ്ടിയിരുന്നില്ല…….

ഷെൽഫിൽ കുപ്പികളൊരുപാടിരിപ്പുണ്ട്.. മുൻപായിരുന്നെങ്കിൽ ഈ നശിച്ച സംഘർഷങ്ങളിൽ നിന്ന് രക്ഷപെടാൻ ഞാൻ അതിനെ ഉപയോഗപ്പെടുത്തിയേനെ… പക്ഷെ ഇപ്പോൾ എന്തുകൊണ്ടോ എനിക്കതിനു കഴിയുന്നില്ല… അറിയാതെ ഞാനതിനെ വെറുത്തു തുടങ്ങുന്നുവോ…..?എനിക്കെന്താണ് സംഭവിക്കുന്നതെന്നു മനസ്സിലാവുന്നില്ല.. എനിക്ക് ഉത്തരം കിട്ടാത്ത ഒരു കടങ്കഥ പോലെ ഇപ്പോൾ നീയെന്റെ മുൻപിൽ നിൽക്കുന്നു ….. പറയൂ …ആരാണ് നീ…?..
ഹാ .. എന്റെ തല പുകയുന്നു……..

അമ്മയോട് ഞാനെന്തു പറയണം….. അമ്മയുടെ വാക്കുകൾ എന്നെ വീണ്ടും വിവശനാക്കുന്നു …… എന്റെ തീരുമാനത്തെക്കുറിച്ചു അമ്മക്കെഴുതാൻ തുടങ്ങുമ്പോഴൊക്കെ അവൾ പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങൾ മനസ്സിലേക്കോടിയെത്തുന്നു…. “നിങ്ങൾ കരുതുന്നുണ്ടോ ഇതൊക്കെ കണ്ടു അവൾ സന്തോഷിക്കുകയാണെന്ന്‌……
ഹാ ……… നിങ്ങൾ ജീവിക്കുകയല്ല നശിക്കുകയാണ്….. അവളുടെ ആത്മാവ് വേദനിക്കുന്നു …………….”
ഹോ … എനിക്ക് ഭ്രാന്തു പിടിക്കുന്ന പോലെ…. തലക്കകത്ത് ആകെ ഒരു മരവിപ്പ്….. ഹാ എനിക്ക് കഴിയുന്നില്ല .. ഞാൻ തളരുന്നു….. അമ്മേ…. എന്റെ പൊന്നമ്മേ……..

ഹേ … പെൺകൊടീ .. നീ അറിഞ്ഞിരുന്നോ മഞ്ഞുകണങ്ങൾ ചെമ്പകമരത്തെ ചുംബിച്ചിരുന്ന ആ രാവിൽ ഞാൻ അനുരാഗിയായിരുന്നു… അതെ എന്നിൽ പ്രണയമായിരുന്നു…..
ഒരു മായക്കാഴ്ച പോലെ നീ പറന്നകലുമ്പോൾ നിന്നോടൊപ്പം യാത്രയായത് എന്നിലെ പ്രതീക്ഷകളാണ്……..
ഒരു സ്വപ്നം പോലെ എന്റെയീ സ്വൈരജീവിതത്തിലേക്കു നീ കടന്നു വന്നു…., നീ എന്നിലൊരു പുതിയ ലോകം തീർത്തിരിക്കുന്നു….. ഇതിന്റെ കൂടു പൊട്ടിച്ചു പുറത്തുവരാൻ എനിക്ക് കഴിയുന്നില്ല……

നേരം സന്ധ്യയാവുന്നു…..
ഇല്ല നീ എങ്ങും പോയിട്ടില്ല… ഇവിടെ തന്നെയുണ്ട്… അങ്ങനെ എന്നെ വിട്ടുപോവാൻ നിനക്കാവുമോ…? ഇനിയുള്ള രാത്രികളിൽ എനിക്ക് മാത്രം കൊതിതീരെ നോക്കി നിൽക്കാൻ, ഈ ജന്മം മുഴുവൻ എനിക്ക് പ്രണയിക്കാൻ… എന്നാൽ പേര് ചൊല്ലി വിളിക്കപ്പെട്ട ആ കുഞ്ഞു നക്ഷത്രമായി നീ വീണ്ടും ഉദിക്കും……..
ഞാൻ മെല്ല ആ ചെമ്പകമരച്ചോട്ടിലേക്ക് നടന്നു…. പ്രതീക്ഷയോടെ ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി…. എന്റെ കണ്ണുകളെ വിശ്വസിക്കാനാവാതെ ഞാൻ തളർന്നിരുന്നു….. ഇല്ല അവൾ ഇവിടെയെങ്ങുമില്ല….. പ്രിയപ്പെട്ടവളേ എന്റെ കാഴ്ചകൾക്കുമപ്പുറത്തേക്ക് നീ പറന്നകന്നുവോ…. ഒരു സ്വപ്നം പോലെ പ്രണയമായ് എന്നിൽ അവതരിച്ച നീ ഒരു മിഥ്യയെന്നു ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നതെങ്ങനെ… ഇല്ല അങ്ങനെ എന്നെ വിട്ടു പോവാൻ നിനക്കാവില്ല … നീ വരും … നീ വരുന്നതും കാത്ത് ഈ ചെമ്പകമരച്ചുവട്ടിൽ ഞാൻ ഉണ്ടാവും….

ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയി…. നിരാശയുടെ പ്രതിരൂപമായി ഞാൻ മരവിച്ചിരുന്നൊരു നാളിൽ വീണ്ടും അമ്മയുടെ കത്ത്……..

മോനേ .. ഇനിയും നിന്റെ മറുപടിക്കായി ഞാൻ കാക്കുന്നില്ല…..’അമ്മ നിനക്കൊരു പെൺകുട്ടിയെ കണ്ടെത്തിയിട്ടുണ്ട് …. ശ്രീ ദേവി…. നല്ല കുട്ടിയാ… ഒരു പാവമാണ്…എന്റെ മോന് ഇതുമതി…. ഇത്തവണ അമ്മയുടെ വാക്കു നീ തട്ടില്ല… എന്റെ മനസ്സ് പറയുന്നു…. അവളുടെ ഒരു ഫോട്ടോ ഇതോടൊപ്പം വെക്കുന്നു … ന്റെ കുട്ടിക്ക് ഇഷ്ടാവും അമ്മക്ക് വിശ്വാസമുണ്ട് …
സ്നേഹത്തോടെ ……..
‘അമ്മ…………

എന്റെ നെഞ്ചിടിപ്പ് വർദ്ധിച്ചു… കുറെ നേരം ഞാൻ ആ കത്തുപിടിച്ച്‌ എന്താണ് ചെയ്യേണ്ടതെന്നറിയാതെ അങ്ങനെ ഇരുന്നു… ഇപ്പോൾ എന്റെ ഹൃദയത്തിന്റെ മുഴക്കം എനിക്ക് കേൾക്കാം……
ഞാൻ ആ ഫോട്ടോ പുറത്തെടുത്തു….
ഒന്നേ നോക്കിയുള്ളൂ…. ഞാൻ ഞെട്ടിത്തരിച്ചു പോയി….. അവൾ…അവളുടെ മുഖം…… ആത്മ സംഘർഷങ്ങളുടെ ഒരു രാവിൽ എന്നെ ഒരു സ്വപ്നലോകത്തിലൂടെ നടത്തി ഒടുവിൽ ഒരു യാത്രാമൊഴിയോടെ അങ്ങ് ദൂരെ ദൂരെ ഒരു നക്ഷത്രമായി അലിഞ്ഞു ചേർന്നവൾ…….. ഈശ്വരാ എന്താണിതൊക്കെ….? എനിക്കെന്താണ് സംഭവിക്കുന്നത്….? ഇപ്പോൾ ഞാനുണ്ടെന്ന് വിശ്വസിക്കുന്ന ഈ ലോകം… യാഥാർഥ്യമോ , മിഥ്യയോ, അതോ മായയോ….?
ഒരു മസ്തിഷ്കപ്രക്ഷാളനം പോലെ എനിക്കുൾക്കൊള്ളാനാവാത്ത എന്തോ ഒന്ന് എന്റെ ബോധമണ്ഡലത്തെ കീറിമുറിക്കുന്നു…… വൈരുദ്ധ്യങ്ങളുടെ ഈ തണുത്ത രാവിൽ ഞാൻ ഉന്മാദിയാവുന്നു…….
അമ്മേ….. എനിക്കിപ്പോൾ എന്റെ അമ്മയെ കാണണം…. അച്ഛനെ കാണണം… ഒരു രാവ് മുഴുവൻ എനിക്കെന്റെ പൊന്നമ്മയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചൊന്ന് ഉറക്കെ പൊട്ടിക്കരയണം………………… ഞാൻ ആ ഫോട്ടോ വലിച്ചെറിഞ്ഞു……


വിവാഹ രാത്രി……
മുല്ലപ്പൂക്കൾ വിരിച്ച കട്ടിലിന്റെ ഓരത്തിരുന്ന്‌ ഒരു കൊച്ചു കുട്ടിയുടെ കൗതുകത്തോടെ അവളെന്റെ മുഖത്തേക്കുറ്റു നോക്കുകയാണ്……

എന്നിട്ട്…..?…

എന്നിട്ട്‌ .. അവൾ മെല്ലെ പുറകോട്ടു നടന്നു … ഞാൻ നോക്കി നിൽക്കെ ഒരുപിടി പ്രകാശകിരണങ്ങളായി എന്നെ വലംവെച്ച് അങ്ങ് ദൂരെ ഞാൻ “ഖുംഘി” എന്നുവിളിച്ച ആ നക്ഷത്ത്രത്തിലേക്ക് അലിഞ്ഞുചേർന്നു……

ദേവീ…
അവൾ കേട്ടില്ല…. അവൾ മറ്റേതോ ലോകത്തെന്നപോലെ ജനല്പാളികളിലേക്കു കണ്ണയച്ചങ്ങനെ ഇരിക്കുന്നു….

“ദേവീ…” ഞാൻ ഉറക്കെ വിളിച്ചു….

അവൾ ഞെട്ടിത്തിരിഞ്ഞെന്നെ നോക്കി…പൊടുന്നനെ അവൾ എന്റെ കയ്യിൽ കടന്നു പിടിച്ചു…. ഒരു വല്ലാത്ത മുഖഭാവത്തോടെ അവൾ പറഞ്ഞു

വരൂ ……

എങ്ങോട്ട് …..?

അതൊക്കെ പറയാം … വേഗം വരൂ …
അവൾ എന്നെയുംകൊണ്ട് മുകളിലേക്ക് പോയി… ഒരു കിതപ്പോടെ ആകാശത്തേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടിയിട്ട് അവൾ പറഞ്ഞു ….
നോക്കൂ …. അവിടെ എവിടെയെങ്കിലും അവൾ ഉണ്ടോ എന്ന് ….

ഞാൻ ആകാശത്തേക്ക്‌ നോക്കി….. അത്ഭുദം നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളാൽ ഞാൻ കണ്ടു…. “ഖുംഘി”…..
വിറയാർന്ന സ്വരത്തിൽ ഞാൻ പറഞ്ഞു
അതെ അവൾ വീണ്ടും ഉദിച്ചിരിക്കുന്നു.. അതാ അവിടെ ….

അവൾ അങ്ങോട്ടു തന്നെ നോക്കി നിന്നു.. പിന്നീട് വല്ലാത്തോരു മുഖഭാവത്തോടെ പറയാൻ തുടങ്ങി..

അതെ അത് അവളാണ്…. സുകന്യ… അവളാണത്…. അവൾ നമ്മളെ കാണാൻ വന്നതാണ്…. സൂക്ഷിച്ചു നോക്കൂ… അതവളല്ലേ..? അവൾ ഇപ്പോൾ സന്തോഷവതിയായി കാണുന്നില്ലേ…?

ആ നിമിഷം എന്നിൽ ഉയർന്നുവന്ന വികാരങ്ങൾ ഏതൊക്കെയാണെന്ന് എനിക്കറിയില്ല……..അന്നത്തെ സംഭവങ്ങൾ ഓരോന്നായി മനസ്സിലേക്കോടിയെത്തി….. ഞാൻ ആ നക്ഷത്രത്തെ നോക്കി… അതെ അതവളാണ്…..ഒരു അവധൂതയെ പോലെ ആ രാത്രിമുഴുവൻ എനിക്കരികിലുണ്ടായിരുന്നത് അവളാണ്….അവൾക്കെന്നോട് പറയാനുണ്ടായിരുന്നതെല്ലാം പറയുവാനായിരുന്നു അവൾ എന്നെക്കാണാൻ വന്നത്…. അവൾ പങ്കുവെച്ചതെല്ലാം അവൾക്കെന്നെക്കുറിച്ചുള്ള സങ്കടങ്ങളായിരുന്നു…. ഞാനത്‌ തിരിച്ചറിയാതെ പോയല്ലോ……

ഞാൻ ദേവിയെ നോക്കി…. അവൾ അനങ്ങാതെ നിൽക്കുകയാണ്… ഞാൻ വിളിച്ചു …

ദേവീ …..

ഉം ….

അന്നത്തെ രാത്രി എന്നിലേക്കൊരു വെളിച്ചമായി കടന്നുവന്ന ആ പെൺകുട്ടിക്ക് നിന്റെ മുഖമായിരുന്നു…

അവൾ നിശ്ചലയായി നിന്നു…..

അപ്പോൾ… അവൾ… അവൾ ….ഞാനായിരുന്നോ,,,,?.. എന്നിലൂടെ നിങ്ങൾ കാണുന്നത് അവളെയാണോ….?

ഒരിക്കലുമല്ല…. നീ അവളല്ല… നീ നീയാണ്…
നീയായിത്തന്നെ നിന്നെ സ്നേഹിക്കാൻ എനിക്ക് പറ്റും… അതാണ് ഇനിയെന്റെയീ ജീവിതം… നീ നീയാണ്…
എന്റെ “ദേവി”……..

അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞുവോ..?
ഒന്നും മിണ്ടാതെ എന്റെ മാറിലേക്ക് വീണു വിതുമ്പുന്ന അവളെ അണച്ചു പിടിക്കുമ്പോൾ ഞാൻ ആ നക്ഷത്രത്തെ നോക്കി…… അവൾ ഇപ്പോൾ നിറഞ്ഞ മനസ്സോടെ പുഞ്ചിരിക്കുകയാണ്…….

ശുഭം

ജാസിം അലി

Categories
Uncategorized

സദാചാര വാദിയോട്

സെപ്റ്റിക് ടാങ്കിലെ ഓളങ്ങളിൽ പിടഞ്ഞുവീണു മരിച്ച ബീജക്കുഞ്ഞുങ്ങൾക്ക് പറയാനുണ്ടാവും ഏറെ കഥകൾ മനോ രതിയിൽ വിവസ്ത്രരാക്കപ്പെട്ട പെൺ ശരീരങ്ങളിൽ പേക്കൂത്ത് നടത്തിയ സദാചാര വാദിയുടെ കാമദാഹത്തിന്റെ അഴുകി ദ്രവിച്ച കഥകൾ…അസ്ഥാനത്ത് കേറി സദാചാരം പുലമ്പുന്ന എമ്പോക്കികൾ ഒരു നിമിഷം ഓർത്താൽ നന്ന്..സദാ ചാരമായ ഒന്ന്… അത് മാത്രമാണീ സദാചാരം……

God Bless You
എം. ജാസിം അലി

Categories
Uncategorized

അഞ്ചുട്ടാൻ പക്ഷി

ശ്വാസം അടക്കിപ്പിടിച്ചുകൊണ്ട് മോനു കുന്നിന്മുകളിലേക്ക് വലിഞ്ഞുകയറി .. ഒതുക്കുകൾക്കിരുവശവുമായി തളിർത്തു നില്ക്കുന്ന പൂച്ചെടികളും ഫലവൃക്ഷങ്ങളും നോക്കിക്കൊണ്ട് അവൻ എന്തൊക്കെയോ പറഞ്ഞു .. വീട്ടിനകത്തേക്ക് കയറുമ്പോൾ ഉമ്മാമ്മ ചായയും അപ്പവും കൊണ്ടുവന്നു … ചായകുടിച്ചു കഴിഞ്ഞു നിക്കറും ബനിയനുമിട്ട് ബാഗും , വാട്ടർ ബോട്ടിലുമെടുക്കാൻ ആകത്തേക്ക് പോയി .. അപ്പോൾ ഉമ്മാമ്മ വിളിച്ചുപറഞ്ഞു , ” മോനൂ , ദാ മുനവ്വറ് വന്ന്ക്ക്ണ് ..”

“ആ .. ഞാൻ ദാ വെര്ണ് ..”

അവർ സ്‌കൂളിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു.. കുന്നിറങ്ങി വരമ്പത്ത് കൂടെ നടക്കുമ്പോൾ മഷിത്തണ്ട് പറിച്ചു പോക്കറ്റിലിട്ടു..

“മുനവ്വറേ , ജ്ജ്‌ ഇന്നലെ സ്‌കൂൾക്ക് വന്നീനീലേ…?”

ഉം.. എന്തേയ്…?

“ഇന്ന്ട്ട് അന്നെ ഇന്നലെ കണ്ടീല “…. ജ്ജ് ഒന്നാം ക്ലാസ് തന്ന്യല്ലേ …?

“അയിന് പൊട്ടാ, ഞാൻ ‘എ’ ക്ളാസ്സിലാ … ജ്ജ് ‘ബി’ ക്ലാസ്സിലും”…..

“ങേ … ഇങ്ങട്ട് അരൂക്ക് നിന്നോ.. ബസ്സ് വെര്ന്ന്ണ്ട് ..”

“ബസ്സല്ലെങ്ങായ്…, അത് കാറാ”

” ഇമ്മാ , അയിന്റെ നമ്പര് കണ്ടോ…? ‘പൂജ്യം’… അത് കൊള്ളക്കാറാ … ”

“ഇമ്മേ… ഞമ്മളെ പുടിച്ചോണ്ടോകാഞ്ഞത് ഭാഗ്യം..”

അവർ സ്‌കൂളിലേക്ക് അടുത്തു …. “വെളുമ്പിയം പാടം , എം . കെ. എം.എം . എല്‌പി സ്‌കൂൾ..”

ചുവന്ന ഇഷ്ടികകൾ കൊണ്ട് പടുത്തതും തേച്ചിട്ടില്ലാത്തതുമായ ആ സ്‌കൂൾ അവരെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു.. വേലി കടന്ന് അവർ സ്‌കൂളിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു .. അപ്പോൾ ചില മുതിർന്ന കുട്ടികൾ അവരുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു …

“പടം കാണിച്ചു തരാം , പെൻസില് തര്വോ…?”

“ഹായ് .. നോക്കട്ടെ..”

മോനു കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന ചോരക്കട്ടി പെൻസിലിൽ നിന്നും ഒരു കഷ്ണം പൊട്ടിച്ചു കൊടുത്തു… അവർ ഒരു പേപ്പർ നിവർത്തിക്കാണിച്ചു.. അതിൽ പലയിടത്തായി നാലഞ്ച് ചിത്രങ്ങൾ….

” ആ തത്തമ്മ എന്താ മൊളക് തിന്ന്ണത്…? അയിന് എരിയൂലേ.. ? മുനവ്വറ് ചോദിച്ചു…

“തത്തമ്മന്റെ ഭക്ഷണം മൊളകാണ്, അയിന് ഞമ്മളെപ്പോലെ നാവില്ലാത്തോണ്ട് എരിയൂല…”

അപ്പൊ അതെങ്ങന്യാ വർത്താനം പറയാ…?

“അത്.. അത് മൂക്ക്വോണ്ടാ വർത്താനം പറയാ… ” ഒരു ചെക്കൻ തല ചൊറിഞ്ഞുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു ..

ആ ഒടുക്കം വരച്ച്ക്കണ കിളീന്റെ പേരെന്താ…? മോനു ജിജ്ഞാസയോടെ ചോദിച്ചു ..

“ അതാണ് അഞ്ചുട്ടാൻ പക്ഷി”

അതെന്തു പശ്ശിയാ …?

“അത് .. അത് ഒരു ചോന്ത കളറുള്ള പക്ഷിയാ…” ഇങ്ങളെ സമയം കയിഞ്ഞു … ഇഞ്ഞ് കാണണെങ്കില് ഇഞ്ഞും പെൻസില് തരണം…

മാണ്ട മുനവ്വറേ.. ഞമ്മക്ക് പോകാം …

ഇജ്ജ് നടന്നോ… ഇന്റെ ക്ളാസ്സ് ഇവട്യാ…

സെരി… ഇന്നാ .. വെയ്ന്നാരം കാത്ത്ക്കണം, ഒപ്പം പോകാം..

ക്ലാസ്സിൽ ചെന്നപ്പോൾ നിൽഷാദും , ഷാജഹാനും, കലേഷും, സുധീഷുമൊക്കെ കളിക്കുകയായിരുന്നു.. മോനു അവരുടെ കൂടിച്ചേർന്നു… അപ്പോഴേക്കും ജോസഫ് സാർ ക്ലാസ്സിൽ വന്നു… കുശലാന്വേഷണത്തിന് ശേഷം, ഒന്നാം പാഠപുസ്തകം തുറക്കാൻ പറഞ്ഞു… അതിൽ വിവിധങ്ങളായ പക്ഷികളുടെയും മൃഗങ്ങളുടെയും ഒക്കെ പടങ്ങൾ കൊടുത്തിരിക്കുന്നു .. സാർ അവരുടെയെല്ലാം പേരുകൾ പറഞ്ഞുകൊടുത്തു.. എന്നിട്ട് പക്ഷികളെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു കഥ പറയാൻ തുടങ്ങി.. എല്ലാ കുട്ടികളും ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു … പക്ഷെ, മോനുവിന്റെ മനസ്സ് അപ്പോഴും എന്തിനെയോ തേടുകയായിരുന്നു…

സ്‌കൂൾ വിട്ടു വീട്ടിൽ തിരിച്ചെത്തിയ ശേഷം മോനു പറമ്പിലൂടെ ചുറ്റിനടന്നു എന്തോ തിരഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു … അവന്റെ മനസ്സ് ആകെ അസ്വസ്ഥമായിരുന്നു .. അങ്ങനെ വനാതിർത്തി വരെ അവൻ നടന്നു … പല കാഴ്ചകളും കണ്ടു… പക്ഷെ അവൻ അന്വേഷിക്കുന്നതിനെ മാത്രം കണ്ടില്ല .. അവൻ നിരാശനായി തിരിച്ചുനടന്നു.. പിറ്റേന്ന് സ്‌കൂളിന് അവധിയായിരുന്നു, അതിനാൽ നേരം വളരെയായിട്ടും മോനു ഉറക്കമുണർന്നില്ല….പെട്ടെന്ന് അമ്മായി അവനെ തട്ടിവിളിച്ചു ..

” മോന്വോ.. നീച്ച് … ഇവടെ വന്നോക്ക്.. അന്റെ ബുക്കില്ത്തെ കിളികളൊക്കെ ഞമ്മളെ മുറ്റത്ത്.. “

മോനു ചാടിയെണീറ്റ് അങ്ങോട്ട് ചെന്നു… മുറ്റത്തും പറമ്പിലുമായി ധാരാളം കിളികൾ …

ഇതെന്തൊക്കെ കിളികളാ…? അവൻ ചോദിച്ചു

” ആ വായമ്മേ ഇരിക്കണത് പച്ചക്കിളി, പിലാവ്മ്മല് മഞ്ഞക്കിളി, മുരിങ്ങാ മരത്ത്മ്മെ കാക്കത്തമ്പുരാട്ടി.. നെലത്ത് മൈനേം, പൂത്താങ്കീരീം ഒക്കെ” …. അങ്ങനെ കുറേ കിളികളുടെ പേരുകൾ അമ്മായി പറഞ്ഞുകൊടുത്തു … ” നല്ല രസണ്ട് ലേ …? തിണ്ട്മ്മെ നിന്ന് നോക്കിക്കോ …. മോനു അവിടെ നിന്ന് എല്ലാ കിളികളെയും കൗതുകത്തോടെ വീക്ഷിച്ചു… പെട്ടെന്ന് എന്തോ ഓർമ്മവന്നതുപോലെ അവൻ എല്ലാ മരങ്ങളിലും എന്തിനെയോ തിരഞ്ഞു.. ഒരുപാട് നേരത്തെ തിരച്ചിലിന് ശേഷം താഴെ പുളിമരത്തിൽ അവൻ ഒരു ചുവന്ന നിറം കണ്ടു … പ്രഭാത വെയിലേറ്റ് അതിന്റെ തൂവലുകൾ തിളങ്ങി… പൊടുന്നനെ അവന്റെ അവന്റെ മുഖത്ത് സന്തോഷംകൊണ്ട് അദ്‌ഭുതകരമായ ഒരു പുഞ്ചിരി വിടർന്നു… അവൻ ആ ദിശയിലേക്ക് വീണ്ടും വീണ്ടും സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി.. ആഹ്ലാദത്തോടെ അവൻ പറഞ്ഞു …

“ദേ.. അഞ്ചുട്ടാൻ പക്ഷി”

അവൻ പറഞ്ഞത് കേട്ട് വീട്ടിലുള്ളവർ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു.. പൊട്ടിച്ചിരികളുടെ മുഴക്കത്തിനിടയിലും അവന്റെ ശബ്ദം ഉയർന്നുകേട്ടു …

“അഞ്ചുട്ടാൻ പക്ഷി”

God bless you

ജാസിം അലി

Categories
Uncategorized

തല കാണാനില്ലേ….!!!😲😲😭

അയ്യോ
എന്റെ
കുട്ടീടെ
തല
കാണാനില്ലേ
..!!!
സാവിത്രിക്കുട്ടി
നിലവിളിച്ചു
.
കേട്ടപാതി
കേൾക്കാത്ത
പാതി
എല്ലാവരും
അമ്പാട്ട്
വീട്ടിലേക്കോടി
.

കവലയിലെ
മമ്മദിന്റെ
ചായക്കടയിൽ

രാഷ്ട്രീയം

പറഞ്ഞിരിക്കുകയായിരുന്നു
വർക്കി
മാപ്ലയും
,
വറീതും
,
മൊയ്തീനുമെല്ലാം
.
മമ്മദിക്കാ
കടുപ്പത്തിൽ
ഒരു
ചായ
..
കേട്ടില്ലേ
വർക്ക്യെ
ആണവ
കരാർ
ഒപ്പിടാൻ
പോവാണെന്ന്
..
ചൂട്
ചായ
ഊതിക്കുടിക്കുന്നതിനിടയിൽ
മൊയ്‌തീനാണത്
പറഞ്ഞത്
.
ഉം
….
അതിന്
ഇമ്മിണി
പുളിക്കും
,
ഞങ്ങള്
ഇടതു
പക്ഷക്കാര്
സമ്മതിച്ചിട്ട്
വേണ്ടേ
,
അവരെങ്ങാനും
ഒപ്പിട്ടാൽ
ഞങ്ങളിവിടെ
ചോരപ്പുഴയൊഴുക്കും
,
വർക്കി
മാപ്ല
വിപ്ലവത്തിന്റെ
ആവേശത്തിൽ
പറഞ്ഞു
..


പിന്നേ
..
കരിമ്പൂച്ച
വട്ടം
ചാടിയാൽ
മൂത്രമൊഴിക്കുന്ന
ആളാ
..
ചോരപ്പുഴ
..
പുളു
പറയാതെ
പോ
മൂപ്പീന്നെ
.
വറീത്
അയാളെ
കളിയാക്കി
.

പെട്ടെന്നാണ്

കൂട്ടത്തിലേക്ക്
കണിയാൻ
വൈദ്യർ
ഓടിക്കിതച്ചു
വന്നത്
.
കേട്ടില്ലേ
പുകില്
..?
അമ്പാട്ട്
വീട്ടിലെ
കുട്ടീടെ
തല
കാണാനില്ല്യാത്രെ
.
ഇന്റെ
ബദ്രീങ്ങളേ
ആരേ

കുട്ടീടെ
തല
കൊണ്ടോയീ
.. ?
മൊയ്‌തീൻ
ചോദിച്ചു
.
അറിയാൻ
പാടില്ല
മൊയ്തീനേ
ഞാൻ
അങ്ങട്ട്
പോവ്വാ
..
ഞങ്ങളും
വരണൂ
.
അവർ
അഞ്ചു
പേരും
അമ്പാട്ട്
വീടിലെക്കോടി
.
അമ്പാട്ട്
വീടിനു
മുമ്പിൽ
ജനങ്ങൾ
തടിച്ചു
കൂടി
നില്ക്കുന്നു
.
എല്ലാവരുടെയും
മുഖത്ത്
അമ്പരപ്പ്
.

തറവാട്ടിലെ
മൂത്ത
കാർന്നോന്മാരെല്ലാം
എത്തിയിട്ടുണ്ട്
.
തെക്കേടത്തെ
വല്യേടത്തിയും
മറ്റു
പെണ്ണുങ്ങളും
സാവിത്രിക്കുട്ടിയുടെ
അടുത്തെത്തി
.
അവരെക്കണ്ടതും
സാവിത്രിക്കുട്ടിയുടെ
നിയന്ത്രണം
വിട്ടു

ഇത്
കണ്ടില്ലേ
ഓപ്പോളേ
ന്റെ
കുട്ടീടെ
തല
.
എന്റീശ്വരന്മാരേ
ഞാൻ
ഇതെങ്ങനെ
സഹിക്കും
..
സാവിത്രിക്കുട്ടി
നെഞ്ചത്തടിച്ചു
..

രംഗം
കണ്ടതും
അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന
പെണ്ണുങ്ങളെല്ലാം
കരയാൻ
തുടങ്ങി
..
ആരാ

പാതകം
ചെയ്തത്
…?
അവന്റെ
കഥ
ഞാൻ
കഴിക്കും
,
അമ്പാട്ട്
വീട്ടിലെ
കുട്ടിയെ
തൊട്ടു
കളിക്കാൻ
മാത്രം
ധൈര്യണ്ടായ

ദ്രോഹി
ആരാണ്
?
പറയിൻ

തറവാട്ടിലെ
തല
മൂത്ത
കാരണവർ
കലിതുള്ളിക്കൊണ്ട്‌
ചോദിച്ചു
…..

സതീശൻ
..!

ആര്
?
മ്മടെ
കളപ്പുരക്കലെ
സതീശനോ
..?
അല്ല
,

ടൌണില്
പീടികയുള്ള
,
കാട്ടിലും
മലേലും
ഒക്കെ
പടം
പിടിച്ചു
നടക്കണ
ഒരുത്തനില്ലേ
,
അവനാ
ന്റെ
കുട്ടീനെ
……

ഹെന്ത്
?..
അവനിത്രക്ക്
ധിക്കാരമോ
?. .
പോയി
പിടിച്ചു
കെട്ടിക്കൊണ്ടു
വാടാ
അവനെ
.
കേൾക്കേണ്ട
താമസം
,
ആളുകൾ
എല്ലാവരും
കൂടെ
ടൌണിലേക്ക്
ഓടി
,
അയാളെ
പിടിച്ചു
കെട്ടി
കൊണ്ടുവന്ന്
സാവിത്രിക്കുട്ടിയുടെ
മുൻപിൽ
ഹാജരാക്കി
.
കാരണവർ
അയാളുടെ
കോളറിനു
കുത്തിപ്പിടിച്ചു
കൊണ്ട്
ചോദിച്ചു
.
ഇവടത്തെ
കുട്ടീനെ
തൊട്ടു
കളിക്കാൻ
മാത്രം
വളർന്നു
നീയ്യ്‌
,
ല്ല്യെ
..
എബടെടാ
,
ന്റെ
കുട്ടീടെ
തല
…?
അയ്യോ
എനിക്കറിയില്ല
,
ഞാനൊന്നും
ചെയ്തിട്ടില്ല
,
കള്ളം
പച്ച
കള്ളം
ഇവൻ
തന്ന്യാ
ന്റെ
കുട്ടീനെ
ഇങ്ങന്യാക്ക്യെ
..
എന്താ
സാവിത്രിത്തമ്പുരാട്ടീ
നിങ്ങളീ
പറയണത്
…?
ഞാൻ
അങ്ങനൊരു
പാതകം
ചെയ്യുമോ
..?
പിന്നെ
ഞാൻ
എന്താടാ

കാണുന്നത്
..?
ഇങ്ങനെ
ചോദിച്ചു
കൊണ്ട്
അവർ
ഒരു
സാധനം
അവന്റെ
മുമ്പിലേക്ക്
എറിഞ്ഞു
കൊടുത്തു
.
എന്നിട്ട്
ചോദിച്ചു
എന്റെ
കുട്ടീടെ
പെറന്നാളിനു
നീ
തന്നെ
എടുത്ത
ഫോട്ടോ
അല്ലേടാ
ഇത്
..?…
ഇതില്
എബടെടാ
എന്റെ
കുട്ടീടെ
തല
..?
പറയെടാ
..
ദ്രോഹീ
…….
സാവിത്രിക്കുട്ടിയുടെ
ചോദ്യം
കേട്ട്
സതീശനും
,
അവിടെ
കൂടി
നിന്നവരുമെല്ലാം
അന്തം
വിട്ടു
തരിച്ചു
നിന്നു
പോയി
….

God Bless You

എം
.
ജാസിം
അലി

Categories
Uncategorized

മുൾക്കിരീടം

വിജനമായവഴിയരികിൽ 

ജീവച്ചവങ്ങളായി 

ഞാനുംഎന്റെപാപങ്ങളും 

മോക്ഷത്തിലേക്കുള്ളചവിട്ടുപടിയായി 

ഒരുമുൾകിരീടംഞാനുംചൂടിക്കോട്ടേ…

എന്റെശിരസ്സിൽനിന്നും 

രക്തംപൊടിയുന്നെങ്കിൽ 

പുകയുന്നമനസ്സിന്അതൊരു 

ആശ്വാസമായേക്കാം…

God Bless you

-എം. ജാസിംഅലി

Categories
Uncategorized

പകൽ മാന്യൻ

ഇരുളിന്റെ
മറവിൽ
ഞാൻ
നിന്നെ
തേടിയെത്തി
.

രാത്രിയുടെ
നീല
യാമങ്ങളിൽ
ഞാൻ
നിന്നെ
പ്രണയിച്ചു
.

അപ്പോൾ
നിന്റെ
ചുണ്ടുകളിൽ
മധുരമായിരുന്നു
.

നിന്റെ
മാറിടങ്ങൾക്ക്
മാമ്പൂവിന്റെ
മണമായിരുന്നു
.

നീ
പകർന്നു
തന്ന
അനുഭൂതിയുടെ
ലഹരിയിൽ

ഞാൻ
സ്വയം
മറന്നു
….

പൊന്നേ
എന്ന്
വിളിച്ചു
ഞാൻ
നിന്നെ

എൻ
ആത്മാവിലേക്ക്
ചേർത്തു
.

ഒരുപിടി
ചുടു
നിശ്വാസങ്ങൾ
………………

പ്രഭാത
വെയിലിൽ
തെരുവോരത്ത്
നിന്നെ
ഞാൻ
കണ്ടു
.

ചുറ്റുമുള്ള
ലോകത്തോടൊപ്പം
പരിഹാസത്തോടെ

ഞാനും
നിന്നെ
വിളിച്ചു

തേവിടിശ്ശിയെന്ന്
“…

എന്നെ
മനസ്സിലായില്ലേ
….?

ഞാൻ
ആണ്

പകൽമാന്യൻ


സദാചാരത്തിന്റെ
കാവൽ
ഭടൻ


God Bless You....

എം
.
ജാസിം
അലി

Categories
Uncategorized

വേദനിപ്പിക്കുന്ന തമാശകൾ

തമാശകൾ എപ്പോഴും ഒരു രസമാണ്…. എന്നാൽ ചില തമാശകൾ ചിലപ്പോ മറ്റുള്ളവരെ വേദനിപ്പിച്ചേക്കാം…
നമ്മൾ അത് അറിയാറില്ല… നമ്മൾ മനപ്പൂർവവും ആവില്ല…..
കുറച്ചു മുൻപ് നടന്ന ഒരു കാര്യം ഞാൻ ഓർക്കുന്നു….
ഞങ്ങളുടെ കോണ്ക്രീറ്റ് ചെക്ക് പോയിന്റിൽ സാമ്പിൾ എടുക്കാനും മറ്റു ചെക്കിങ്ങിനും ഒക്കെയായി വരുന്ന ഹെല്പെർ ആണ് രുദ്ര…..നേപാൾ സ്വദേശിയാണ് തടിയൻ രുദ്ര….. ഞങ്ങള് ഭയങ്കര കമ്പനിയാണ്…. ഇടയ്ക്കു ഓരോന്ന് പറഞ്ഞു കളിയാക്കാറുണ്ട് അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും…
ഒരിക്കൽ ഞാൻ ചെക്ക് പോയിന്റിൽ ചെല്ലുമ്പോൾ അവിടെ ആരോ കുറച്ചു സ്വീറ്റ്സ് കൊണ്ട് വെച്ചിട്ടുണ്ട്… ആഹാ ലഡ്ഡു ഒക്കെ ഉണ്ടല്ലോ എന്താ ഇവിടെ വിശേഷം….? അപ്പൊ ഒരുത്തൻ പറഞ്ഞു രുദ്രാ കി ഘർ മേ ബച്ചാ ആഗയാ…. അത് അവനെ കളിയാക്കിയതാണ് എന്ന് അറിയാമെങ്കിലും ഞാൻ ചുമ്മാ ചോദിച്ചു ആഹാ…… തീൻ സാൽ സെ മേ ദേഖ് രഹാ ഹെ ,,, തും ഇഥറീഹെ … ഉധർ ബച്ചാ ആഗയാ… ക്യാ ബാത്ത് ഹെ ഭായ്…… അത് കേട്ട് എല്ലാരും ചിരിച്ചു….. ആ ദിവസം അങ്ങനെ കഴിഞ്ഞു…..
വൈകുന്നേരം ഞാൻ എന്റെ സുഹൃത്ത് റിയാസിനോട് ഈ തമാശ പറഞ്ഞു….. അപ്പൊ അവൻ പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങൾ കേട്ട് എനിക്ക് കുറ്റ ബോധം തോന്നി…….
രുദ്ര വളരെ ചെറുപ്പത്തിൽ വിവാഹം കഴിച്ചതാണ്… ഇത്രയും കാലമായിട്ടു കുഞ്ഞുങ്ങൾ ഇല്ല…. അവന്റെ ഭാര്യയുടെ ഗർഭ പാത്രത്തിനു ഒരു കുഞ്ഞിനെ ഉൾക്കൊള്ളാൻ ഉള്ള ശേഷി ഇല്ലെന്നും…. ഒരു സർജറി നടത്തിയാൽ ചിലപ്പോ ശരിയാവും എന്നും…..
എന്നാൽ വല്യ വിദ്യാഭ്യാസം ഒന്നും ഇല്ലാത്ത ഗ്രാമീണ പെണ്‍കുട്ടിയായ രുദ്രയുടെ ഭാര്യക്ക് സർജറി ഒക്കെ ഭയമാണ്…….. അത് കൊണ്ട് തന്നെ അവളെ ഒന്നിനും നിർബന്ധിക്കാതെ വിധിയെ പഴിച്ചു കഴിയുകയാണ് രുദ്ര…. അവർ തമ്മിൽ നല്ല സ്നേഹമാണ്… രുദ്ര വളരെ സന്തോഷത്തോടെ എപ്പോഴും ചിരിച്ചും കളിച്ചും കാണപ്പെടുന്നു…. ഭാര്യക്ക് ഫോണ്‍ ചെയ്യുമ്പോഴും വളരെ സന്തോഷത്തോടെയാണ് അവനെ കാണാറ്….
ഒരു പക്ഷെ എന്റെ തമാശ അവനെ ഒരു പാട് വേദനിപ്പിച്ചു കാണും… പാവം… അവൻ എന്നോട് ക്ഷമിക്കട്ടെ… ഞാൻ ഈ കാര്യങ്ങൾ അറിഞ്ഞു എന്നത് അവൻ അറിഞ്ഞാൽ ഒരു പക്ഷെ എല്ലാം മറന്ന അവനു അത് വീണ്ടും ഒരു ഓർമ്മപ്പെടുത്തൽ ആയാലോ…. വെറുതെ എന്തിനാ അവനെ വിഷമിപ്പിക്കുന്നത്…. അത് കൊണ്ട് പിന്നെ ഞാൻ അവനോടൊന്നും പറയാൻ പോയില്ല….. ഒരു തമാശയായി അത് അങ്ങനെ മറന്നു……..

ഓരോ ദിവസവും അങ്ങനെ എന്തൊക്കെ നേരമ്പോക്കുകൾ….. അതിനിടയിൽ നമ്മൾ അറിയാതെ പോവുന്ന ഇങ്ങനെ ചില കാര്യങ്ങൾ……………..

God Bless You....

എം ജാസിം അലി

Categories
Uncategorized

ഇര

മരിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചുറച്ച് രാവിന്റെ മാറിലേക്കിറങ്ങി നടന്നു…ഇത്തിരി നേരം കടൽക്കരയിലെ ബെഞ്ചിൽ കണ്ണടച്ചിരുന്ന് കഴിഞ്ഞ കാലത്തിലൂടെ പതിയെ സഞ്ചരിക്കവേ പേരറിയാത്ത ഏതോ പൂക്കളുടെ സുഗന്ധം അയാളെ ചിന്തകളിൽ നിന്നുണർത്തി..പകച്ചിരിക്കുന്ന അയാളെ നോക്കി അവൾ മൃദുവായൊന്ന് മന്ദഹസിച്ചു….മുഖവുരയില്ലാതെ അവൾ സംസാരിച്ചുതുടങ്ങി…ഒരു അന്ധാളിപ്പോടെ അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് കണ്ണെടുക്കാതെ അയാൾ കേട്ടിരുന്നു..പുലരിയുടെ കിരണങ്ങൾ രാവിനെ മായ്ക്കാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു… അവൾ എഴുന്നേറ്റ് പോവാനൊരുങ്ങി, ഒരു യാത്രപോലും പറയാതെ..
ഒന്ന് നിൽക്കൂ….
അവൾ തിരിഞ്ഞുനോക്കി…
ആരാണ് നീ, who are you..?
I am a bitch, ഈ നഗരത്തിന്റെ ഇരുട്ടിൽ ദാഹിച്ചുവലയുന്ന ആത്മാക്കൾക്ക് ശാന്തിനൽകുന്നൊരു വേശ്യ….
ഇപ്പോൾ എങ്ങോട്ടാണീ യാത്ര…?
അറിയില്ല…ഒഴിഞ്ഞ ചൂണ്ടക്കൊളുത്തിൽ കൊത്തുന്ന ഒരു ഇരയെത്തേടി ഞാൻ എത്രദൂരം സഞ്ചരിക്കേണ്ടിവരുമെന്ന് അറിയില്ല…ഇന്നലെ ഒന്നും തടഞ്ഞില്ല.. കുറേ സമയം മിനക്കെട്ടത് മിച്ചം…
ഞാനും വന്നോട്ടേ കൂടെ…?
എന്തിന്…? ഒരു രാവ് മുഴുവൻ കൂടെയുണ്ടായിട്ടും വെറുതെ എന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കിയിരുന്ന നിങ്ങൾ കൂടെവരുന്നതുകൊണ്ട് എനിക്കെന്തു പ്രയോജനം …. ?
ദിശയറിയാത്ത നിന്റെയീ യാത്രയിൽ നിന്നോട് ചേർന്നു നടക്കാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു…ഇനിയങ്ങോട്ടുള്ള ദൂരമത്രയും നമുക്ക് ഒരുമിച്ചു സഞ്ചരിക്കാം..ഒരു ഇരക്ക് വേണ്ടി ചൂണ്ടയെറിയാനായി ഇനി നീ അലയേണ്ടതില്ല, ഇനിയങ്ങോട്ടീ ഭൂമിയിൽ ശേഷിച്ച നാളുകളത്രയും നിന്റെ ഇരയാവാൻ ഞാനുണ്ട്…
അവൾ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല…നീണ്ട നേരത്തെ മൗനം..
അയാൾ എഴുന്നേറ്റു… നിശ്ചലയായി നിൽക്കുന്ന അവളുടെ കൈപിടിച്ച് അയാൾ മുന്നോട്ടുനടന്നു..
ഒന്നും മിണ്ടാനാവാതെ അയാളുടെ മുഖത്തേക്കുറ്റുനോക്കുമ്പോൾ രണ്ടിറ്റ് കണ്ണുനീർ തുള്ളികൾ ആ മണൽത്തരികളെ നനച്ചുവോ….
…………എം ജാസിം അലി………………